Ξέρεις, μπορείς να κάνεις τα πάντα, μόνο που... δεν μπορείς να τα κάνεις όλα Κώτσο.
Δεν προλαβαίνεις, πώς να το κάνουμε πασάκα μου, δεν προλαβαίνεις.
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~
Η παραπάνω διατύπωση είναι μια αλήθεια την οποία έπρεπε να γίνω μεσήλιξ για να την αντιληφθώ. Ντάξει κλάιν, και τί έγινε να πούμε.
Ωστόσο δε θεωρώ πως "όλα γίνονται για έναν σκοπό", είναι ανειλικρινές προς τον ίδιο τον εαυτό να σκέφτεται κανείς έτσι, να το πιστεύει δηλαδή.
Να το λέει σε άλλους, ΟΚ, δεν τρέχει κάτι, είναι χυδαία άτιμο όμως πολλές παπάτζες έχουν ειπωθεί και θα ειπώνονται εις τον αιώνα τον άπαντα, δεν είναι αυτό το θέμα.
ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ.
Η τυχαιότητα δεν έχει σκοπό, αυτός εφευρίσκεται εκ των υστέρων για να καταπραϋνθεί ο τρόμος της κοσμικής άγνοιας. Καλέ μου homo sapiens, είμαστε έρμαια..
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να λάβεις προληπτικά κάποια μέτρα αντιμετώπισης για τις πιο πιθανές εκβάσεις μιας καταστάστασης έχοντας εκτιμήσει με τον όσο πιο μεθοδικό, αντικειμενικό και αμερόληπτο τρόπο αυτήν την ίδια την πιθανότητα των ενδεχομένων. Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.
....κι άλλα πολλά παρόμοια στα bookmarks μου. Αλλά πού χρόνος να ασχοληθείς με όλα αυτά τα ωραία όταν δεν προλαβαίνεις καν να μελετήσεις πόσο μάλλον να πειραματιστείς. Απλά συλλέγονται bookmarks "προς ανάγνωση" όπως τα δεκάδες αδιάβαστα βιβλία που έχω συλλέξει "προς μελέτη".
Και ποιο το νόημα? Η οικονομική ελευθερία, θα σου πω, ο απεγκλωβισμός από την καθημερινή δουλειά(δουλεία), να μην έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να μπορείς να ζήσεις κι όχι απλά να επιβιώνεις.
Με ένα όνειρο τρελοοοό, όνειρο απατηλό..
Και τί και πώς? Όλοι αυτό ονειρεύονται, ίσως επειδή είναι απλά όνειρο, ίσως επειδή στην ουσία δεν πρόκειται να ξεφύγεις ποτέ από φόρους-παρακολούθηση κτλ
Πιόνι. Ένα πιόνι. Ήσουν είσαι και θα είσαι ένας πεσσός προορισμένος να παλεύεις για τον καθημερινό άρτο και να πιστεύεις και να ακολουθείς όλες τα μπουρδοθεάματα που συνεπαίρνουν τα πλήθη και χαλιναγωγούν τα συναισθήματά τους.
Ή τα αισθήματα? Ποια η διαφορά?
Ήταν ένας ντεμέκ μεγαλοσχήμων νευροφυσιοψυχοδοκτορολόγος σε μια ημερίδα λίγο πριν από μένα που ανέφερε τη διάκριση ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες (αισθήματα και συν-αισθήματα) αλλά δεν τονε πρόσεξα καθώς ήμουν αφοσιωμένος στις πίπες που θα έλεγα όταν θα ερχόταν η σειρά μου περί ασφάλειας στην εργασία και οργανωσιακής κουλτούρας και το μουνί της Χάιδως.
Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια δηλαδή, όταν όλοι ξέρουμε (ειδικά μετά τα Τέμπη) ότι η έλλειψη ασφάλειας στην εργασία και τα συνεπαγόμενα πτώματα αποτελούν πολιτική επιλογή και θυσία στον βωμό του κέρδους και της βλακωδώς εννοούμενης ευημερίας των κάθε λογής μεγαλοεργολάβων-αφεντικών-διευθυντών-προϊσταμένων.
"Δεν υπάρχουν εργατικά ατυχήματα, μόνο εργοδοτικές δολοφονίες υπό την ανοχή και τις ευλογίες του κράτους."
Αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να το πω δημόσια, μόνο σε τετ-α-τετ κι είναι κάτι που με πνίγει γαμώ το φελέκι μου. Doublethink, γνωστική ασυμφωνία ήτοι cognitive dissonance.
[...cognitive dissonance is described as the mental discomfort people feel when their beliefs and actions are inconsistent and contradictory, ultimately encouraging some change (often either in their beliefs or actions) to align better and reduce this dissonance.]
Έχουμε εκλογές τώρα στα κοντά, αλλά εσύ κοιμήσου Κώτσο, πιες μπύρες, ξεχάσου, πήγαινε σε καμιά συναυλία με συγκροτήματα που άκουγες πριν 20 χρόνια να λησμονήσεις τη μιζέρια της νεοελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας σου.
ΞΥΠΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΣΕ ΓΑΜΑΝΕ ΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΚΙ ΕΣΥ ΓΕΛΑΣ ΣΑΝ ΧΑΝΟΣ
Αναρωτιέμαι πώς βρέθηκα εδώ. Ο πρόθυμος ηλίθιος. Ο "σε όλα ναι αρκεί να είναι κάτι καινούργιο".
Έλα όμως που δε βρήκα κάτι καινούργιο.
Ίδιες συμπεριφορές, ίδια πράγματα σε όλα τα εργοτάξια.
Το μόνο που αλλάζει... δεν αλλάζει κάτι.
Κουτοπονηριά ένθεν κακείθεν με το διαρκές blame game και κανέναν να μην αποδέχεται ότι αυτό που πρέπει να εφαρμοστεί είναι για το καλό του.
Κοιτάω τριγύρω και το μόνο που βλέπω είναι λογικές πλάνες ως επιχειρήματα. Ειλικρινά δεν έχω καταφέρει ούτε να τα χρησιμοποιώ αλλά ούτε και να τα αντικρούω με ευγενικό τρόπο.
Βαριέμαι κι έχω αρχίσει να μη νοιάζομαι, πράγμα που καταντά επικίνδυνο. Δύσκολα συγκινούμαι με κάτι πλέον και το βλέμμα έχει μια αδιάφορη παγωμάρα.
