....κι άλλα πολλά παρόμοια στα bookmarks μου. Αλλά πού χρόνος να ασχοληθείς με όλα αυτά τα ωραία όταν δεν προλαβαίνεις καν να μελετήσεις πόσο μάλλον να πειραματιστείς. Απλά συλλέγονται bookmarks "προς ανάγνωση" όπως τα δεκάδες αδιάβαστα βιβλία που έχω συλλέξει "προς μελέτη".
Και ποιο το νόημα? Η οικονομική ελευθερία, θα σου πω, ο απεγκλωβισμός από την καθημερινή δουλειά(δουλεία), να μην έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να μπορείς να ζήσεις κι όχι απλά να επιβιώνεις.
Με ένα όνειρο τρελοοοό, όνειρο απατηλό..
Και τί και πώς? Όλοι αυτό ονειρεύονται, ίσως επειδή είναι απλά όνειρο, ίσως επειδή στην ουσία δεν πρόκειται να ξεφύγεις ποτέ από φόρους-παρακολούθηση κτλ
Πιόνι. Ένα πιόνι. Ήσουν είσαι και θα είσαι ένας πεσσός προορισμένος να παλεύεις για τον καθημερινό άρτο και να πιστεύεις και να ακολουθείς όλες τα μπουρδοθεάματα που συνεπαίρνουν τα πλήθη και χαλιναγωγούν τα συναισθήματά τους.
Ή τα αισθήματα? Ποια η διαφορά?
Ήταν ένας ντεμέκ μεγαλοσχήμων νευροφυσιοψυχοδοκτορολόγος σε μια ημερίδα λίγο πριν από μένα που ανέφερε τη διάκριση ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες (αισθήματα και συν-αισθήματα) αλλά δεν τονε πρόσεξα καθώς ήμουν αφοσιωμένος στις πίπες που θα έλεγα όταν θα ερχόταν η σειρά μου περί ασφάλειας στην εργασία και οργανωσιακής κουλτούρας και το μουνί της Χάιδως.
Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια δηλαδή, όταν όλοι ξέρουμε (ειδικά μετά τα Τέμπη) ότι η έλλειψη ασφάλειας στην εργασία και τα συνεπαγόμενα πτώματα αποτελούν πολιτική επιλογή και θυσία στον βωμό του κέρδους και της βλακωδώς εννοούμενης ευημερίας των κάθε λογής μεγαλοεργολάβων-αφεντικών-διευθυντών-προϊσταμένων.
"Δεν υπάρχουν εργατικά ατυχήματα, μόνο εργοδοτικές δολοφονίες υπό την ανοχή και τις ευλογίες του κράτους."
Αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να το πω δημόσια, μόνο σε τετ-α-τετ κι είναι κάτι που με πνίγει γαμώ το φελέκι μου. Doublethink, γνωστική ασυμφωνία ήτοι cognitive dissonance.
[...cognitive dissonance is described as the mental discomfort people feel when their beliefs and actions are inconsistent and contradictory, ultimately encouraging some change (often either in their beliefs or actions) to align better and reduce this dissonance.]
Έχουμε εκλογές τώρα στα κοντά, αλλά εσύ κοιμήσου Κώτσο, πιες μπύρες, ξεχάσου, πήγαινε σε καμιά συναυλία με συγκροτήματα που άκουγες πριν 20 χρόνια να λησμονήσεις τη μιζέρια της νεοελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας σου.
ΞΥΠΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΣΕ ΓΑΜΑΝΕ ΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΚΙ ΕΣΥ ΓΕΛΑΣ ΣΑΝ ΧΑΝΟΣ
Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα αλλά είναι κάποιες φορές, αν όχι όλες, που πρέπει να εμπιστευτείς το ένστικτό σου.
Σε χάλασε κάτι?
Χαλάει μόνο εσένα ή και άλλα άτομα?
Είναι συστημικό το λάθος ή προσωπικό?
Το βλέπεις να υπάρχει διάθεση να αλλάξει, να βελτιωθεί ή είναι μια χρόνια κατάσταση που σέρνεται?
