543. Αν ήμασταν έξυπνοι δε θα βρισκόμασταν εδώ (x2)

 Υπάρχεις αλλά δε νιώθεις. 

Παρατηρείς αλλά δεν κρίνεις.

Ένα ζόμπιλαντ εν πλήρει εξελίξει σε αυτό το ατέλειωτο shutdown,  Ὁ δ’ ἠλίθιος ὥσπερ πρόβατον βῆ βῆ λέγων βαδίζει. 

Τριγύρω τα πράγματα μοιάζουν αδιάφορα, μέχρι να σκάσει ο επόμενος εναλλάκτης δίπλα σου, να εκτοξευθεί το ράουλο και να σου έρθει στο κεφάλι, να τιναχθεί το καλώδιο και να σε τσακίσει, να παραπατήσεις και να πέσεις μέσα στην οπή για τον πίνακα, να ενεργοποιήσεις τον πίνακα και να σου σκάσει μπροστα σου, να σπάσει ο κρίκος/ιμάντας και το φορτίο να σε πλακώσει. 

Ένα διαρκές ρίσκο, ένα ρίσκο που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι το δικό σου και των υπολοίπων. 

Το κακό γίνεται, το θανατικό είναι πολύ πιθανό να (ξανα)γίνει.

Όχι για κανάν άλλο λόγο, αλλά επειδή όλοι βαριόμαστε ενώ ξέρουμε το σωστό-και βαριόμαστε επειδή η ανοχή στο ρίσκο όλο και αυξάνεται μέρα τη μέρα, λεπτό το λεπτό εκεί μέσα στο διυλιστήριο.

Βλέποντας και κάνοντας, αξιολόγηση κινδύνου την τελευταία στιγμή, προσχηματική χορήγηση άδειας εργασίας. 

Η μυρωδιά του διυλιστηρίου σε αποκτηνώνει. 

Σε πορώνει, φθάνεις το πρωί και λες και το χαίρεσαι διότι έτσι μυρίζει η "Ανάπτυξη". 

Παθητικά έχουμε δεχτεί τη μοίρα μας, να μας φτύνουν μές στα μούτρα και να λέμε "ευχαριστώ θεέ μου για τη βροχή, την έχουμε ανάγκη οι ταμιευτήρες νερού είναι άδειοι, έτσι άκουσα στον ΣΚΑΙ" 

Το risk tolerance είναι αντιστρόφως ανάλογο της εκτίμησης που τρέφει ο καθένας για τον εαυτό του. 

Όταν καπνίζεις, δε σε πολυνοιάζει στην τελική που καρικινιάζεσαι. 

Όταν πίνεις, δε σε πολυνοιάζει που γίνεσαι σκουπίδι-γελοίος και καταστρέφεις συκώτια, εγκέφαλο κτλ

Όταν παίζεις, δε θες στην πραγματικότητα να κερδίζεις αλλά να χάσεις για να αυτοεπιβεβαιώσεις την αθλιότητά σου. 

Όταν πηδάς από τη γέφυρα, δε θες μεν να κοπεί ο ιμάντας ψιλοχέστηκες όμως στην τελική.

Όταν πηδάς από το αεροπλάνο, δε θες να φρακάρει το αλεξίπτωτο ξαναψιλοχέστηκες όμως στην τελική.

Όταν τρέχεις με το αμάξι, δε θες να τρακάρεις ξανα-ματα-ψιλοχέστηκες όμως.

Όταν δουλεύεις στο καράβι, δε θες να βουλιάξει αλλά δε σε ενδιαφέρει στην πραγματικότητα.

Όταν βρίσκεσαι στο διυλιστήριο, δε θες να εκραγεί η φάση αλλά και να εκραγεί... στα αρχίδια σου. 

Θα ξανανεβώ

πάνω στο σκοινί

πάνω στο σκοινί

το τεντωμένο.

