Showing posts with label θάνατος. Show all posts
Showing posts with label θάνατος. Show all posts

20260919

542. Όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουνε ρηγάδες

Σε αυτήν την εποχή οι δικαιολογίες για να μην γράψεις αυξάνονται. 

Η δυνατότητα κάτι άλλο να εκφράσει αυτό που νομίζεις ότι επιθυμείς να εκφράσεις αυξάνεται.  

Είναι Σεπτέμβριος 2026 και υπάρχουν εικασίες ότι ΑΙ agents θα έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο μέσα σε έναν χρόνο, με το brainrot να λαμβάνει σάρκα κι οστά και το ιντερνετ να καταρρέει. So be it, στα παπάρια μου, έχω μια Papyrus Larousse Britannica στο χωριό για τέτοιου είδους καταστάσεις.

~*~*~

Η γιατρός χθες στην επίσκεψη μού είπε να πίνω ένα ποτηράκι κρασί κάθε βράδυ, για να... δε θυμάμαι, γιατί κάνει καλό τέλος πάντων. 

Το λουλούδι μου μού είπε να μαζέψω τα ρούχα εδώ και ώρες κι εγώ το ξέχασα.. 

[5 minutes later]

..νταξ τα μάζεψα. Αλλά ως εκεί. Αύριο θα τα βάλω στη θέση τους. Εξάλλου το λουλούδι λείπει. 

Ωραία, νάτο το βρήκα το κρασί. Τιρμπουσόν που στον πούτσο έχω? Δεν έχω, άρα δε θα κάνω καλό στον εαυτό μου σήμερα στο κομμάτι του... δε θυμάμαι.

 [2 minutes later] 

Α να και το βρήκα, και το κρασάκι αυξάνει την καλή την HDL τη χοληστερόλη. 

Αυτό μού είχε πει η γιατρός. Δε θυμάμαι τί άλλο μού έλεγε καθώς το μυαλό μου χαονόταν βλέποντας με απέναντι σε έναν καθρέφτη χυμένο σε μια καρέκλα με το προκοίλι και τη φαλάκρα του μεσήλικα να συζητάμε για τους σκιτζήδες που έφαγαν τον Μαζωνάκη με σαμανικές και κβαντικές τεχνικές, κάτι για την βιταμίνη τη D που μου λείπει, κάτι για μια μαγνητική για ένα χελωνίδιο ή κάτι τέτοιο στην πλάτη, κάτι για τα συμπληρώματα, το κατισικίσιο γάλα, τον σίδηρο, το σπληνίδιο ή κάτι τέτοιο από τις γροθιές που έχω φάει στα πλευρά επειδή πιο πολύ προστατεύω το κεφάλι. 

Αλλά το μυαλό μου προσπαθούσε να ταξίδεψει σε παράλληλα σύμπαντα, σε πιθανούς αλλά και απίθανους κόσμους (possible and impossible worls κατά τον Yagisawa) όπου εντάξει στην τελική με τα πολλά (τα πάρα πάαααρα πολλά) θα έχω εξασφαλίσει την κβαντική αθανασία... 

Όμως το μόνο που κατάφερα ήταν να μείνει κολλημένη η διακοσμική ταυτότητα μου (Transworld identity) στο 5D φάσμα των κόσμων με όλες τις πιθανές διατάξεις των τριχών της κεφαλής της γιατρού, με αποτέλεσμα? 



(Πίνακας μαγικού ρεαλισμού ζωγραφισμένος στο χέρι χρησιμοποιώντας μολύβια ΗΒ- έτος 2026) 

Όταν την κοιτούσα να αντικρύζω το κεφάλι της σαν να περικλειόταν από μια παχύρρευστη φωτιά καθώς δεν με πολυ-ενδιέφεραν τα λεγόμενα της κιόλας να σου πω την αλήθεια. 

Εκείνο που ήθελα και τελικά έγινε όταν συγκεντρώθηκα ήταν (όχι χωρίς πίεση από τη μεριά μου) να μου γράψει τις εξετάσεις στο αίμα που ήθελα κι είχε αναφέρει σε προγενέστερο χρόνο για να δω όχι αν άλλα πόσο με έχει επηρεάσει η έκθεση στο περιβάλλον του διυλιστηρίου τους τελευταίους μήνες. 

