Εκεί δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Μόνος σου με τη θέληση σου πήγες να κάνεις τον ηλεκτρολόγο και κανείς δε σε κρατάει με το ζόρι.
Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα και τα πάντα σκουριάζουν, παλιώνουν αμέσως. Καινούργιος, φρεσκοεγκατεστημένος εξοπλισμός και αμέσως φαντάζει σαν να βρισκόταν ήδη 40 χρόνια στο χώρο. Στο χώρο..
Μάθε τον χώρο, προσανατολίσου. Πιες 4 καφέδες την ημέρα μπας και καταπολεμηθεί ο πονοκέφαλος μήπως και ξεγελάσεις την αγρύπνια σου.
Έχεις πρωινό ξύπνημα στις 5π.μ. ξανά και ξανά.
Θυμίζει κάπως λίγο τη φάση στο καράβι το όλο σκηνικό.
Μια λαδίλα με σκόνη στον αέρα που επικάθεται παντού, στα μαλλιά τα ρούχα το δέρμα τους πνεύμονες στο μπούκαλι με το νερό στα γένια στο χώρο. Είπαμε παντού..
Καυσαέριο, μυρωδιές, θόρυβοι, η επίγευση της προόδου με τα ούλα να ματώνουν και να ψελλίζεις "έτσι είναι η δουλειά".
Ανυψώσεις, γερανοί να χορεύουν κι εσύ να χαζεύεις τις σωληνώσεις των εναλλακτών να μπαίνουν στο κέλυφος τους ωσάν να πρόκειται για συνούσια.
Μια βρωμιά παντού και σε όλα.
Κανείς μας δε θέλει να βρίσκεται εκεί, κι όμως γουστάρουμε, που βρισκόμαστε εκεί.
Μην νομίσεις ότι πρόκειται για κάτι αξιοθαύμαστο, βλαμμένοι σχεδόν όλοι.
Για αυτό και δεν αγχώνομαι.
Πέρα από το γεγονός ότι μπορεί να πάρει φωτιά κάτι ανά πάσα στιγμή, μία σπίθα από τροχό να πέσει μέσα σε φρεάτιο και να τινάζονται τα καπάκια ή απλώς να λαμπαδιάσουν όλα..
Χτύπα το κεφάλι σου σαν χταπόδι πάνω στον σωλήνα της πυρόσβεσης ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να βάλεις μυαλό ή να λύσεις τον γρίφο εκείνου του ονείρου πριν χρόνια.
Ή πες απλά "δε γαμιέται.." και κάνε τη δουλειά σου χωρίς να το πολυσκέφτεσαι για το πώς και το γιατί βρίσκεσαι εκεί. Έχεις έναν στόχο.
Ξέρεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα, μόνο που... δεν μπορείς να τα κάνεις όλα Κώτσο.
Δεν προλαβαίνεις, πώς να το κάνουμε πασάκα μου, δεν προλαβαίνεις.
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~
Η παραπάνω διατύπωση είναι μια αλήθεια την οποία έπρεπε να γίνω μεσήλιξ για να την αντιληφθώ. Ντάξει κλάιν, και τί έγινε να πούμε.
Ωστόσο δε θεωρώ πως "όλα γίνονται για έναν σκοπό", είναι ανειλικρινές προς τον ίδιο τον εαυτό να σκέφτεται κανείς έτσι, να το πιστεύει δηλαδή.
Να το λέει σε άλλους, ΟΚ, δεν τρέχει κάτι, είναι χυδαία άτιμο όμως πολλές παπάτζες έχουν ειπωθεί και θα ειπώνονται εις τον αιώνα τον άπαντα, δεν είναι αυτό το θέμα.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ.
Η τυχαιότητα δεν έχει σκοπό, αυτός εφευρίσκεται εκ των υστέρων για να καταπραϋνθεί ο τρόμος της κοσμικής άγνοιας. Καλέ μου homo sapiens, είμαστε έρμαια..
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λάβεις προληπτικά κάποια μέτρα αντιμετώπισης για τις πιο πιθανές εκβάσεις μιας καταστάστασης έχοντας εκτιμήσει με τον όσο πιο μεθοδικό, αντικειμενικό και αμερόληπτο τρόπο αυτήν την ίδια την πιθανότητα των ενδεχομένων. Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.