κι έχω μυστικό

είναι μυστικό

το ίδιο λάθος πάντα

πώς το καταφέρνω

 

Κι έτσι ξαφνικά

θα βρεθώ μεμιάς

κάτω απ' το σκοινί

στο χώμα τσακισμένος

Μην ενοχλείστε, κύριοι!

είναι ευχαρίστησή μου

κάθε βραδιά εδώ, μπροστά σας, να πεθαίνω

Μην ενοχλείστε, κύριοι!

είναι ευχαρίστησή μου

κάθε βραδιά εδώ,

μπροστά σας, να πεθαίνω

542. Όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουνε ρηγάδες

Σε αυτήν την εποχή οι δικαιολογίες για να μην γράψεις αυξάνονται. 

Η δυνατότητα κάτι άλλο να εκφράσει αυτό που νομίζεις ότι επιθυμείς να εκφράσεις αυξάνεται.  

Είναι Σεπτέμβριος 2026 και υπάρχουν εικασίες ότι ΑΙ agents θα έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο μέσα σε έναν χρόνο, με το brainrot να λαμβάνει σάρκα κι οστά και το ιντερνετ να καταρρέει. So be it, στα παπάρια μου, έχω μια Papyrus Larousse Britannica στο χωριό για τέτοιου είδους καταστάσεις.

~*~*~

Η γιατρός χθες στην επίσκεψη μού είπε να πίνω ένα ποτηράκι κρασί κάθε βράδυ, για να... δε θυμάμαι, γιατί κάνει καλό τέλος πάντων. 

Το λουλούδι μου μού είπε να μαζέψω τα ρούχα εδώ και ώρες κι εγώ το ξέχασα.. 

[5 minutes later]

..νταξ τα μάζεψα. Αλλά ως εκεί. Αύριο θα τα βάλω στη θέση τους. Εξάλλου το λουλούδι λείπει. 

Ωραία, νάτο το βρήκα το κρασί. Τιρμπουσόν που στον πούτσο έχω? Δεν έχω, άρα δε θα κάνω καλό στον εαυτό μου σήμερα στο κομμάτι του... δε θυμάμαι.

 [2 minutes later] 

Α να και το βρήκα, και το κρασάκι αυξάνει την καλή την HDL τη χοληστερόλη. 

Αυτό μού είχε πει η γιατρός. Δε θυμάμαι τί άλλο μού έλεγε καθώς το μυαλό μου χαονόταν βλέποντας με απέναντι σε έναν καθρέφτη χυμένο σε μια καρέκλα με το προκοίλι και τη φαλάκρα του μεσήλικα να συζητάμε για τους σκιτζήδες που έφαγαν τον Μαζωνάκη με σαμανικές και κβαντικές τεχνικές, κάτι για την βιταμίνη τη D που μου λείπει, κάτι για μια μαγνητική για ένα χελωνίδιο ή κάτι τέτοιο στην πλάτη, κάτι για τα συμπληρώματα, το κατισικίσιο γάλα, τον σίδηρο, το σπληνίδιο ή κάτι τέτοιο από τις γροθιές που έχω φάει στα πλευρά επειδή πιο πολύ προστατεύω το κεφάλι. 

Αλλά το μυαλό μου προσπαθούσε να ταξίδεψει σε παράλληλα σύμπαντα, σε πιθανούς αλλά και απίθανους κόσμους (possible and impossible worls κατά τον Yagisawa) όπου εντάξει στην τελική με τα πολλά (τα πάρα πάαααρα πολλά) θα έχω εξασφαλίσει την κβαντική αθανασία... 

Όμως το μόνο που κατάφερα ήταν να μείνει κολλημένη η διακοσμική ταυτότητα μου (Transworld identity) στο 5D φάσμα των κόσμων με όλες τις πιθανές διατάξεις των τριχών της κεφαλής της γιατρού, με αποτέλεσμα? 