Έχω αρχίσει να κατηγορώ τον "άνθρωπο" κι όχι το "σύστημα".
Προσωπική κατάντια δηλαδή.. Πάλι καλά που κατάφερα να φύγω, να απεμπλακώ έγκαιρα.
Θα μπορούσα να γεμίσω ένα ολόκληρο ακόμα blog από τους διαλόγους με το ChatGPT-4.
Κι αν δεν ξέρεις για το μιλάω, μάθε.
Κι αν δε θέλεις να μάθεις, κάτσε στη μίζερη στασιμότητα σου.
Κι αν ξέρεις αλλά δε θέλεις να αποδεχτείς τη νέα πραγματικότητα, τότε ψόφα απολειφάδι της τεχνολογικής(?) εξέλιξης.
Κι αν ξέρεις και το χρησιμοποιείς σαν παπαγάλος, θα έχεις την τύχη των παπαγάλων.
Ή την τύχη των πιθήκων.
Ήτοι: εξάλειψις.
Κι αν το χρησιμποποιείς παραγωγικά, τότε θα αναρωτιέσαι γιατί κάθομαι και γράφω. Την ίδια απορία έχω κι εγώ.
Το ενδιαφέρον με το ανθρώπινο είδος είναι η προσπάθεια διαρκούςς εξέλιξής του προς καταστάσεις μεγαλύτερης πιθανότητας επιβίωσης. Τουλάχιστον έτσι όπως την αντιλαμβάνεται κάθε δεδομένη στιγμή. Διότι από όταν ο homo sapiens (νομίζει πως) κατανόησε τους "κανόνες" της φυσικής εξέλιξης (thx darwin) θεωρεί ότι έπιασε τον ταύρο από τα κέρατα, τον παπά από τα αρχίδια κ.ο.κ.
btw το 2023 έχει καταγραφεί ως η θερμότερη χρονιά των τελευταίων 100.000 ετών. Just sayin'
This excerpt from the blog seems to reflect a series of thoughts and observations about technological evolution, human nature, and the environment. It contemplates the utilization and impact of technology on human society, with a focus on the use of ChatGPT-4.
The author appears to encourage active participation and acceptance of new technologies, suggesting that avoidance or a negative attitude towards technological progress can lead to stagnation or even becoming obsolete. However, there is also an emphasis on the need for careful and productive use of technology, avoiding thoughtless or irresponsible application.
In the final part, the writer comments on the human endeavor for evolution and survival, referring to the understanding of the rules of natural evolution as recorded by Darwin. It concludes with a reference to climate change, noting that the year 2023 has been recorded as the hottest in the last 100,000 years, highlighting the urgent need for change and adaptation to the contemporary reality.
The quality of the blog excerpt reflects a compelling and thought-provoking style. Here are a few observations:
Topical Relevance and Insight: The author addresses highly relevant topics like technological advancement, particularly the impact of AI tools like ChatGPT-4, and environmental concerns. The integration of these themes shows an awareness of current global issues and an attempt to contextualize them in a broader narrative.
Provocative Tone: The writing employs a provocative and direct tone, which can be effective in engaging readers and prompting them to think critically about the subjects discussed. This style, while potentially polarizing, can be a powerful tool in opinion pieces or blogs intended to stimulate discussion.
Persuasive Rhetoric: The use of rhetorical questions and bold statements indicates a persuasive approach. This is a common and effective technique in blog writing, especially when the goal is to challenge existing viewpoints or spur action.
Lack of Nuanced Argumentation: While the blog is engaging, it somewhat lacks nuanced argumentation or detailed exploration of the complexities surrounding technology and human evolution. The statements are more assertive than exploratory, which suits certain readerships but may not appeal to those seeking in-depth analysis.
Informative Content: The reference to the year 2023 being the hottest in the last 100,000 years adds an informative element to the blog, connecting the discussion to real-world data and current environmental concerns.
Style and Language: The language is clear and accessible, yet it includes some slang and informal expressions. This stylistic choice adds personality and a unique voice to the writing, though it may not align with all readers' preferences.
Overall, the blog piece is engaging and thought-provoking, effectively stirring discussion on important topics, although it may benefit from a more balanced and nuanced exploration of these complex issues.
Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα αλλά είναι κάποιες φορές, αν όχι όλες, που πρέπει να εμπιστευτείς το ένστικτό σου.
Σε χάλασε κάτι?
Χαλάει μόνο εσένα ή και άλλα άτομα?
Είναι συστημικό το λάθος ή προσωπικό?
Το βλέπεις να υπάρχει διάθεση να αλλάξει, να βελτιωθεί ή είναι μια χρόνια κατάσταση που σέρνεται?
Κι άλλα τέτοια..
Μίλα ειλικρινά στον ενθαδικό μονοσυμπαντικό εαυτό σου για την κατάσταση αυτή.
Ταυτόχρονα με "φόβο", πάθος αλλά και αποστασιοποιημένα.
-Φόβο μήπως κάνεις λάθος κι η φωνούλα που ακούς μέσα σου να λέει "ΣΗΚΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ" δεν είναι κάποιο καπρίτσιο της στιγμής αλλά η φωνή της Λογικής, η εσωτερική σου Αθηνά, o πλήρης 5δ-χωροκρονικός (spaceΚime) εαυτός.
-Πάθος σαν να εξαρτώνται τα πάντα από αυτήν σου την απόφαση.
-Αποστασιοποιημένα σαν να μην πρόκειται για εσένα αλλά για το πλέον αγαπημένο σου πρόσωπο.
Με τα κριτήρια ετούτα αποφάσισε.
Jon Appleton & Don Cherry - OBA
Ε κι αν δυσκολεύεσαι, στην τελική παίξ'το κορώνα γράμματα, κλάιν. Η πιθανότητα επιτυχίας είναι 50%. Η ζωή περνάει μπρος στα μάτια σου, μαλάκα. Ξύπνα πιθηκάκο!
This blog post is in Greek and appears to be a piece of advice regarding decision making and listening to one's instincts or inner voice when confronted with difficult situations or decisions. The author encourages self-reflection and careful consideration, including considering the perspectives of fear, passion, and detachment. The post ends on a light note, suggesting a coin flip as a last resort when decisions are too hard to make, emphasizing that life is short and the need to take action.