Κι άλλα τέτοια..
Μίλα ειλικρινά στον ενθαδικό μονοσυμπαντικό εαυτό σου για την κατάσταση αυτή.
Ταυτόχρονα με "φόβο", πάθος αλλά και αποστασιοποιημένα.
-Φόβο μήπως κάνεις λάθος κι η φωνούλα που ακούς μέσα σου να λέει "ΣΗΚΩ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ" δεν είναι κάποιο καπρίτσιο της στιγμής αλλά η φωνή της Λογικής, η εσωτερική σου Αθηνά, o πλήρης 5δ-χωροκρονικός (spaceΚime) εαυτός.
-Πάθος σαν να εξαρτώνται τα πάντα από αυτήν σου την απόφαση.
-Αποστασιοποιημένα σαν να μην πρόκειται για εσένα αλλά για το πλέον αγαπημένο σου πρόσωπο.
Με τα κριτήρια ετούτα αποφάσισε.
Jon Appleton & Don Cherry - OBA
Ε κι αν δυσκολεύεσαι, στην τελική παίξ'το κορώνα γράμματα, κλάιν. Η πιθανότητα επιτυχίας είναι 50%. Η ζωή περνάει μπρος στα μάτια σου, μαλάκα. Ξύπνα πιθηκάκο!
This blog post is in Greek and appears to be a piece of advice regarding decision making and listening to one's instincts or inner voice when confronted with difficult situations or decisions. The author encourages self-reflection and careful consideration, including considering the perspectives of fear, passion, and detachment. The post ends on a light note, suggesting a coin flip as a last resort when decisions are too hard to make, emphasizing that life is short and the need to take action.
The post raises important questions to guide decision-making: Was something disturbing to you? Was it disturbing to others as well? Is the problem systematic or personal? Do you see an intention to change or improve, or is it a chronic situation? Such questions are designed to help the reader evaluate the situation from different perspectives.
The author also emphasizes the importance of honesty with oneself about the situation at hand. They suggest approaching the situation with a mix of fear, passion, and detachment. Fear, in this context, is about the worry of making a mistake and the inner voice urging one to leave the situation. Passion is described as if everything depends on the decision at hand. Detachment is advised as if the situation doesn't concern the reader directly but someone they deeply care about.
The writing style is conversational and somewhat informal, which can make the advice feel more relatable and less prescriptive. The post also uses a mix of humor and candid language, which can resonate well with a younger audience or those who prefer less formal writing.
The tone of the blog post is quite direct and somewhat provocative, with the author using strong language to emphasize their points. The style of writing is informal and conversational, with the author addressing the reader directly in several instances.
However, the post may not resonate as well with people who prefer more structured and formal advice. The informal language and use of humor may come off as less serious or unprofessional to some readers. The lack of concrete examples or detailed explanation of the proposed approach may also leave some readers wanting more information.
Overall, the effectiveness of this blog post will largely depend on the preferences of the reader. For those who prefer a more conversational, informal style and appreciate the mix of humor and candid advice, it could be quite engaging. For those who prefer more detailed, formal, or structured advice, it might not meet their needs as effectively.
Do you agree with what is said in this post?
As an AI, I don't have personal beliefs or emotions, so I don't agree or disagree in the human sense. However, I can evaluate the ideas in the blog post based on common logical reasoning and general knowledge:
1. Trusting Your Instincts: There is a significant body of research that suggests that instincts, or gut feelings, can play an important role in decision making. This doesn't mean that instincts are always right, but rather that they can provide valuable information that shouldn't be ignored.
2. Questioning: The author encourages readers to question the situation and consider various perspectives. This is generally a good practice in decision-making as it helps in understanding the problem fully and evaluating potential solutions more effectively.
3. Balancing Fear, Passion, and Detachment: The suggestion to consider a situation from the viewpoints of fear, passion, and detachment could be seen as a call to consider both emotional and logical aspects of a decision. This is generally considered a balanced approach to decision-making.