(Πίνακας μαγικού ρεαλισμού ζωγραφισμένος στο χέρι χρησιμοποιώντας μολύβια ΗΒ- έτος 2026) 

Όταν την κοιτούσα να αντικρύζω το κεφάλι της σαν να περικλειόταν από μια παχύρρευστη φωτιά καθώς δεν με πολυ-ενδιέφεραν τα λεγόμενα της κιόλας να σου πω την αλήθεια. 

Εκείνο που ήθελα και τελικά έγινε όταν συγκεντρώθηκα ήταν (όχι χωρίς πίεση από τη μεριά μου) να μου γράψει τις εξετάσεις στο αίμα που ήθελα κι είχε αναφέρει σε προγενέστερο χρόνο για να δω όχι αν άλλα πόσο με έχει επηρεάσει η έκθεση στο περιβάλλον του διυλιστηρίου τους τελευταίους μήνες. 

Τί να σου πω δεν ξέρω, ώρες ώρες αισθάνομαι το όλο σκηνικό ξένο. Ή εγώ ξένος σε όλο το σκηνικό? Δε γαμιέται, στην τελική πρέπει να μάθω.

541. μυρίζεις διυλιστηριΐλα, είπε το λουλούδι μου μια μέρα όταν με φίλησε

Εκεί δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Μόνος σου με τη θέληση σου πήγες να κάνεις τον ηλεκτρολόγο και κανείς δε σε κρατάει με το ζόρι. 

Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα και τα πάντα σκουριάζουν, παλιώνουν αμέσως. Καινούργιος, φρεσκοεγκατεστημένος εξοπλισμός και αμέσως φαντάζει σαν να βρισκόταν ήδη 40 χρόνια στο χώρο. Στο χώρο.. 

Μάθε τον χώρο, προσανατολίσου. Πιες 4 καφέδες την ημέρα μπας και καταπολεμηθεί ο πονοκέφαλος μήπως και ξεγελάσεις την αγρύπνια σου. 

Έχεις πρωινό ξύπνημα στις 5π.μ. ξανά και ξανά.

Θυμίζει κάπως λίγο τη φάση στο καράβι το όλο σκηνικό. 

Μια λαδίλα με σκόνη στον αέρα που επικάθεται παντού, στα μαλλιά τα ρούχα το δέρμα τους πνεύμονες στο μπούκαλι με το νερό στα γένια στο χώρο. Είπαμε παντού.. 

Καυσαέριο, μυρωδιές,  θόρυβοι, η επίγευση της προόδου με τα ούλα να ματώνουν και να ψελλίζεις "έτσι είναι η δουλειά".

Ανυψώσεις, γερανοί να χορεύουν κι εσύ να χαζεύεις τις σωληνώσεις των εναλλακτών να μπαίνουν στο κέλυφος τους ωσάν να πρόκειται για συνούσια. 

Μια βρωμιά παντού και σε όλα. 

Κανείς μας δε θέλει να βρίσκεται εκεί, κι όμως γουστάρουμε, που βρισκόμαστε εκεί. 

Μην νομίσεις ότι πρόκειται για κάτι αξιοθαύμαστο, βλαμμένοι σχεδόν όλοι.

Για αυτό και δεν αγχώνομαι. 

Πέρα από το γεγονός ότι μπορεί να πάρει φωτιά κάτι ανά πάσα στιγμή, μία σπίθα από τροχό να πέσει μέσα σε φρεάτιο και να τινάζονται τα καπάκια ή απλώς να λαμπαδιάσουν όλα..

Χτύπα το κεφάλι σου σαν χταπόδι πάνω στον σωλήνα της πυρόσβεσης ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να βάλεις μυαλό ή να λύσεις τον γρίφο εκείνου του ονείρου πριν χρόνια. 

Ή πες απλά "δε γαμιέται.." και κάνε τη δουλειά σου χωρίς να το πολυσκέφτεσαι για το πώς και το γιατί βρίσκεσαι εκεί. Έχεις έναν στόχο.

(make it happen - playgroup)

540. Χριστουγεννιάτικες σκέψεις αποφεύγοντας τα μπλόκα

Ξέρεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα, μόνο που... δεν μπορείς να τα κάνεις όλα Κώτσο.