[Sorry, I don't want to be THAT man but I need to inform you that the brutes and the machine-men are already in charge]
I'm sorry, but I don't want to be an emperor
That's not my business
I don't want to rule or conquer anyone
I should like to help everyone if possible
Jew, Gentile, Black Man, White
We all want to help one another, human beings are like that
We want to live by each other's happiness, not by each other's misery
We don't want to hate and despise one another
And this world has room for everyone, and the good Earth is rich and can provide for everyone
The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way
Greed has posioned men's souls, has barricaded the world with hate, has goose-stepped us into misery and bloodshed
We have developed speed, but we have shut ourselves in
Machinery that gives us abundance has left us in want
Our knowledge has made us cynincal
Our cleverness, hard and unkind
We think too much, and feel too little
More than machinery, we need humanity
More that cleverness, we need kindness and gentleness
Without these qualities life will be violent, and all will be lost
The aeroplane and the radio have brought us closer together
The very nature of these inventions cries out for the goodness in men - cries out for universal brotherhood - for the unity of us all
Even now my voice is reaching millions throughout the world - millions of despairing men, women, and little children - victims of a system that makes men torture and imprison innocent people
To those who can hear me, I say - do not despair
The misery that is now upon us is but the passing of greed - the bitterness of men who fear the way of human progress
The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people
And so long as men die, liberty will never perish
Soldiers!
Don't give yourselves to brutes - men who despise you - enslave you - who regiment your lives - tell you what to do - what to think and what to feel!
Who drill you - diet you - treat you like cattle, use you as cannon fodder
Don't give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts!
You are not machines!
You are not cattle!
You are men!
You have the love of humanity in your hearts!
You don't hate!
Only the unloved hate - the unloved and the unnatural!
Soldiers!
Don't fight for slavery!
Fight for liberty!
In the 17th Chapter of St Luke it is written: "the Kingdom of God is within man" - not one man nor a group of men, but in all men!
In you!
You, the people have the power - the power to create machines
The power to create happiness!
You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure
Then - in the name of democracy - let us use that power - let us all unite
Let us fight for a new world - a decent world that will give men a chance to work - that will give youth a future and old age a security
By the promise of these things, brutes have risen to power
But they lie!
They do not fulfil that promise
They never will!
Dictators free themselves but they enslave the people!
Now let us fight to fulfil that promise!
Let us fight to free the world - to do away with national barriers - to do away with greed, with hate and intolerance
Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men's happiness
DISCLAIMER: for the best possible experience copy the following text and paste it into a text editor and then watch this video
(4:53). OR just turn the subtitles on.
- Now for the future.
A question:
"How does one man assert [επιβεβαιωνει - επιβάλλει] power over another?"
- By making him suffer.
- Exactly. Obedience is not enough.
Power is inflicting pain and humiliation. Otherwise, you cannot be sure.
Power is tearing human minds apart...
and putting them together again in new shapes of your own choosing.
Power is not a means, it is an end. [η ισχύς ως αυτοσκοπός]
In our world, there will only be triumph and self-abasement [αυτο-ταπείνωση].
Everything else, we shall destroy.
The past is forbidden. Why?
Because when we can cut man from his own past...
then we can cut him from his family, his children, other men.
There is no loyalty, except loyalty to the Party.
There is no love, except love of Big Brother.
All competing pleasures, we will destroy.
If you want a vision of the future, imagine...
a boot stamping on a human face forever.
Winston, you are thinking that my face is old and tired...
that while I talk of power...
I’m unable to prevent the decay of my own body.
But the individual is only a cell.
And the weariness [καταπόνηση - εξάντληση] of the cell is the vigor [σφρίγος] of the organism.
- You’ll fail.
- Why?
- It’s impossible.
Hatred, the fear of life.
- Why is hate less vital than love?
- I don’t know.
But somehow you’ll fail.
Something will defeat you.
Life will defeat you.
- We control life at all levels.
We create human nature.
Men are infinitely malleable [εύπλαστοι].
Or perhaps you’ve returned to your old idea that the proletarians will arise.
Put it out of your mind.