4. Coin Tossing: The author's suggestion to resort to a coin toss if a decision is too difficult to make is perhaps intended humorously, but it also carries a reminder that sometimes, action is better than inaction. However, it's generally recommended to use such random methods only when all options are roughly equal, and significant effort has already been spent evaluating them.
Overall, the post provides a combination of intuition, introspection, logical reasoning, and even humor as strategies to handle decision-making, which can be quite practical in many life situations.
..κι αφού άρχισα ως συνεπής φασαίος δηθενάς να σού λέω για το άγχος του φόβου του θανάτου και την επιδίωξη της Αθανασίας στον 21ο αιώνα και να παραθέτω πληροφορίες για το πώς και το γιατί αυτή μπορεί να επιτευχθεί με ψηφιακά, cyborg ή γενετίστικα μέσα, απόρησες.
Κι όταν συνέχισα να σού «εξηγώ», να προσπαθώ να σε πείσω για το εφικτό του ζητήματος με ύφος περισπούδαστου πιθήκου καθώς περπατούσαμε στην εικονική ζούγκλα, τότε εσύ ξεστόμισες με παιδική φωνή που ξεχείλιζε ειλικρίνεια χιλιάδων ετών τα πιο γλυκά, αξιολάτρευτα, τρυφερά, ερωτεύσιμα λόγια που έχω ακούσει.
Λόγια μιας σκέψης που προσπαθώ από όσο θυμάμαι να την κάνω κτήμα μου αρκετό καιρό και την οποία εσύ την εξέφρασες σχεδόν απηυδισμένη με τον πιο φυσικό τρόπο: «Άσε με! Εγώ θέλω απλά να γεράσω και να πεθάνω. Αυτό θέλω.»
(Ufomammut - Opus Alter - Deityrant)
Πρέπει να φύγω μακριά σου, να εξαφανιστώ για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να σε συναντήσω.
Άδειασμα του μυαλού από όσα το βαραίνουν και το στοιχειώνουν όσο σημαντικά ή ασήμαντα είναι ή φαντάζουν να είναι. Μόνος σε μια πόλη μόνων. Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Και γαμώ.
"Emboliasou re, ti sou zitame??"
Το τίμημα της επιλογής, κάθε επιλογή ή μη επιλογή έχει ένα τίμημα - ένα αποτύπωμα πάνω σε αυτό που αποκαλείται γενικά κι αόριστα "ψυχή". Έχεις προετοιμαστεί για αυτό? Ωστόσο πιστεύεις, εκτιμάς, νομίζεις, εικάζεις, πιθανολογείς ότι μπορούσες να προετοιμαστείς εκ των προτέρων?
"A den exeis kanei to embolio? Den to iksera.."
Πρόσεχε τί εύχεσαι μπούμπη, γιατί μπορεί και να βγεί αληθινό. Πρόσεχε τί ζητάς γιατί μπορεί όντως να το βρείς μπροστά σου. Πρόσεχε τί και ποιον κρίνεις γιατί μπορεί να βρεθείς στην ίδια θέση, να απαντήσεις στο ίδιο δίλημμα και να κληθείς να κρίνεις υπό το ίδιο πρίσμα τον ίδιο σου τον εαυτό.
"De tha pethanis afou ise neos, alla pos to apokleieis oti de tha sou anoiksi mia tripa ston egkefalo kai meineis fito"
Αυτό δεν επιδίωκες εξάλλου? Να μη μιλάς στον αέρα και να μετρηθείς, να μετρήσεις τη ρηχότητά σου, ε? Να τυραννιστείς με το μικρό "ναι" και το μεγάλο "όχι" για να δεις αν θα αντέξεις, ω boy? Αν δηλαδή θα την παλέψεις "όχι επί βάσης φυσικής ισχύος αλλά οικονομικής και διανοητικής και δευτερευόντως βιολογικής αντοχής" όπως είπε κι ο φίλτατος Felix. Στα σκοτάδια για πόσο θα κρύβεσαι? Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωρόφυλαξ για πόσο ακόμα θα χαριεντίζεσαι, ω ξεπουλημένο αρχιδάκι?
