437. xazeuontas

Καθε στιγμη και μια ευκαιρια για μια μικρη καταστροφη. ολα πιθανα κι
 η θεματολογια παντα ιδια. ερωτας θανατος κτλ δεν μπορεις να ξεφυγεις απο αυτα οσο κι αν προσπαθεις, οσο κι αν κανεις οτι προσπαθεις. μονο η οπτικη αλλαζει που κι αυτη με τη σειρα τς καθοριζεται απο τις συνθηκες διαβιωσης του καθενος homo sapiens.

Με ενδιαφερει και δε με ενδιαφερει το ελλαδισταν.
νιωθω και δε νιωθω αλληλεγγυη προς τους αλλους.
φθονω και δε φθονω τους μαχητες της επιπλαστης ευημεριας.

keep your fucking mind busy. with what?

συλλογη απο σαυρες?
συλλογη αναμνησεων?
συλλογη εμπειριων?
συλλογη παραστασεων?

αν αρχισεις να καταναλωνεις τα συναισθηματα καποια στιγμη μοιραια θα στερεψουν κι αυτα. ερωτας και θανατος. φοβος. μονο φοβος στο τελος, ενας ερπων φοβος ταυτοσημος της αδυναμιας επικεντρωσης στο τωρα.

νεροβραστες μαλακιες του τυπου "συνειδητοποιηση της διαφορας αναμεσα στο στο ζω και το υπαρχω".

dead man walking.
τι κι αν δε δυναται να καθοριστει με ακριβεια η ημερομηνια ληξης? διανυουμε την περιοδο ληξης του homo sapiens.
οσο παραμενουμε εγκλωβισμενοι σε τουτον τον πλανητη, το τελος πλησιαζει ολο κ πιο γοργα. τα ορια ειναι ασφυκτικα. χρονικα και χωρικα ομως τα μεσα δεν υπαρχουν για το μεγαλο αλμα στο συμπαν. οσο νομιζουμε πως εχουμε επιβαλλει τη θεληση μας πανω στον πλανητη γη και βυθιζομαστε στην ψευδαισθηση της διαρκους ακμης τοσο περισσοτερο πλησιαζουμε στο τελος-αυτη ειναι η περιοδος ληξης.

η καταστροφη κυριαρχει στα ενδοτερα της ψυχης κ καθε αποπειρα πρωτοτυπης δημιουργιας μονο την τραγικη θυμηδια προκαλει.

το κλαμα του τρελου μπλεκεται με το γελιο του ηλιθιου μπρος σε καθε αποπειρα οριστικης ερμηνειας της φασης.
ποιας φασης? της φασης γενικα αλλα και ειδικα.
αν υπαρχει ειλικρινεια παντα θα καταληγεις σε καθε φασης την πρωταρχικη αιτια -την τυχαιοτητα βασει της οποιας δημιουργηθηκαν οι πρωτες ζωντανες δομες στην αρχεγονη σουπα. καθε τι αλλο παραμενει ευσεβης ποθος.

ειμαστε κομματι του παλλομενου κοσμικου χαους και κανενος συμπαντικου νου.
η φιλανθρωπια ειναι χαρακτηριστικο του θεου και η αλληλεγγυη του εωσφορου.

ασυναρτησιες επι του παγκακίου εν Θεσσαλονικη-version 2014. καλως ορισες στο πουθενα μαλάκα.

435. ta idia pantelakh mou

Απ'όσα λαχταράς να ξεφύγεις, αυτά εξέτασε γιατί σε εκείνα βρίσκεται ο εαυτός σου.
Αγάπες παλιές, δρόμοι, παρεξηγήσεις μαλακίες. Όλα αυτά στέκονται εμπρός σου κάθε βράδυ που προσπαθείς νηφάλιος να κοιμήθεις. Αλλά δεν κοιμάσαι. Δε γίνεται.
Κι όταν όμως με τα πολλά τα καταφέρνεις και προσπαθείς να σηκωθείς το άλλο πρωί τί σκέφτεσαι.
Τί να σκέφτεσαι άραγε?
Κάθε πρωί και μια μάχη.
Με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Δίχως κανένα σύμμαχο, εκεί.
Όσο και να πιείς, ό,τι και να πιείς κακομοίρη μου δεν ξεχνιέσαι.
Σκοτεινιάζεις, και μάλιστα ακόμη περισσότερο.
Κι εδώ που βρίσκεσαι τώρα, ναι λαχταράς και ζηλεύεις την απεροντοσύνη του ωκεανού να σε ηρεμήσει.
Φωνές, ανθρώποι, ομιλίες, αγωνίες.
Το άδικο.
Το δίκιο.
Οι παραλείψεις.
Οι προσθήκες.
Βρυκόλακες που χορεύουν.
Ξωτικά που θρηνούν.
Νεράιδες που προσπαθούν να λησμονήσουν και να λησμονηθούν.
Καλικαντζάροι που θέλουν να περνιένται για άνθρωποι.
Αγελάδες που ανυπομονούν να βυζάξουν τα μικρά τους.
Κι εσύ εκεί.
Ένας αμέτοχος παρατηρητής, να μετράς τη θλίψη και την οργή. Μα κυρίως να κατηγοριοποιείς και να υπολογίζεις το μέγεθος της σήψης της ψυχής σου. Μιας ψυχής όμως πουθενά ταγμένης. Μιας ψυχής ψόφιας.

sleep chamber - babes ov babylon

)

Ise poli omorfo.
Μπορείς να με κάνεις να μη σκέφτομαι?
Se telo moro mu.
Το χάος της συνειδητοποίησης των απέραντων δυνατοτήτων σβήσε το σε παρακαλώ. Μπορείς?
Se telo poli.
Αν κουβαλάω μια κατάρα, αυτή είναι η κατάρα της μαλακίας του τίποτα. Όμως και για αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Βλακείες σού λέω.
Moro mu su areso? Se telo poli.
Αμφισβητώ ακόμη και τη φύση της ύπαρξής μου. Κάνε με να ξεχάσω. I love you when you tell me lies.

400. Καθ'οδόν με το 7αρι

"Μόνο ο Χριστός σώζει" είχε κολλήσει ο ταρίφας στο πίσω μέρος.. Ποιος όμως θέλει να σωθεί, είναι η αλήθεια.. Δείξε μου έναν άνθρωπο που σκέπτεται κι εγώ θα σου δείξω έναν απελπισμένο- το αντίστροφο δεν ισχύει.

"Κανείς δε θα μπορέσει ποτέ να..." Τούτη φράση αποτελεί την αρχή της παραίτησης. Κάποιοι την ταυτίζουν εσφαλμένα με το τέλος της ελπίδας κι η σύγχυση είναι τόσο ευρεία που καμιά φορά σε επηρεάζει.

Πως μπορεί να λέει κανείς πως είναι σίγουρος για το μεγάλο ΝΑΙ. Πώς μπορεί κανείς να είναι σίγουρος όταν ξεστομεί το μεγάλο ΟΧΙ.

Άνθρωποι πάνω στη λωρίδα που χαρακτηρίζει εκείνη τη μεταβατική κατάσταση ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική.

Πρέπει να αντιληφθείς πως το βρίσκω απίστευτα δύσκολο να οριστούν τα όρια της έννοιας του εαυτού, να ερμηνευτεί η βιούμενη πραγματικότητα με έναν τρόπο επαγγελματικό. Το παγωμένο μπάνιο, τα ξεράτα στο στρώμα, τα ουρλιαχτά στο διάδρομο με παρηγορούσαν ότι εγώ δε θα υπέκυπτα, ότι εγώ αποκλείεται να υπέκυπτα.