Τί να σου πω δεν ξέρω, ώρες ώρες αισθάνομαι το όλο σκηνικό ξένο. Ή εγώ ξένος σε όλο το σκηνικό? Δε γαμιέται, στην τελική πρέπει να μάθω.

20260415

541. μυρίζεις διυλιστηριΐλα, είπε το λουλούδι μου μια μέρα όταν με φίλησε

Εκεί δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι. Μόνος σου με τη θέληση σου πήγες να κάνεις τον ηλεκτρολόγο και κανείς δε σε κρατάει με το ζόρι. 

Κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα και τα πάντα σκουριάζουν, παλιώνουν αμέσως. Καινούργιος, φρεσκοεγκατεστημένος εξοπλισμός και αμέσως φαντάζει σαν να βρισκόταν ήδη 40 χρόνια στο χώρο. Στο χώρο.. 

Μάθε τον χώρο, προσανατολίσου. Πιες 4 καφέδες την ημέρα μπας και καταπολεμηθεί ο πονοκέφαλος μήπως και ξεγελάσεις την αγρύπνια σου. 

Έχεις πρωινό ξύπνημα στις 5π.μ. ξανά και ξανά.

Θυμίζει κάπως λίγο τη φάση στο καράβι το όλο σκηνικό. 

Μια λαδίλα με σκόνη στον αέρα που επικάθεται παντού, στα μαλλιά τα ρούχα το δέρμα τους πνεύμονες στο μπούκαλι με το νερό στα γένια στο χώρο. Είπαμε παντού.. 

Καυσαέριο, μυρωδιές,  θόρυβοι, η επίγευση της προόδου με τα ούλα να ματώνουν και να ψελλίζεις "έτσι είναι η δουλειά".

Ανυψώσεις, γερανοί να χορεύουν κι εσύ να χαζεύεις τις σωληνώσεις των εναλλακτών να μπαίνουν στο κέλυφος τους ωσάν να πρόκειται για συνούσια. 

Μια βρωμιά παντού και σε όλα. 

Κανείς μας δε θέλει να βρίσκεται εκεί, κι όμως γουστάρουμε, που βρισκόμαστε εκεί. 

Μην νομίσεις ότι πρόκειται για κάτι αξιοθαύμαστο, βλαμμένοι σχεδόν όλοι.

Για αυτό και δεν αγχώνομαι. 

Πέρα από το γεγονός ότι μπορεί να πάρει φωτιά κάτι ανά πάσα στιγμή, μία σπίθα από τροχό να πέσει μέσα σε φρεάτιο και να τινάζονται τα καπάκια ή απλώς να λαμπαδιάσουν όλα..



Χτύπα το κεφάλι σου σαν χταπόδι πάνω στον σωλήνα της πυρόσβεσης ξανά και ξανά και ξανά μέχρι να βάλεις μυαλό ή να λύσεις τον γρίφο εκείνου του ονείρου πριν χρόνια. 

Ή πες απλά "δε γαμιέται.." και κάνε τη δουλειά σου χωρίς να το πολυσκέφτεσαι για το πώς και το γιατί βρίσκεσαι εκεί. Έχεις έναν στόχο.

(make it happen - playgroup)

20251010

538. Αλγοριθμική ζωή

Τη μουσική που ακούς, το πρόγραμμα στην εταιρεία ηλεκτρικού που θα εγγραφείς, τα προτεινόμενα στην εκάστοτε εφαρμογή, το μαγαζί που θα πας, τα ρούχα που θα φορέσεις, τα βιβλία που θα διαβάσεις (αν διαβάζεις πια), τη μάρκα που θα αγοράσεις, το φα̈́ί που θα φας, το εστιατόριο που θα επισκεφτείς, το ταξίδι που θα πας, το ξενοδοχείο που θα μείνεις, την παραλία που θα βουτήξεις, τις ειδήσεις που θα παρακολουθήσεις, το ηλιοβασίλεμα που θα χαζέψεις, τη διαδρομή που θα ακολουθήσεις στον χάρτη, τα παιχνίδια που θα παίξεις, τις ταινίες που θα δεις…

