529. in a pre-post-neo-alter (ENTER YOUR SHIT HERE) state

Οι μικροί εθισμοί της πλάνης. 

Πώς ορίζεται ο μικρός ή μεγάλος εθισμός? Ας δούμε πρώτα τί είναι. 

Είναι εκείνο που σε κρατάει δέσμιο-μακριά από τις "πραγματικές" σου δυνατότητες. Ή να το θέσω ορθότερα, αυτό που σε εγκιβωτίζει σε νόρμες, συνήθειες, ρουτίνες, ανάγκες, χαζές ημιπολυτέλειες και δε σού επιτρέπει να τολμήσεις να εντοπίσεις τα όριά σου. 

Η ανάγκη. 

Η υποχρέωση.

Οι επίπλαστες υποχρεώσεις που δε σού επιτρέπουν να προχωρήσεις, να τρέξεις να κάνεις αυτό το σάλτο μορτάλε.

-Ston polemo stin Oukrania, me pion ise?

-Me kanenan.'H mallon eimai me ton an8rwpo. 'H gia na eimai eilikrinhs me ekeinon pou 8a mou edine ta perissotera.

Η άνεση. Δεν έχεις να χάσεις ούτε και να κερδίσεις τίποτα. Εξ ορισμού κι εκ προοιμίου κι απ'το μουνί της μανούλας μας όλοι χαμένοι και καταδικασμένοι είμαστε εξάλλου. Ποιος ο λόγος να μην ξεφουρνίσω τις ασυναρτησίες μου? Τις καφρίλες μου? Τις προσβολές ή/και τις γαλυφιές μου? Ποιος ο λόγος να μην καταστρέψω και να στρωθώ να δημιουργήσω?

we belong to the dead

Fatalism is a family of related philosophical doctrines that stress the subjugation of all events or actions to fate or destiny, and is commonly associated with the consequent attitude of resignation in the face of future events which are thought to be inevitable.

Δώδεκα μήνες στους εξωνημένους, πέρασαν. Και είμαι ακόμα εκεί. Εδώ. Πού όμως? 

Μακριά από όλους όσοι νοιάστηκαν ή νοιάζονται για μένα. 

Και να! Ιδού! Behold!! Πώς μού τρέχουν τα σάλια μόλις ακούσω τη μαγική λέξη "αύξηση" και να παραμένω, όντας δέσμιος των μικρών μου απολαύσεων. Να καπνίζω πιο πολύ από ποτέ για να μη σαλτάρω βλέποντας όλα τα ανθρωπόμορφα ζωντόβολα γύρω μου. Να πίνω ένα μπουκάλι στην καθησιά μου για να αντέξω την γκρίνια της ώστε να κοιμηθώ γλυκά σαν κούτσουρο και να μην τη βλέπω. Να συλλέγω βιβλία και περιοδικά που δε θα διαβάσω ποτέ αλλά που μού αρέσει να τα κοιτάζω για τη δυναμική που θα προσδώσουν αν τα διαβάσω κάποτε. Να μην έχω κανέναν ηθικό φραγμό για το ποιος και πώς και αν θα πληγωθεί. 

Ποιον κοροϊδεύω? Ποιον προσπαθώ να κοροϊδέψω? Πρώτα και κύρια, εμένα κυρία μου. 

Έχει αποτέλεσμα? Δε βαριέσαι, δε γαμιέται.. ¯\_(ツ)_/¯

Σημείωση: Έχω υποβληθεί γύρω στα 50 υποχρεωτικά πληρωμένα ράπιντ έξω κι άλλα 100 δωρεάν στη φάμπρικα μέσα, μέχρι τώρα στον τελευταίο χρόνο. Κοινώς μού έχει γίνει το ρουθούνι φινιστρίνι, πιο φαρδύ κι από τη σούφρα της Αντριάνας της Τσέτσικ. Σήμερα βαρέθηκα να πάω στη δουλεΊα επικαλούμενος δέκατα κι αδιαθεσία. Χέστηκαν από το φόβο τους. Αφού με θεωρούν κινητή βόμβα ούτως ή άλλως, συνεπώς στα παπάρια μου. Υπάρχουν και τα θετικά τού να είσαι ανεμβολίαστο σκουλήκι. Όχι ότι έχει και καμιά σημασία, απλά ήθελα να καταγραφεί στα πρακτικά. 