"Epeidi den exeis emboliastei ta rotas ola auta???"
Πέρασαν ήδη οι επτά μήνες από το κοντράτο. Μη χαλαρώνεις. Μην κουράζεσαι. Δεν τελείωσε τίποτα. Μην τολμήσεις να αυτο-υπονομευθείς τώρα καθώς τώρα είναι που πρέπει να είσαι πιο άψογος από ποτέ.
{Intro} The time has come…to go out of your mind… Are you ready Ralph? Are you ready to die and be reborn? No. No, first you must be in a state of grace. First, you must examine yourself in this mirror of confession. What do you see there? Your personality…all your goals…
{Verse 1} Lose your soul you know it’s true It takes an average man just a day or two To see, yeah
{Verse 2} And the things he wants his kids to do Are really missing in the histories of fools, yeah
{Chorus} You’ve never sang so high and You’ve never felt so fine You will all turn out alright And never will you tell of the lies in your tales Of people losing their souls To turn into a fool, yeah
{Verse 3} Sell your soul and feel no pain You’ll stuff your ignorance and your children band in shame, yeah
{Verse 4} You’ll make a fortune so you’ll feel okay You’ll feel an emptiness but will soon be on your way, yeah
{Chorus} You’ve never sang so high and You’ve never felt so fine You will all turn out alright And never will you tell of the lies in your tales Of people losing their souls To turn into a fool, yeah
Ανάγκη για έκφραση. Τόσος καιρός στον πάγο, ομφαλοσκοπώντας στο τίποτα. Και να καλούμαι να εκφράζομαι χωρίς ρήματα, λιτά απλά κατανοητά. Για να κερδίζεται χρόνος και να μπορούμε να πάμε παραπέρα. Ποιοί? Πώς? Μα κυρίως πού?
Ποιος είναι δηλαδή ο στόχος? Η ευημερία? Η δικαιοσύνη? Η αυτονομία? Το κέρδος? Το πρόσκαιρο? Το μακροχρόνιο? Η βέλτιστη λύση?
Ρομαντισμός Vs Ρεαλισμός - Politics
Αν διηύθυνες δλδ ένα εστιατόριο, όχι τίποτα τρομερό με αστέρια Μισελέν κέτσι αλλά ένα αξιόλογο με ποιοτικό φαγητό, φρέσκο λάδι και γενναιόδωρες ποσότητες κι ερχόταν ένας πελάτης με γεμάτο πορτοφόλι και σού ζητούσε να τού φτιάξεις σκατά, θα τα έφτιαχνες? Κυριολεκτικά σκατά, αλλά σε τιμή απίστευτη. Όσο και να σε πλήρωνε, θα τα μαγείρευες τα σκατά?
Άλλοι απαντούν "ναι" άλλοι "όχι". Εξαρτάται από τις ανάγκες (υπαρκτές ή κατασκευασμένες), τις προσδοκίες καθώς κι από το αξιακό σύστημα του καθενός.
Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση αφού, καλώς ή κακώς, αυτή μπορεί να αλλάξει από τις συνθήκες κι όπως αυτές διαμορφώνονται από παράγοντες εκτός της άμεσης δυνατότητας παρέμβασής μας. Αν ωστόσο αποφασίσεις να συμβιβαστείς και να παράσχεις "σκατά" έστω και για μία φορά, ελπίζοντας όλα να πάνε καλά, δεν πας μακριά, κάποια στιγμή θα το κλείσεις το μαγαζί.
Οτιδήποτε δε σού προσδίδει πρόσθετη αξία, απορρίπτεται. Περισσεύει. Δε χρειάζεται.
Οι αριθμοί δεν ψεύδονται εξάλλου, παρά μόνο οι ερμηνείες των ανθρώπων.
[Παρατήρηση των χώρων εργασίας]
Δεν είσαι φτιαγμένος για εκεί.