Δεν προλαβαίνεις, πώς να το κάνουμε πασάκα μου, δεν προλαβαίνεις. 

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

Η παραπάνω διατύπωση είναι μια αλήθεια την οποία έπρεπε να γίνω μεσήλιξ για να την αντιληφθώ. Ντάξει κλάιν, και τί έγινε να πούμε. 

Ωστόσο δε θεωρώ πως "όλα γίνονται για έναν σκοπό", είναι ανειλικρινές προς τον ίδιο τον εαυτό να σκέφτεται κανείς έτσι, να το πιστεύει δηλαδή. 

Να το λέει σε άλλους, ΟΚ, δεν τρέχει κάτι, είναι χυδαία άτιμο όμως πολλές παπάτζες έχουν ειπωθεί και θα ειπώνονται εις τον αιώνα τον άπαντα, δεν είναι αυτό το θέμα. 

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ.

Η τυχαιότητα δεν έχει σκοπό, αυτός εφευρίσκεται εκ των υστέρων για να καταπραϋνθεί ο τρόμος της κοσμικής άγνοιας.  Καλέ μου homo sapiens, είμαστε έρμαια..

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λάβεις προληπτικά κάποια μέτρα αντιμετώπισης για τις πιο πιθανές εκβάσεις μιας καταστάστασης έχοντας εκτιμήσει με τον όσο πιο μεθοδικό, αντικειμενικό και αμερόληπτο τρόπο αυτήν την ίδια την πιθανότητα των ενδεχομένων. Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο. 

(brooke candy - swans)

[Has the machine taken over?] The Final Speech - Great Dictator 1940

 [Sorry, I don't want to be THAT man but I need to inform you that the brutes and the machine-men are already in charge] 

I'm sorry, but I don't want to be an emperor

That's not my business

I don't want to rule or conquer anyone

I should like to help everyone if possible

Jew, Gentile, Black Man, White

We all want to help one another, human beings are like that

We want to live by each other's happiness, not by each other's misery

We don't want to hate and despise one another

And this world has room for everyone, and the good Earth is rich and can provide for everyone

The way of life can be free and beautiful, but we have lost the way

Greed has posioned men's souls, has barricaded the world with hate, has goose-stepped us into misery and bloodshed

We have developed speed, but we have shut ourselves in

Machinery that gives us abundance has left us in want

Our knowledge has made us cynincal

Our cleverness, hard and unkind

We think too much, and feel too little

More than machinery, we need humanity

More that cleverness, we need kindness and gentleness

Without these qualities life will be violent, and all will be lost

The aeroplane and the radio have brought us closer together

The very nature of these inventions cries out for the goodness in men - cries out for universal brotherhood - for the unity of us all

Even now my voice is reaching millions throughout the world - millions of despairing men, women, and little children - victims of a system that makes men torture and imprison innocent people

To those who can hear me, I say - do not despair

The misery that is now upon us is but the passing of greed - the bitterness of men who fear the way of human progress

The hate of men will pass, and dictators die, and the power they took from the people will return to the people

And so long as men die, liberty will never perish

Soldiers!

Don't give yourselves to brutes - men who despise you - enslave you - who regiment your lives - tell you what to do - what to think and what to feel!

Who drill you - diet you - treat you like cattle, use you as cannon fodder

Don't give yourselves to these unnatural men - machine men with machine minds and machine hearts!

You are not machines!

You are not cattle!

You are men!

You have the love of humanity in your hearts!

You don't hate!

Only the unloved hate - the unloved and the unnatural!

Soldiers!

Don't fight for slavery!

Fight for liberty!

In the 17th Chapter of St Luke it is written: "the Kingdom of God is within man" - not one man nor a group of men, but in all men!

In you!

You, the people have the power - the power to create machines

The power to create happiness!

You, the people, have the power to make this life free and beautiful, to make this life a wonderful adventure

Then - in the name of democracy - let us use that power - let us all unite

Let us fight for a new world - a decent world that will give men a chance to work - that will give youth a future and old age a security

By the promise of these things, brutes have risen to power

But they lie!