Ό,τι θα σκεφτείς, έχεις κατευθυνθεί να το σκεφτείς. Και το περιεχόμενο και τον τρόπο. Μην πλανάσαι όμως ακόμα και η ίδια η σκέψη είναι παροδική, σπασμωδική, τετριμμένη. Δίχως ουσία, βάθος, ανάλυση και κυρίως δίχως στόχο. Ενστικτώδης και όχι ηθελημένη σαν ένα θολό νέφος να έχει καλύψει τον νού και δεν τον αφήνει, δεν του επιτρέπει να σκεφτεί α-ληθινά, να θυμηθεί πως είναι παιδί της Γης και του έναστρου Ουρανού.

Απαιτείται προσπάθεια, συνεχής επαγρύπνηση, αυτο-πειθ-αρχία. 
Ας την εξετάσουμε λοιπόν την τελευταία λέξη. 
Τα τμήματα “αυτο-” και “-αρχία” είναι σαφή. Η εσωτερική αρχή/επιβολή κάποιων αξιών για τις οποίες ο εαυτός είναι πεπεισμένος πως εξυπηρετούν την ανάπτυξή του (αδιάφορο σε αυτήν τη φάση η κατεύθυνση της ανάπτυξης).

Η παρούσα διερεύνηση συνεπώς αξίζει να στοχεύσει τον μηχανισμό της εσωτερικής (το τονίζω) πειθούς, πώς δηλαδή έχει πείσει το άτομο τον εαυτό του για το επωφελές αυτών των αξιών. 


#### Loading ####


Η απάντηση φαίνεται να βρίσκεται στον συνδυασμό των εξής παραγόντων: της γενικής αλλά και ειδικής/ατομικής ανθρώπινης βιολογικής υπόστασης (ως αποτέλεσμα της τυχαιότητας που διέπει το νόμο της φυσικής επιλογής – natural selection) καθώς των χωροχρονικών χαρακτηριστικών της ύπαρξης του κάθε ατόμου.      

Σε κάθε περίπτωση, είτε ετοιμάζεσαι να βγάλεις selfie κάνοντας duckface σε έναν φωτεινό διάδρομο στο mall μπροστά από τη βιτρίνα ενός πανάκριβου καταστήματος πριν μπεις με την παρέα σου μέσα είτε ετοιμάζεσαι για εκτόξευση ώστε να στελεχώσεις για τους επόμενους μήνες τον ISS παλεύοντας με τον σολιψισμό που γεννά η θέα του μπλέ πλανήτη μας από μακριά είτε ετοιμάζεσαι να βγεις παρίας για επαιτεία στα σοκάκια του Νέου Δελχί αντιμετωπίζοντας τα περιφρονητικά βλέμματα οίκτου των περαστικών ο κοινός παρονομαστής είναι ένας-  

 

δεν αξίζει να προσπαθείς
αν ωστόσο προσπαθήσεις, τουλάχιστον ας είναι για κάτι κοινά επωφελές
αλλά ακόμα κι αν το πετύχεις μην τολμήσεις στιγμή να περηφανευτείς διότι τίποτα δεν ήταν, δεν είναι και δεν πρόκειται να είναι δικό σου


20250128

537. ξανά στο καρκινάδικο

 Στην προπόνηση χθες ένας φοιτητής με ρώτησε:

-Τί δουλειά κάνεις?
-Μηχανικός. (είπα μια γενικότητα)

Ακουμπάω τα πόδια στις φτέρνες και δε με ενδιαφέρει τίποτα. Στα παπαράκια μου.  

- Επέστρεψα αγάπη μου, έστω και για λίγο.
- Για πόσο λίγο? Μία μέρα? Μία εβδομάδα? Έναν μήνα? Έναν χρόνο?