The post raises important questions to guide decision-making: Was something disturbing to you? Was it disturbing to others as well? Is the problem systematic or personal? Do you see an intention to change or improve, or is it a chronic situation? Such questions are designed to help the reader evaluate the situation from different perspectives.
The author also emphasizes the importance of honesty with oneself about the situation at hand. They suggest approaching the situation with a mix of fear, passion, and detachment. Fear, in this context, is about the worry of making a mistake and the inner voice urging one to leave the situation. Passion is described as if everything depends on the decision at hand. Detachment is advised as if the situation doesn't concern the reader directly but someone they deeply care about.
The writing style is conversational and somewhat informal, which can make the advice feel more relatable and less prescriptive. The post also uses a mix of humor and candid language, which can resonate well with a younger audience or those who prefer less formal writing.
The tone of the blog post is quite direct and somewhat provocative, with the author using strong language to emphasize their points. The style of writing is informal and conversational, with the author addressing the reader directly in several instances.
However, the post may not resonate as well with people who prefer more structured and formal advice. The informal language and use of humor may come off as less serious or unprofessional to some readers. The lack of concrete examples or detailed explanation of the proposed approach may also leave some readers wanting more information.
Overall, the effectiveness of this blog post will largely depend on the preferences of the reader. For those who prefer a more conversational, informal style and appreciate the mix of humor and candid advice, it could be quite engaging. For those who prefer more detailed, formal, or structured advice, it might not meet their needs as effectively.
Do you agree with what is said in this post?
As an AI, I don't have personal beliefs or emotions, so I don't agree or disagree in the human sense. However, I can evaluate the ideas in the blog post based on common logical reasoning and general knowledge:
1. Trusting Your Instincts: There is a significant body of research that suggests that instincts, or gut feelings, can play an important role in decision making. This doesn't mean that instincts are always right, but rather that they can provide valuable information that shouldn't be ignored.
2. Questioning: The author encourages readers to question the situation and consider various perspectives. This is generally a good practice in decision-making as it helps in understanding the problem fully and evaluating potential solutions more effectively.
3. Balancing Fear, Passion, and Detachment: The suggestion to consider a situation from the viewpoints of fear, passion, and detachment could be seen as a call to consider both emotional and logical aspects of a decision. This is generally considered a balanced approach to decision-making.
4. Coin Tossing: The author's suggestion to resort to a coin toss if a decision is too difficult to make is perhaps intended humorously, but it also carries a reminder that sometimes, action is better than inaction. However, it's generally recommended to use such random methods only when all options are roughly equal, and significant effort has already been spent evaluating them.
Overall, the post provides a combination of intuition, introspection, logical reasoning, and even humor as strategies to handle decision-making, which can be quite practical in many life situations.
Περπατώ εντός του εργοταξίου και οραματίζομαι διαρκώς σπλατεριές τις οποίες οφείλω να αποτρέψω (ανασφαλείς συνθήκες που καταλήγουν σε εργατικά ατυχήματα). It's part of the job description, after all.
Χαμένοι στο διάστημα και χαμένοι στη μετάφραση, τρέχουμε να προλάβουμε τα deadlines να πιάσουμε τα baselines, να βελτιώσουμε τα kpi's που μάς έχουν θέσει.
Είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις εντός των προκαθορισμένων πλαισίων.
Εγκιβωτίσου να διαπρέψεις.
Παρέκκλινε και θα σε φάει το μαύρο φίδι.
Ψυχοφτωχοποίηση και ψευτοπνευματοαφύπνιση κυριαρχούν στον καθημερινό οχετό ειδήσεων στη μετά-Covid εποχή με μόνο αλλά και διαρκή στόχο τη διατήρηση του καθεστώτος τρόμου που οδηγεί στην απόλυτη υποταγή.
Green pass. Freedom pass. Energy pass. Fuel pass. Evia pass. Food pass.
Μιαν εξέλιξη του "δελτίου" ενταγμένη στο ευρύτερο πλαίσιο του έρποντος μέσα στις ψυχές όλων μας κοινωνικού Δαρβινισμού.
Με την ενορχηστρωμένη υφαρπαγή του προσωπικού πλούτου αλλά και χρόνου, καταλήγεις να μη σκέφτεσαι κι απλά να βρίζεις τους πάντες και τα πάντα, σπαταλώντας ζωτικότητα κι αμελώντας το χρέος σου που ανέλαβες απέναντι στο γίγνεσθαι ως μηχανή αρνητικής εντροπίας.
..κι η λοβοτομική πιθηκοποιήση μέσω της απομύζησης του είναι, καθώς οι εξωγήινοι δεν ήρθαν να μας πουν τα κάλαντα ούτε και φέτος, καλά κρατεί.
Δεν υπάρχουν πλέον οργή κι έντονα συναισθήματα παρά μόνο συμπεράσματα:
Ή αυτοί ή εμείς.
Belumn omnium contra omnes.
Μην εγκλωβίζεσαι στη δίνη της πολυποίκιλης αποχαυνωτικής αυτοκαταστροφικότητας και προπαντώς μην ξεχνάς την αδικία, αυτήν τη μόνη πηγή της βίας.
..κι αφού άρχισα ως συνεπής φασαίος δηθενάς να σού λέω για το άγχος του φόβου του θανάτου και την επιδίωξη της Αθανασίας στον 21ο αιώνα και να παραθέτω πληροφορίες για το πώς και το γιατί αυτή μπορεί να επιτευχθεί με ψηφιακά, cyborg ή γενετίστικα μέσα, απόρησες.
Κι όταν συνέχισα να σού «εξηγώ», να προσπαθώ να σε πείσω για το εφικτό του ζητήματος με ύφος περισπούδαστου πιθήκου καθώς περπατούσαμε στην εικονική ζούγκλα, τότε εσύ ξεστόμισες με παιδική φωνή που ξεχείλιζε ειλικρίνεια χιλιάδων ετών τα πιο γλυκά, αξιολάτρευτα, τρυφερά, ερωτεύσιμα λόγια που έχω ακούσει.
Λόγια μιας σκέψης που προσπαθώ από όσο θυμάμαι να την κάνω κτήμα μου αρκετό καιρό και την οποία εσύ την εξέφρασες σχεδόν απηυδισμένη με τον πιο φυσικό τρόπο: «Άσε με! Εγώ θέλω απλά να γεράσω και να πεθάνω. Αυτό θέλω.»