They do not fulfil that promise

They never will!

Dictators free themselves but they enslave the people!

Now let us fight to fulfil that promise!

Let us fight to free the world - to do away with national barriers - to do away with greed, with hate and intolerance

Let us fight for a world of reason, a world where science and progress will lead to all men's happiness

Soldiers!

In the name of democracy, let us all unite

539. H avevaioths xeirotéra ths arnhsews

( Α: ενθουσιασμός, ενδιαφέρον κι όρεξη .  Β: βαρεμάρα, αδιαφορία,  απάθεια. )

Α-Πού πήγες το...?

Β-Κάπου. 

Α-Ποιός...?

Β-Κάποιος. 

Α-Θα ήθελες να... ?

Β-Δεν ξέρω.

Α-Πότε θα...? 

Β-Κάποτε. 

Α-Τι θα μπορούσε...?

Β-Κάτι. 

Α-Σου άρεσε το...?

Β-Ούτε κρύο ούτε ζέστη.

Α-Τί θα έλεγες για...?

Β-Θα δούμε. 

Α-Αν θα...?

Β-Μπορεί.

Α-Μήπως να...?

Β-Ίσως. Ή και όχι..

Α-Γιατί...?

Β-Έτσι. 

Α-Πες μου μόνο αυτό: ΠΟΣΟ γαμώ τη μάνα σου?

Β-EEEE, ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ????

Α-Κάπως! 

Swans - blackout

[Glimpses of the Future] O'brien on power - 1984

DISCLAIMER: for the best possible experience copy the following text and paste it into a text editor and then watch this video (4:53). OR just turn the subtitles on.

- Now for the future.

A question:

"How does one man assert [επιβεβαιωνει - επιβάλλει] power over another?"

- By making him suffer.

- Exactly. Obedience is not enough.

Power is inflicting pain and humiliation. Otherwise, you cannot be sure.

Power is tearing human minds apart...

and putting them together again in new shapes of your own choosing.

Power is not a means, it is an end. [η ισχύς ως αυτοσκοπός]

In our world, there will only be triumph and self-abasement [αυτο-ταπείνωση].

Everything else, we shall destroy.

The past is forbidden. Why?

Because when we can cut man from his own past...

then we can cut him from his family, his children, other men.

There is no loyalty, except loyalty to the Party.

There is no love, except love of Big Brother.

All competing pleasures, we will destroy.

If you want a vision of the future, imagine...

a boot stamping on a human face forever.

Winston, you are thinking that my face is old and tired...

that while I talk of power...

I’m unable to prevent the decay of my own body.

But the individual is only a cell.

And the weariness [καταπόνηση - εξάντληση] of the cell is the vigor [σφρίγος] of the organism.

- You’ll fail.

- Why?

- It’s impossible.

Hatred, the fear of life.

- Why is hate less vital than love?

- I don’t know.

But somehow you’ll fail.

Something will defeat you.

Life will defeat you.

- We control life at all levels.

We create human nature.

Men are infinitely malleable [εύπλαστοι].

Or perhaps you’ve returned to your old idea that the proletarians will arise.

Put it out of your mind.

They are helpless animals.

Humanity is the body.

- I don’t care. In the end, they’ll beat you.

Sooner or later, they’ll tear you to pieces.

- On what evidence?

- Goldstein’s book.

- I wrote it. Or, at least, I collaborated in writing it.

No book is individually produced, as you know.

- I just believe it.

I know you’ll fail.

Something in this world...

some spirit you will never overcome"... "

- What is it, this principle?

- I don’t know.

The spirit of man.

- And do you consider yourself a man?

- Yes.

- If you are a man, you’re the last man.

Your kind is extinct.

We are the inheritors.

Do you understand that you are alone?

You are outside history.

You unexist.

Get up.

Come here.

Look at you.

You’re rotting away.

That is the last man.

If you are human, that is humanity.