They are helpless animals.
Humanity is the body.
- I don’t care. In the end, they’ll beat you.
Sooner or later, they’ll tear you to pieces.
- On what evidence?
- Goldstein’s book.
- I wrote it. Or, at least, I collaborated in writing it.
Τη μουσική που ακούς, το πρόγραμμα στην εταιρεία ηλεκτρικού που θα εγγραφείς, τα προτεινόμενα στην εκάστοτε εφαρμογή, το μαγαζί που θα πας, τα ρούχα που θα φορέσεις, τα βιβλία που θα διαβάσεις (αν διαβάζεις πια), τη μάρκα που θα αγοράσεις, το φα̈́ί που θα φας, το εστιατόριο που θα επισκεφτείς, το ταξίδι που θα πας, το ξενοδοχείο που θα μείνεις, την παραλία που θα βουτήξεις, τις ειδήσεις που θα παρακολουθήσεις, το ηλιοβασίλεμα που θα χαζέψεις, τη διαδρομή που θα ακολουθήσεις στον χάρτη, τα παιχνίδια που θα παίξεις, τις ταινίες που θα δεις…
Ό,τι θα σκεφτείς, έχεις κατευθυνθεί να το σκεφτείς. Και το περιεχόμενο και τον τρόπο. Μην πλανάσαι όμως ακόμα και η ίδια η σκέψη είναι παροδική, σπασμωδική, τετριμμένη. Δίχως ουσία, βάθος, ανάλυση και κυρίως δίχως στόχο. Ενστικτώδης και όχι ηθελημένη σαν ένα θολό νέφος να έχει καλύψει τον νού και δεν τον αφήνει, δεν του επιτρέπει να σκεφτεί α-ληθινά, να θυμηθεί πως είναι παιδί της Γης και του έναστρου Ουρανού.
Απαιτείται προσπάθεια, συνεχής επαγρύπνηση, αυτο-πειθ-αρχία. Ας την εξετάσουμε λοιπόν την τελευταία λέξη. Τα τμήματα “αυτο-” και “-αρχία” είναι σαφή. Η εσωτερική αρχή/επιβολή κάποιων αξιών για τις οποίες ο εαυτός είναι πεπεισμένος πως εξυπηρετούν την ανάπτυξή του (αδιάφορο σε αυτήν τη φάση η κατεύθυνση της ανάπτυξης).
Η παρούσα διερεύνηση συνεπώς αξίζει να στοχεύσει τον μηχανισμό της εσωτερικής (το τονίζω) πειθούς, πώς δηλαδή έχει πείσει το άτομο τον εαυτό του για το επωφελές αυτών των αξιών.
#### Loading ####
Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στον συνδυασμό των εξής παραγόντων: της γενικής αλλά και ειδικής/ατομικής ανθρώπινης βιολογικής υπόστασης (ως αποτέλεσμα της τυχαιότητας που διέπει το νόμο της φυσικής επιλογής – natural selection) καθώς των χωροχρονικών χαρακτηριστικών της ύπαρξης του κάθε ατόμου.
Σε κάθε περίπτωση, είτε ετοιμάζεσαι να βγάλεις selfie κάνοντας duckface σε έναν φωτεινό διάδρομο στο mall μπροστά από τη βιτρίνα ενός πανάκριβου καταστήματος πριν μπεις με την παρέα σου μέσα είτε ετοιμάζεσαι για εκτόξευση ώστε να στελεχώσεις για τους επόμενους μήνες τον ISS παλεύοντας με τον σολιψισμό που γεννά η θέα του μπλέ πλανήτη μας από μακριά είτε ετοιμάζεσαι να βγεις παρίας για επαιτεία στα σοκάκια του Νέου Δελχί αντιμετωπίζοντας τα περιφρονητικά βλέμματα οίκτου των περαστικών ο κοινός παρονομαστής είναι ένας-
δεν αξίζει να προσπαθείς αν ωστόσο προσπαθήσεις, τουλάχιστον ας είναι για κάτι κοινά επωφελές αλλά ακόμα κι αν το πετύχεις μην τολμήσεις στιγμή να περηφανευτείς διότι τίποτα δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να είναι δικό σου