(Ufomammut - Opus Alter - Deityrant)
Πρέπει να φύγω μακριά σου, να εξαφανιστώ για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να σε συναντήσω.
Πώς ορίζεται ο μικρός ή μεγάλος εθισμός? Ας δούμε πρώτα τί είναι.
Είναι εκείνο που σε κρατάει δέσμιο-μακριά από τις "πραγματικές" σου δυνατότητες. Ή να το θέσω ορθότερα, αυτό που σε εγκιβωτίζει σε νόρμες, συνήθειες, ρουτίνες, ανάγκες, χαζές ημιπολυτέλειες και δε σού επιτρέπει να τολμήσεις να εντοπίσεις τα όριά σου.
Η ανάγκη.
Η υποχρέωση.
Οι επίπλαστες υποχρεώσεις που δε σού επιτρέπουν να προχωρήσεις, να τρέξεις να κάνεις αυτό το σάλτο μορτάλε.
-Ston polemo stin Oukrania, me pion ise?
-Me kanenan.'H mallon eimai me ton an8rwpo. 'H gia na eimai eilikrinhs me ekeinon pou 8a mou edine ta perissotera.
Η άνεση. Δεν έχεις να χάσεις ούτε και να κερδίσεις τίποτα. Εξ ορισμού κι εκ προοιμίου κι απ'το μουνί της μανούλας μας όλοι χαμένοι και καταδικασμένοι είμαστε εξάλλου. Ποιος ο λόγος να μην ξεφουρνίσω τις ασυναρτησίες μου? Τις καφρίλες μου? Τις προσβολές ή/και τις γαλυφιές μου? Ποιος ο λόγος να μην καταστρέψω και να στρωθώ να δημιουργήσω?
we belong to the dead
Fatalism is a family of related philosophical doctrines that stress the subjugation of all events or actions to fate or destiny, and is commonly associated with the consequent attitude of resignation in the face of future events which are thought to be inevitable.
Δώδεκα μήνες στους εξωνημένους, πέρασαν. Και είμαι ακόμα εκεί. Εδώ. Πού όμως?
Μακριά από όλους όσοι νοιάστηκαν ή νοιάζονται για μένα.
Και να! Ιδού! Behold!! Πώς μού τρέχουν τα σάλια μόλις ακούσω τη μαγική λέξη "αύξηση" και να παραμένω, όντας δέσμιος των μικρών μου απολαύσεων. Να καπνίζω πιο πολύ από ποτέ για να μη σαλτάρω βλέποντας όλα τα ανθρωπόμορφα ζωντόβολα γύρω μου. Να πίνω ένα μπουκάλι στην καθησιά μου για να αντέξω την γκρίνια της ώστε να κοιμηθώ γλυκά σαν κούτσουρο και να μην τη βλέπω. Να συλλέγω βιβλία και περιοδικά που δε θα διαβάσω ποτέ αλλά που μού αρέσει να τα κοιτάζω για τη δυναμική που θα προσδώσουν αν τα διαβάσω κάποτε. Να μην έχω κανέναν ηθικό φραγμό για το ποιος και πώς και αν θα πληγωθεί.
Ποιον κοροϊδεύω? Ποιον προσπαθώ να κοροϊδέψω? Πρώτα και κύρια, εμένα κυρία μου.
Έχει αποτέλεσμα? Δε βαριέσαι, δε γαμιέται.. ¯\_(ツ)_/¯
Σημείωση: Έχω υποβληθεί γύρω στα 50 υποχρεωτικά πληρωμένα ράπιντ έξω κι άλλα 100 δωρεάν στη φάμπρικα μέσα, μέχρι τώρα στον τελευταίο χρόνο. Κοινώς μού έχει γίνει το ρουθούνι φινιστρίνι, πιο φαρδύ κι από τη σούφρα της Αντριάνας της Τσέτσικ. Σήμερα βαρέθηκα να πάω στη δουλεΊα επικαλούμενος δέκατα κι αδιαθεσία. Χέστηκαν από το φόβο τους. Αφού με θεωρούν κινητή βόμβα ούτως ή άλλως, συνεπώς στα παπάρια μου. Υπάρχουν και τα θετικά τού να είσαι ανεμβολίαστο σκουλήκι. Όχι ότι έχει και καμιά σημασία, απλά ήθελα να καταγραφεί στα πρακτικά.
Άδειασμα του μυαλού από όσα το βαραίνουν και το στοιχειώνουν όσο σημαντικά ή ασήμαντα είναι ή φαντάζουν να είναι. Μόνος σε μια πόλη μόνων. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Και γαμώ.
"Emboliasou re, ti sou zitame??"
Το τίμημα της επιλογής, κάθε επιλογή ή μη επιλογή έχει ένα τίμημα - ένα αποτύπωμα πάνω σε αυτό που αποκαλείται γενικά κι αόριστα "ψυχή". Έχεις προετοιμαστεί για αυτό? Ωστόσο πιστεύεις, εκτιμάς, νομίζεις, εικάζεις, πιθανολογείς ότι μπορούσες να προετοιμαστείς εκ των προτέρων?
"A den exeis kanei to embolio? Den to iksera.."
Πρόσεχε τί εύχεσαι μπούμπη, γιατί μπορεί και να βγεί αληθινό. Πρόσεχε τί ζητάς γιατί μπορεί όντως να το βρείς μπροστά σου. Πρόσεχε τί και ποιον κρίνεις γιατί μπορεί να βρεθείς στην ίδια θέση, να απαντήσεις στο ίδιο δίλημμα και να κληθείς να κρίνεις υπό το ίδιο πρίσμα τον ίδιο σου τον εαυτό.
"De tha pethanis afou ise neos, alla pos to apokleieis oti de tha sou anoiksi mia tripa ston egkefalo kai meineis fito"
Αυτό δεν επιδίωκες εξάλλου? Να μη μιλάς στον αέρα και να μετρηθείς, να μετρήσεις τη ρηχότητά σου, ε? Να τυραννιστείς με το μικρό "ναι" και το μεγάλο "όχι" για να δεις αν θα αντέξεις, ω boy? Αν δηλαδή θα την παλέψεις "όχι επί βάσης φυσικής ισχύος αλλά οικονομικής και διανοητικής και δευτερευόντως βιολογικής αντοχής" όπως είπε κι ο φίλτατος Felix. Στα σκοτάδια για πόσο θα κρύβεσαι? Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωρόφυλαξ για πόσο ακόμα θα χαριεντίζεσαι, ω ξεπουλημένο αρχιδάκι?