Δε με ενδιαφέρει τίποτα, ούτε το γεγονός ότι επέστρεψα στο καρκινάδικο έστω και για λίγο. Στην γαμημένη καπνοβιομηχανία. Την καθόλα νόμιμη κι απόλυτα ανήθικη. Που την επισκέπτονται πρωθυπουργοί, υπουργοί και κάθε λογής μεγαλοσχήμονες.
Στον παραγωγό φορέων νικοτίνης που προορίζονται να καταναλώνονται σε θερμαινόμενη εισπνεόμενη μορφή.

Εδώ που φτιάχνεται θάνατος, αρρώστια, αναπηρία, στειρότητα. Κι εγώ να πληρώνομαι αδρά.
Είναι όμως αυτή η κατάλληλη φωνή για το ρήμα? Έτσι γενικά ουδέτερα κι αόριστα "φτιάχνεται" ?

Εδώ που φτιάχνουνε θάνατο, αρρώστια, αναπηρία, στειρότητα.
Είναι όμως αυτό το κατάλληλο πρόσωπο? Αυτοί? Μόνοι τους?

Εδώ που φτιάχνουΜΕ θάνατο, αρρώστια, αναπηρία, στειρότητα.
Τώρα, πολύ καλύτερα, πιο ακριβές. Και εμένα να πληρώνομαι ακριβά.

Είναι όμως ο χρόνος παραμονής μου στο καρκινάδικο η κανονική μονάδα μέτρησης της ξεφτίλας μου άραγε? Όχι ακριβώς. Ας δούμε τα δεδομένα.

Πόσα τσιγάρα παράγονται εδώ κάθε μέρα? [μπορώ να το μάθω] =Χ
Πόσοι βλάκες βρισκόμαστε εδώ (μόνιμοι, εξωτερικοί κοντράκτορες (όπως εγώ), τσέοι, εργάτες, διευθυντές κτλ)  ? [μπορώ να το μάθω] =Υ
Πόσος ο χρόνος ζωής που αφαιρείται από κάθε τσιγάρο κατά μ.ό. ? [το γνωρίζω] =20'=t (https://www.naftemporiki.gr/health/1869094/posa-lepta-zois-kovei-ena-tsigaro-apo-toys-kapnistes/)
Πόσο καιρό ήμουν, είμαι και θα είμαι παρών στο καρκινάδικο? [το γνωρίζω] =D
Τι μεροκάματο παίρνω? [το γνωρίζω] =Μ

Άρα
Χ/Υ= τα παραχθέντα τσιγάρα που μου αναλογούν για κάθε μέρα που βρίσκομαι στο καρκινάδικο. Κι ας μην είμαι απευθείας στην παραγωγή, δεν έχει σημασία. Κι έστω δια τρία, διότι βρίσκομαι 8 ώρες εδώ. Άρα Χ/3Υ.
(Χ/3Υ)*t = ο χρόνος ζωής που αφαιρείται από τα εθιστικά προϊόντα που παρήχθησαν κατά τη συμμετοχή μου ανά ημέρα παρουσίας μου στο καρκινάδικο
(X/3Y)*t*D = ο συνολικός χρόνος ζωής που θα αφαιρεθεί και για τον οποίο ευθύνομαι εγώ.
((Χ/3Υ)*t)/M = πόσο κοστολογώ τον ανθρώπινο χρόνο.

Δύο αριθμούς πρέπει να μάθω λοιπόν και να κάνω κάποιες απλές πραξούλες.

Για να μπορώ να απαντάω:

-Τί δουλειά κάνεις?
-Δολοφόνος.
-....
-Έχω σκοτώσει [τόσους] ανθρώπους για [τόσο].  
-...
-Άμα θέλεις έλα κι εσύ, ψάχνουμε συνένοχους, να αυξηθεί δηλαδή το Υ.
-Το κάνεις ακόμα?
-Είχα σταματήσει αλλά επέστρεψα για λίγο.
-Για πόσο λίγο? Μία μέρα? Μία εβδομάδα? Έναν μήνα? Έναν χρόνο?


Death in Vegas - Aisha




20240602

536. τα αρχίδια του Καράμπελα και το μουνί της Χάιδως

 Τα μυαλά στο μίξερ... 