528. Δέκα - δώδεκα μήνες ανάμεσα στους εξωνημένους

Άδειασμα του μυαλού από όσα το βαραίνουν και το στοιχειώνουν όσο σημαντικά ή ασήμαντα είναι ή φαντάζουν να είναι.
Μόνος σε μια πόλη μόνων.
Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Και γαμώ.

"Emboliasou re, ti sou zitame??"

Το τίμημα της επιλογής, κάθε επιλογή ή μη επιλογή έχει ένα τίμημα - ένα αποτύπωμα πάνω σε αυτό που αποκαλείται γενικά κι αόριστα "ψυχή".
Έχεις προετοιμαστεί για αυτό?
Ωστόσο πιστεύεις, εκτιμάς, νομίζεις, εικάζεις, πιθανολογείς ότι μπορούσες να προετοιμαστείς εκ των προτέρων?

"A den exeis kanei to embolio? Den to iksera.."

Πρόσεχε τί εύχεσαι μπούμπη, γιατί μπορεί και να βγεί αληθινό.
Πρόσεχε τί ζητάς γιατί μπορεί όντως να το βρείς μπροστά σου.  
Πρόσεχε τί και ποιον κρίνεις γιατί μπορεί να βρεθείς στην ίδια θέση, να απαντήσεις στο ίδιο δίλημμα και να κληθείς να κρίνεις υπό το ίδιο πρίσμα τον ίδιο σου τον εαυτό.

"De tha pethanis afou ise neos, alla pos to apokleieis oti de tha sou anoiksi mia tripa ston egkefalo kai meineis fito"

Αυτό δεν επιδίωκες εξάλλου?
Να μη μιλάς στον αέρα και να μετρηθείς, να μετρήσεις τη ρηχότητά σου, ε?
Να τυραννιστείς με το μικρό "ναι" και το μεγάλο "όχι" για να δεις αν θα αντέξεις, ω boy?
Αν δηλαδή θα την παλέψεις "όχι επί βάσης φυσικής ισχύος αλλά οικονομικής και διανοητικής και δευτερευόντως βιολογικής αντοχής" όπως είπε κι ο φίλτατος Felix.
Στα σκοτάδια για πόσο θα κρύβεσαι? Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωρόφυλαξ για πόσο ακόμα θα χαριεντίζεσαι, ω ξεπουλημένο αρχιδάκι?

"Epeidi den exeis emboliastei ta rotas ola auta???"

Πέρασαν ήδη οι επτά μήνες από το κοντράτο.
Μη χαλαρώνεις. Μην κουράζεσαι. Δεν τελείωσε τίποτα.
Μην τολμήσεις να αυτο-υπονομευθείς τώρα καθώς τώρα είναι που πρέπει να είσαι πιο άψογος από ποτέ. 

 

 

{Intro}
The time has come…to go out of your mind…
Are you ready Ralph? Are you ready to die and be reborn?
No. No, first you must be in a state of grace. First, you must examine yourself in this mirror of confession. What do you see there? Your personality…all your goals…

{Verse 1}
Lose your soul you know it’s true
It takes an average man just a day or two
To see, yeah

{Verse 2}
And the things he wants his kids to do
Are really missing in the histories of fools, yeah

{Chorus}
You’ve never sang so high and
You’ve never felt so fine
You will all turn out alright
And never will you tell of the lies in your tales
Of people losing their souls
To turn into a fool, yeah

{Verse 3}
Sell your soul and feel no pain
You’ll stuff your ignorance and your children band in shame, yeah

{Verse 4}
You’ll make a fortune so you’ll feel okay
You’ll feel an emptiness but will soon be on your way, yeah

{Chorus}
You’ve never sang so high and
You’ve never felt so fine
You will all turn out alright
And never will you tell of the lies in your tales
Of people losing their souls
To turn into a fool, yeah