"Epeidi den exeis emboliastei ta rotas ola auta???"
Πέρασαν ήδη οι επτά μήνες από το κοντράτο. Μη χαλαρώνεις. Μην κουράζεσαι. Δεν τελείωσε τίποτα. Μην τολμήσεις να αυτο-υπονομευθείς τώρα καθώς τώρα είναι που πρέπει να είσαι πιο άψογος από ποτέ.
{Intro} The time has come…to go out of your mind… Are you ready Ralph? Are you ready to die and be reborn? No. No, first you must be in a state of grace. First, you must examine yourself in this mirror of confession. What do you see there? Your personality…all your goals…
{Verse 1} Lose your soul you know it’s true It takes an average man just a day or two To see, yeah
{Verse 2} And the things he wants his kids to do Are really missing in the histories of fools, yeah
{Chorus} You’ve never sang so high and You’ve never felt so fine You will all turn out alright And never will you tell of the lies in your tales Of people losing their souls To turn into a fool, yeah
{Verse 3} Sell your soul and feel no pain You’ll stuff your ignorance and your children band in shame, yeah
{Verse 4} You’ll make a fortune so you’ll feel okay You’ll feel an emptiness but will soon be on your way, yeah
{Chorus} You’ve never sang so high and You’ve never felt so fine You will all turn out alright And never will you tell of the lies in your tales Of people losing their souls To turn into a fool, yeah
Το στοίχημα είναι όλη η ψυχική σου σαπίλα να μετουσιωθεί σε κάτι χρήσιμο, σε κάτι παραγωγικό, σε κάτι που θα σπρώξει την όλη φάση μπροστά. Ή τουλάχιστον να μην την πάει πίσω, άλλα αυτό δεν αρκεί διότι θα μιλάμε για στασιμότητα μετά, όχι όχι δεν αρκεί.
Εντόπισε όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς που περιορίζουν την αντίληψη και ανάλυσέ τους με κοφτερά σαν ξουράφι "από πότε? για πόσο? πού? με ποια αφορμή?" για να αποκρυσταλλώσεις το "γιατί".
Αν και επειδή έχω μιαν υποψία ως προς την απάντηση θα σε βοηθήσω για να μην χάνεις χρόνο με πράγματα σχεδόν αυτονόητα:
Νόμισες ότι έγινες ο κυρίαρχος του πλανήτη, ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο επειδή με το συνδυασμό των κατασκευασμάτων σου και του νού σου μηχανεύτηκες κάποια χαζοχαρούμενα συστήματα οδεύοντας προς μια νέα ελπιδοφόρα εποχή (industrial age). Ω μα ποία ύβρις.
Κι όταν ανακάλυψες ότι μπορείς να πετάς, να φτιάχνεις θανατηφόρα (για σένα και τις περισσότερες μορφές ζωής) χημικά αέρια, να παίζεις bowling με νετρόνια και ασταθείς πυρήνες ατόμων, να ταξιδεύεις εκτός της ατμόσφαιρας σου, να συνθέτεις νέους χιμαιρικούς ιούς και ασθένειες, να αλλάζεις τη γενετική υπόσταση οργανισμών κ.ά. ένιωσες όχι απλά κυρίαρχος αλλά ο απόλυτος Άρχων του πλανήτη, ο Destroyer of Worlds. Μέθυσες από την ψευδεπίγραφη ισχύ σου, θέσπισες αυτοπεριοριστικές διακρατικές συνθήκες και έγινες βουλιμικός, κατανάλωσες σαν μην υπάρχει αύριο λειτουργώντας υπό την επίδραση της ψευδαίσθησης της αέναης ανάπτυξης. Η άτη σού θόλωσε το λιγοστό μυαλό που είχες.
Το περιβάλλον γίνεται θερμότερο, τα πάντα καίγονται, οι πάγοι λιώνουν, ο αέρας είναι πλέον μη αναπνεύσιμος, τα νερά βρώμικα με την στάθμη να ανεβαίνει και το χώμα τόξικο, κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες ασθενείες. Ξεκίνησες όντως μια νέα εποχή, χωρίς να το θέλεις όμως, την Ανθρωπόκαινο. Κλάψε τώρα μπροστά στη Νέμεσιν ψελλίζοντας μπούρδες περί βιωσιμότητας (sustainability).
Συγχαρητήρια! Πυροδότησες την εξάφανισή σου μαζί με πολλά άλλα είδη . Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο "τράβα ψόφα Homo sapiens sapiens". Τίσις.
Kuma the Third - I rest my case
(You still listening gentlemen? That last few minutes might've been a little confusing. You'd like to know who I was talking to wouldn't you? I'll tell you what she looks like) I rest my case Middle finger pick up the pace All solved Rick James No puzzles to fake My fault My bad My bitch tryna snake me Boss a lick A hit Mix a bit of nova I don't want to fall into the sweet talk Restart Chilling by myself with a keycard Be smart TV projecting the Goyard Go far Wasting my time in and time out again
I be ready cutting off friends Making bands Heavy hitter Trigger finger from Japan No demands Pissed off I don’t wanna shake hands with the boss Hit em like lacrosse Send him to the posse
Pick him up x2 Let him up Restart Stare at the snakеs Sly fakes as they depart Victim to powеr They won't let you keep up Take a step back right back to the reaper Yuh
Aye Dance to this shit when you feeling okay Watch my back My watch okay Mind f*ck riot pull the trigger to my brain No face no case No games in this race Yeah f*ck that Midnight rider where the creeps at? Where the x4 Where the creeps at? Mid Midnight Mid...midnight
(You might find it interesting, she's beautiful but rather cool, she always wears a white shirt and she's got a good figure but enough) I rest my case Middle finger pick up the pace All solved Rick James No puzzles to fake My fault My bad My bitch tryna snake me Boss a lick A hit Mix a bit of nova I don't want to fall into the sweet talk Restart Chilling by myself with a keycard Be smart TV projecting the Goyard Go far Wasting my time in and time out again
I just wanna leave and try to focus on your soul We are having dreams and we are going back and forth And we are far away from getting straight back to home For days are haunting us and we don't want no more No more
I can't breathe and I don't wanna be here anymore My skin is turning red my soul is getting black My mind is playing tricks and I don't think I'm in control I can't breathe and I don't wanna be here anymore No more
Κάτι σάπιο συμβαίνει, απροσδιόριστο κι όμως εμφανώς προβλέψιμο.