How many iterations Do I need?

Control Chart interpretation

5 Top ADX trading strategies

Learn algorithmic trading from top institutions

70 Different Types of Candlestick Patterns

200 trading Strategies

Build a Twitter predictive model 

....κι άλλα πολλά παρόμοια στα bookmarks μου. Αλλά πού χρόνος να ασχοληθείς με όλα αυτά τα ωραία όταν δεν προλαβαίνεις καν να μελετήσεις πόσο μάλλον να πειραματιστείς. Απλά συλλέγονται bookmarks "προς ανάγνωση" όπως τα δεκάδες αδιάβαστα βιβλία που έχω συλλέξει "προς μελέτη". 


Και ποιο το νόημα? Η οικονομική ελευθερία, θα σου πω, ο απεγκλωβισμός από την καθημερινή δουλειά(δουλεία), να μην έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και να μπορείς να ζήσεις κι όχι απλά να επιβιώνεις. 


Με ένα όνειρο τρελοοοό, όνειρο απατηλό..


Και τί και πώς? Όλοι αυτό ονειρεύονται, ίσως επειδή είναι απλά όνειρο, ίσως επειδή στην ουσία δεν πρόκειται να ξεφύγεις ποτέ από φόρους-παρακολούθηση κτλ 

Πιόνι. Ένα πιόνι. Ήσουν είσαι και θα είσαι ένας πεσσός προορισμένος να παλεύεις για τον καθημερινό άρτο και να πιστεύεις και να ακολουθείς όλες τα μπουρδοθεάματα που συνεπαίρνουν τα πλήθη και χαλιναγωγούν τα συναισθήματά τους. 


Ή τα αισθήματα? Ποια η διαφορά? 


Ήταν ένας ντεμέκ μεγαλοσχήμων νευροφυσιοψυχοδοκτορολόγος σε μια ημερίδα λίγο πριν από μένα που ανέφερε τη διάκριση ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες (αισθήματα και συν-αισθήματα) αλλά δεν τονε πρόσεξα καθώς ήμουν αφοσιωμένος στις πίπες που θα έλεγα όταν θα ερχόταν η σειρά μου περί ασφάλειας στην εργασία και οργανωσιακής κουλτούρας και το μουνί της Χάιδως. 

Τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια δηλαδή, όταν όλοι ξέρουμε (ειδικά μετά τα Τέμπη) ότι η έλλειψη ασφάλειας στην εργασία και τα συνεπαγόμενα πτώματα αποτελούν πολιτική επιλογή και θυσία στον βωμό του κέρδους και της βλακωδώς εννοούμενης ευημερίας των κάθε λογής μεγαλοεργολάβων-αφεντικών-διευθυντών-προϊσταμένων.


"Δεν υπάρχουν εργατικά ατυχήματα, μόνο εργοδοτικές δολοφονίες υπό την ανοχή και τις ευλογίες του κράτους." 

Αυτό δυστυχώς δεν μπορώ να το πω δημόσια, μόνο σε τετ-α-τετ κι είναι κάτι που με πνίγει γαμώ το φελέκι μου. Doublethink, γνωστική ασυμφωνία ήτοι cognitive dissonance. 

[...cognitive dissonance is described as the mental discomfort people feel when their beliefs and actions are inconsistent and contradictory, ultimately encouraging some change (often either in their beliefs or actions) to align better and reduce this dissonance.]

Έχουμε εκλογές τώρα στα κοντά, αλλά εσύ κοιμήσου Κώτσο, πιες μπύρες, ξεχάσου, πήγαινε σε καμιά συναυλία με συγκροτήματα που άκουγες πριν 20 χρόνια να λησμονήσεις τη μιζέρια της νεοελληνικής μικροαστικής πραγματικότητας σου. 