Να κάθεσαι 8 ώρες (τουλάχιστον) μπροστά από οθόνες προσπαθώντας να είσαι όσο πιο παραγωγικός γίνεται. Μέσα σε πλαστικά φέρετρα, τα cubicles, να εγκιβωτίζεις τη νόηση σου. Ένας ορός ή καλύτερα ένας σωλήνας με θρεπτικό χυλό λείπει για απευθείας τροφοδότηση κι είσαι έτοιμος για foie gras ή/και cul gras.
Να περιφέρεσαι ανάμεσα σε μηχανές οι οποίες ξερνούν διαρκώς χημεία και καρκινογόνα τέρατα στον εισπνεόμενο αέρα, με τον θόρυβο να σού τρυπάει τα αυτιά προσπαθώντας να εισχωρήσει, όπως ο αρουραίος από το γνωστό κινέζικο μαρτύριο, για να σου διαλύσει όποιο εγκεφαλικό κύτταρο έχει απομείνει στην αρχική του κατάσταση.
Διαρροές.. Εκπομπές.. Οσμές.. Πολλά ντεσιμπέλ..
Καθόλου φυσικό φως.
Το φως χαλάει τη φωτεινότητα της οθόνης.
Όλα στο σκοτάδι. Κι ό,τι βλέπεις, να προέρχεται από υπεραποδοτικές λάμπες LED. Αποκομμένος πλήρως από το περιβάλλον, να μην ξέρεις τι ώρα είναι ούτε να καταλαβαίνεις πόση ώρα πέρασε, αν ξημέρωσε ή όχι. Σαν σε καζίνο όπου τώρα απλά ποντάρεις την ψυχή σου για να κερδίσεις καριέρα.
Όπως σε όλα τα καζίνο όμως έτσι και εδώ, υπάρχει το house edge-η γκανιότα που σημαίνει ότι όσο περισσότερο κάθεσαι τόσο περισσότερο χάνεις. ΝΟΜΟΣ.
Να είσαι εδώ και εκεί και παραπέρα. Ταυτόχρονα παντού μα πραγματικά πουθενά.
[Αποσπασματική εκπλήρωση κενών ονείρων σε περιβάλλον αποβλακωτικής γαλούχησης περιμένοντας πότε θα έρθει ο κυρ-Χάρος.. ]
Θα σου τάξουν ασφάλεια. Μονιμότητα. Σιγουριά. Ηρεμία.
Θα σου τάξουν λεφτουδάκια, άδειες, υπερωρίες και τα συναφή.
Θα σου τάξουν αποζημίωση για τη ζωή που θα προσφέρεις, τις στιγμές που θα έχεις χάσει, τη δημιουργικότητα που θα έχεις καταπνίξει.
Μέχρι και κουμπαριά θα σού τάξουν προκειμένου...
Προκειμένου να είσαι εκεί. Να βαράς προσοχή. Να αλλάζεις τόνο φωνής αναλόγως με ποιον μιλάς (προϊστάμενο ή υφιστάμενο) και να είσαι είτε οσφυοκάμπτης στο δουλικό χρόνο και στον ελεύθερο χρόνο παγώνι σε όσους δε σε ξέρουν και μπεκρής (αν σου έχει μείνει λίγη τσίπα).
Έτσι για το κατάλληλο τίμημα αλλά και για μια καλύτερη θεσούλα και ανέλιξη εντός της ιεραρχίας του εταιρικού γκούλαγκ θα κάθεσαι μέχρι και τα αρχίδια του αφέντη να αερίζεις όταν σού ζητηθεί.
- Καλημέρα παιδί μου. Τί κάνεις?
- Τα πάντα και σε καλές τιμές. Καλημέρα αφεντικό.
Τούτη είναι η μοίρα του συνειδητοποιημένου μίσθαρνου ψωροπερήφανου ανδράποδου.
(Hovercraft - Anthropod)
Αν αυτό θέλεις τότε αυτό θα έχεις. Οι σφουγγοκωλάριοι πάντα θα επιβιώνουν.