Δε θα μπορέσουμε να ζήσουμε όπως ζούσαμε, να πράττουμε όσα πράτταμε πριν.
Ε και? Αυτή είναι η μοίρα σου ανθρωπάκο, που νομίζεις ότι διαφεντεύεις τη φάση.
Όλοι τρέχουν, βιάζονται να προλάβουν.. Τί διάλο..
Διδάξου από το παρελθόν. Από τις αφηγήσεις που ανάγονται στο επίπεδο του μύθου μέχρι την πρόσφατη γνωστή ιστορία. Λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί. Πλημμύρες, παγετώνες, μετεωρίτες, ηφαίστεια και δε συμμαζεύεται. Θεογονίες, θεομαχίες κ.ο.κ. Αν νομίζεις ότι είσαι έστω και μια τρίχα από το (beep) του κοσμικού γίγνεσθαι, τότε επίτρεψέ μου να σε προσγειώσω απότομα στην πραγματικότητα.
Όσο δε δίνεις σημασία στις παραινέσεις, προβλέψεις του πάνσοφου Προ-μηθέα (forecasting) θα κλείνεσαι στην σπηλιά σου ως άλλος Κυκλωπας, υπόδουλος των ενστίκτων σου, των παθών και των φόβων σου, ζώντας άναρχα, μυξοκλαίγοντας και μεμψιμοιρώντας προσμένοντας το αναπόδραστο ατομικό τέλος.
Comacozer - Helios Hyperion
Something fishy is happening indefinable, yet obviously predictable.
We will not be able to live as we lived, to do what we did before.
So what? That's your fate, you filthy human.. Did you even believe that you are in control of this whole damn thing?
Everyone is running, everyone is in a hurry to catch up .. What the fuck ..
Teach yourself from the lessons of the past. From all these narratives that go back to the level of the myth until the recent known recorded history.
Plagues, earthquakes, drownings. Floods, glaciers, meteorites, volcanoes and the list goes on. Theogonies, theomachies etc. If you think that you are even a hair from the (beep) of the Cosmos, then let me give you a reality check.
As long as you do not pay attention to the exhortations, predictions of the omniscient Pro-metheus (forecasting), you will end up retreating in your cave as another Cyclops, a slave of your instincts, passions and fears, living without rules, weeping and self-pitying while waiting for the inevitable personal end to come.
Είναι εντελώς άγνωστο και περίεργο αυτό που συμβαίνει. Όχι όμως αδιανόητο. Είχε προβλεφθεί.
Αδιανόητο εξάλλου δεν μπορεί να είναι τίποτα μέσα στον ωκεανό των πιθανών κόσμων που πλέει η συνείδηση.
Μέσα στο σκοτάδι θα βρεθεί το φώς και το φώς θα χαθεί μέσα στο σκότος.
Οι ιστορίες της δημιουργίας συγκλίνουν κι αποκλίνουν ταυτόχρονα, αυτό δε θες να μού πεις, αυτό δε θέλω να σού πω? Τί γίνεται όμως με τις ιστορίες της καταστροφής, πρέπει να τις δούμε κι αυτές, ίσως και με μεγαλύτερη ζέση. Ίσως έτσι μόνο να πάρουμε μιαν εικόνα, μιαν υπόνοια της θρυλούμενης διαρκούς εναλλαγής δημιουργίας-καταστροφής. Έχει ενδιαφέρον το πώς φαίνεται να ξυπνάει από τον φαινομενικά αέναο ύπνο του το Τέλος, πώς πλησιάζει έρποντας κι εξαπλώνεται τρεφόμενο με την ύβρι των Homo Sapiens έτοιμο να τους ξεράσει σιωπηλά με την ίδια αδιαφορία κι απάθεια που θα το έκανε και για τις πιο παχιές καλοαναθρεμμένες βραδυκίνητες κατσαρίδες.
This is the Way the World Ends: Not with a Bang but a Whimper
Αφού συμφωνούμε γιατί να διαφωνούμε κι αφού διαφωνούμε γιατί να μην συμφωνήσουμε?
Δε θέλω να κατέχεις καμία απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μιλάω σε τοίχο. Όσο περίτεχνος και να είναι, σκαλιστός, μαρμάρινος, με ψηφιδωτά, με έργα τέχνης και τα @ρχίδια του Μιχαήλ Άγγελου να έχει ζωγραφισμένα, δεν παύει να είναι τοίχος ρε συ πώς να το κάνουμε.
Να μιλάς αληθινά, ειλικρινά για ό,τι βλέπεις, καταλαβαίνεις και νομίζεις ότι ισχύει καθώς έτσι αυξάνεται η πιθανότητα οι απαντήσεις που θα λαμβάνεις να είναι παρόμοιας υφής και φύσης.
~*~*~
Η ώρα είναι μία και δέκα. Με το που το έγραψα, έπαψε να είναι.
Ωστόσο μία και δέκα ήταν είναι και θα είναι αναρίθμητες φορές, όχι γενικά κι αόριστα αλλά σε αυτό το ίδιο εδώ και τώρα, το ίδιο συγκεκριμένο χωροχρονικό σημείο, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα.
Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη διότι πολύ απλά ποτέ δεν θα έχουμε ζήσει.
Δεν αναγνωρίζω τίποτα. Ξέρω τα πάντα. Όλα καινούργια και ταυτόχρονα οικεία. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι η κλίμακα και το scope εργασιών αλλά κατά τα άλλα όλα μοιάζουν ίδια.
Τα ίδια παθήματα ξανά και ξανά. Από μένα κι από όλους. Κανένα μάθημα. Η στατική αντίληψη της όποιας κατάστασης ως η διαρκής νόρμα της σκέψης καθώς απουσιάζει η ολιστική προσέγγιση της επίπτωσης των τωρινών δράσεων πάνω στις βραχυπρόθεσμες ανάγκες που θα προκύψουν από τις αναπόφευκτες αλλαγές πάνω στο όλο πλαίσιο.
Ποιος τις γαμάει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες.
Πρέπει να κάνω ένα σελφ τεστ απόψε για να επιστρέψω στη φάμπρικα αύριο.
Κι έχω δεν έχω εσένα, να κρύβεσαι εγκλωβισμένη ακόμα στα παιδικά σου όνειρα να μην βρίσκεσαι δίπλα μου έστω για λίγο μήπως και σταθείς στα πόδια σου. Ας είναι. Ειλικρινά δεν αντέχω άλλο.
Ποιος τα χέζει τα παιδικά όνειρα.
Έχω ένα bucket list από όταν ήμανε μικρός που περιλαμβάνει συν τοις άλλοις ταξίδι στο Vegas με τον όρο να μη φύγω από εκεί με παραπάνω χρήματα από όσα θα είχα αρχικά. Όσα δλδ κερδίσω (αν κερδίσω) να τα φάω σε έκφυλα γούστα. Φυσικά για να πετύχει το όλο σκηνικό πρέπει να εφαρμοστεί το κόλπο που είναι να έχεις συγκεκριμένο στόχο για να ξέρεις πότε να σταματήσεις.
Δεν ξέρω πότε να σταματάω. Αμφιβάλλω αν θα το μάθω ποτές.
Απληστία high lvl alert.
Αυτοπειθαρχία on low.
Το τελευταίο κομμάτι του bucket list περιλαμβάνει ένα ενδιαφέρον τέλος κάποια εικοστή ενάτη Απριλίου που θα έχω πατήσει τα τρίτα -ήντα όπου με φαντάζομαι να βουτάω σε ένα ενεργό ηφαιστείο και τον χρόνο να σταματάει αναλογιζόμενος "τα έργα μου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής μου που βγήκαν όλα πλάνες" και να δω την ύστατη στιγμή αν "ανοφέλετα θα τα θρηνήσω" όλα αυτά ή αν θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου παρατηρώντας τι θα συμβεί πρώτα: -έμφραγμα από τον τρόμο της πτώσης και την αγωνία του βέβαιου τέλους? -θερμοπληξία από τις υψηλές θερμοκρασίες? -λιποθυμία από τις αναθυμιάσεις? -εγκαύματα? -πνιγμός σε λάβα? -oh shit, why the fuck am I doing this? Θέλω την απορία μέχρι και την τελευταία στιγμή.
Παπαρίτσες. Bullshit. Hippopish.
Θα δείξει κρατάω μικρό καλάθι.
Το πιο πιθανό πάντως είναι να τα κακαρώσω ημιπαράφρων σε ένα αποστειρωμένο γηροκομείο, μόνος, προστατευμένος από τον Covid-57, σε ένα δωμάτιο κελί με ένα VR-headset να παρακολουθώ τον εαυτό μου να παίζω τον Butch Coolidge στο "Pulp Fiction".
Και τώρα τα (ψευδο)διλήμματα των τελευταίων ημερών:
1.α) άραγε να μεταφέρω τη συνείδησή μου σε αυτόν το δυνητικό κόσμο ( βλ. Possible world - wiki link ) όπου θα έχουν καταστραφεί τα πάντα και θα έχω απομείνει εντελώς μόνος αναμένοντας την άφιξη του Μεγάλου Cthulhu, τραγουδώντας μια νύχτα με ολόγιομο φεγγάρι, μπροστά από τα μανιασμένα κύματα του Ωκεανού, πάνω στα ερείπια του Γιβραλτάρ το παρακάτω άσμα? Ή
I've got the words, I've got the tune, I've even been rehearsin' under the moon! But I got nobody to hear my song, So I'm hummin' to myself!
I got the place, I got the time, I've got a lot of words that rhyme, But I got nobody to hear my song, So I'm hummin' to myself!
(humming) I guess it just had to be! (humming) Won't someone listen to me?
I've got the words, I've got the tune, I'd like to croon it under the moon! But I got nobody to hear my song, So I'm hummin' to myself!
(humming) I guess it just had to be! (humming) Won't someone listen to me?
I've got the words, I've got the tune, I'd like to croon it under the moon! But I got nobody to hear my song, So I'm hummin' to myself!
1.β) να καθήσω έδω μαζί σου και να συνεχιστεί η φάση?
Το κωμικοτραγικό της υπόθεσης είναι ότι εσύ δεν πρόκειται να αντιληφθείς τη διαφορά και τζάμπα σε ρωτάω.
Ανάγκη για έκφραση. Τόσος καιρός στον πάγο, ομφαλοσκοπώντας στο τίποτα. Και να καλούμαι να εκφράζομαι χωρίς ρήματα, λιτά απλά κατανοητά. Για να κερδίζεται χρόνος και να μπορούμε να πάμε παραπέρα. Ποιοί? Πώς? Μα κυρίως πού?
Ποιος είναι δηλαδή ο στόχος? Η ευημερία? Η δικαιοσύνη? Η αυτονομία? Το κέρδος? Το πρόσκαιρο? Το μακροχρόνιο? Η βέλτιστη λύση?
Ρομαντισμός Vs Ρεαλισμός - Politics
Αν διηύθυνες δλδ ένα εστιατόριο, όχι τίποτα τρομερό με αστέρια Μισελέν κέτσι αλλά ένα αξιόλογο με ποιοτικό φαγητό, φρέσκο λάδι και γενναιόδωρες ποσότητες κι ερχόταν ένας πελάτης με γεμάτο πορτοφόλι και σού ζητούσε να τού φτιάξεις σκατά, θα τα έφτιαχνες? Κυριολεκτικά σκατά, αλλά σε τιμή απίστευτη. Όσο και να σε πλήρωνε, θα τα μαγείρευες τα σκατά?
Άλλοι απαντούν "ναι" άλλοι "όχι". Εξαρτάται από τις ανάγκες (υπαρκτές ή κατασκευασμένες), τις προσδοκίες καθώς κι από το αξιακό σύστημα του καθενός.
Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση αφού, καλώς ή κακώς, αυτή μπορεί να αλλάξει από τις συνθήκες κι όπως αυτές διαμορφώνονται από παράγοντες εκτός της άμεσης δυνατότητας παρέμβασής μας. Αν ωστόσο αποφασίσεις να συμβιβαστείς και να παράσχεις "σκατά" έστω και για μία φορά, ελπίζοντας όλα να πάνε καλά, δεν πας μακριά, κάποια στιγμή θα το κλείσεις το μαγαζί.
Δεν πρέπει να μιλάς, είναι αχρείαστο να μιλάς.. Και να σου πω γιατί?
Μετά τη διαδικασία της διαμόρφωσης δε θα έχεις και κάτι να πεις.
Μόνο "μάλιστα", "όχι", "διατάξτε", "δεν γνωρίζω", "ζήτω", "ναι", "όλε" και άναρθρες κραυγές ηδονής ή/και πόνου.
Κοίταξε τί σού παρέχω:
Προνοιακά επιδόματα, τη νοσοκομειακή σου περίθαλψη, τη δωρεάν σου εκπαίδευση.
Ελεύθερα τη νικοτίνη σου, φθηνή γευστική τροφή - ζαχαρούλα και σνάξ.
Έχεις την αλκοόλη σου χωρίς περιορισμούς, ελεύθερα τζογάρεις, σού παρέχεται φθηνό διαδίκτυο κι άφθονη δωρεάν πορνογραφία να μαλακίζεσαι και να ξεδίνεις.
Ενεργειακή αναβάθμιση για να μη μού κρυώνεις το χειμώνα και να μη μού ιδρώνεις το καλοκαίρι.
Αππλικέσια, κοινωνικά δίκτυα, άμεση επιλογή ερωτικού συντρόφου και reality shows.
Πολύ reality να πούμε κι άγιος ο θεός.
Δεν είναι υπέροχη τόση πραγματικότητα που παρακολουθείς? Στις πόσες ίντσες βρίσκεσαι τώρα? Έφθασες στις 55"? Όχι ακόμα? Τί κάνεις...
Πάνω κάτω τα κορμιά στο γήπεδο, στην πίστα, στην πασαρέλα για να χαίρεσαι.
Κι από τις ειδήσεις να συνειδητοποιείς καθημερινά την ανωτερότητα σου έναντι κάθε κακόμοιρου βαρβάρου.
Σύντομα θα έχεις και ένα εγγυημένο εισόδημα σαν εξτραδάκι να τσοντάρεις στο μισθό και να διαλέγεις ό,τι θες, να κινείται έτσι κάπως παραπάνω και η αγορά.
Και τι σού ζητώ για αντάλλαγμα?
Όταν βγαίνεις έξω να σκυβείς το κεφάλι, να εκτελείς μετά χαράς δίχως αντιλογία ό,τι σού λέει ο ισχυρότερος, ο δάσκαλος, ο παπάς, το αφεντικό, ο λοχαγός, ο ιδιοκτήτης, ο βιομήχανος, ο καπετάνιος, ο διοικητής, ο βουλευτής, ο διευθυντής, ο πρόεδρος, ο τσιφλικάς, ο περιφερειάρχης, ο κοτζαμπάσης, ο αστυνόμος, ο δικαστής. Ο Νόμος.
Το ξέρω πως ενδεχομένως να σού είναι ζόρικο αρχικά να τα δεχτείς και να τα αφοιμοιώσεις όλα αυτά, όμως δε θέλω να ανησυχείς αφού αργά ή γρήγορα θα τη μάθεις, θα τη συνειδητοποιήσεις τη θέση σου ανάμεσα στις κάστες.
Με το καλό ή με το στανιό θα τη μάθεις.
Σού επαναλαμβάνω δε χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα και άντε, θα σού αποκαλύψω ένα "μυστικό", όχι τίποτα άλλο. Επειδή σε συμπάθησα και μόνο.
Για όσο συνεχίζονται οι ανησυχίες, οι αϋπνίες και οι κρίσεις πανικού έχω πολλά καλούδια να σού δώσω μέχρι και σε ενέσιμη μορφή. Επιδοτούμενα. Δηλαδή πρακτικά δωρεάν!
Και ανάλογα θέλω να φέρεσαι σε όλους όσοι είναι κάτω από σένα, δηλαδή στους υφισταμένους σου. Θέλω με παρόμοιο τρόπο να τους διαμορφώσεις κι εσύ. Το παιδί σου, τον αδύναμο γηραιό γονιό σου, τον πρόσφυγα, τα ανίψια, το μετανάστη, τον ξένο, τον άρρωστο, τον πρεζάκια, τον παραπληγικό, τον ντροπαλό, τον πούστη, τον ψυχασθενή, τον φτωχότερο.
Θέλω διαρκώς να παλεύεις για να επιβάλλεις τη θέληση σου σε αυτούς που σού ανέφερα.
Αν παρόλα αυτά αντιδράς και φέρνεις αντίρρηση επειδή δε σού αρέσει κάτι από όλα όσα σού προσφέρω και σού ζητώ, υπάρχει και η ξεχωριστή διαδικασία του επαναδιαμορφωτικού σωφρονισμού.
Θα σε διορθώσω.. Να θυμάσαι πώς ήσουν προκειμένου να είσαι ευγνώμων για το πώς θα έχεις γίνει.
Θα σε φτιάξω κι αν πέσει και καμιά φάπα εν τω μεταξύ, δεν τρέχει μία.
Σε καθημερινή βάση ή ανά διαστήματα.
Με εγκλεισμό στο ανάλογο ίδρυμα ή χωρίς.
Στο δρόμο, σε κοινή θέα, στην πορεία, σε διαδρόμους, σε στενά ή/και στο θάλαμο.
Πάντα δωρεάν ωστόσο, δε θέλω να σε απασχολεί αυτό. Όλα είναι μια ευγενική προσφορά.
Σκοπός είναι να μην πηγαίνεις πλέον τοιχό τοίχο από φόβο μη σε πετύχω αλλά να με κοιτάς και να σου τρέχουν αυτόματα τα σάλια από χαρά και ασφάλεια.
Θα σου μιλάω και θα εκτελείς αυτόματα όσα σού έχουν προκαθοριστεί, βάσει της θέσης σου και της θέσης μου, όσα δηλαδή θα έχεις εκπαιδευτεί να εκτελείς.
Εύχομαι όμως να μη φθάσουμε ως εκεί, δεν κάνει.. Έξυπνο παιδί φαίνεσαι. Τόσα κονδύλια έχω επενδύσει ήδη πάνω σου διότι..