ΞΥΠΝΑ ΜΑΛΑΚΑ ΣΕ ΓΑΜΑΝΕ ΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΖΟΜΠΙ ΚΙ ΕΣΥ ΓΕΛΑΣ ΣΑΝ ΧΑΝΟΣ



20220618

530. φυσική αντιμετώπιση μιας posthuman far-fetched φοβικής θεώρησης

 ..κι αφού άρχισα ως συνεπής φασαίος δηθενάς να σού λέω για το άγχος του φόβου του θανάτου και την επιδίωξη της Αθανασίας στον 21ο αιώνα και να παραθέτω πληροφορίες για το πώς και το γιατί αυτή μπορεί να επιτευχθεί με ψηφιακά, cyborg ή γενετίστικα μέσα, απόρησες. 

Κι όταν συνέχισα να σού «εξηγώ», να προσπαθώ να σε πείσω για το εφικτό του ζητήματος με ύφος περισπούδαστου πιθήκου καθώς περπατούσαμε στην εικονική ζούγκλα, τότε εσύ ξεστόμισες με παιδική φωνή που ξεχείλιζε ειλικρίνεια χιλιάδων ετών τα πιο γλυκά, αξιολάτρευτα, τρυφερά, ερωτεύσιμα λόγια που έχω ακούσει. 

Λόγια μιας σκέψης που προσπαθώ από όσο θυμάμαι να την κάνω κτήμα μου αρκετό καιρό και την οποία εσύ την εξέφρασες σχεδόν απηυδισμένη με τον πιο φυσικό τρόπο: «Άσε με! Εγώ θέλω απλά να γεράσω και να πεθάνω. Αυτό θέλω.»    

(Ufomammut - Opus Alter - Deityrant)

Πρέπει να φύγω μακριά σου, να εξαφανιστώ για να υπάρξει έστω μια πιθανότητα να σε συναντήσω. 

20220321

529. in a pre-post-neo-alter (ENTER YOUR SHIT HERE) state

Οι μικροί εθισμοί της πλάνης. 

Πώς ορίζεται ο μικρός ή μεγάλος εθισμός? Ας δούμε πρώτα τί είναι. 

Είναι εκείνο που σε κρατάει δέσμιο-μακριά από τις "πραγματικές" σου δυνατότητες. Ή να το θέσω ορθότερα, αυτό που σε εγκιβωτίζει σε νόρμες, συνήθειες, ρουτίνες, ανάγκες, χαζές ημιπολυτέλειες και δε σού επιτρέπει να τολμήσεις να εντοπίσεις τα όριά σου. 

Η ανάγκη. 

Η υποχρέωση.

Οι επίπλαστες υποχρεώσεις που δε σού επιτρέπουν να προχωρήσεις, να τρέξεις να κάνεις αυτό το σάλτο μορτάλε.

-Ston polemo stin Oukrania, me pion ise?

-Me kanenan.'H mallon eimai me ton an8rwpo. 'H gia na eimai eilikrinhs me ekeinon pou 8a mou edine ta perissotera.


Η άνεση. Δεν έχεις να χάσεις ούτε και να κερδίσεις τίποτα. Εξ ορισμού κι εκ προοιμίου κι απ'το μουνί της μανούλας μας όλοι χαμένοι και καταδικασμένοι είμαστε εξάλλου. Ποιος ο λόγος να μην ξεφουρνίσω τις ασυναρτησίες μου? Τις καφρίλες μου? Τις προσβολές ή/και τις γαλυφιές μου? Ποιος ο λόγος να μην καταστρέψω και να στρωθώ να δημιουργήσω?


we belong to the dead


Fatalism is a family of related philosophical doctrines that stress the subjugation of all events or actions to fate or destiny, and is commonly associated with the consequent attitude of resignation in the face of future events which are thought to be inevitable.


Δώδεκα μήνες στους εξωνημένους, πέρασαν. Και είμαι ακόμα εκεί. Εδώ. Πού όμως? 

Μακριά από όλους όσοι νοιάστηκαν ή νοιάζονται για μένα. 

Και να! Ιδού! Behold!! Πώς μού τρέχουν τα σάλια μόλις ακούσω τη μαγική λέξη "αύξηση" και να παραμένω, όντας δέσμιος των μικρών μου απολαύσεων. Να καπνίζω πιο πολύ από ποτέ για να μη σαλτάρω βλέποντας όλα τα ανθρωπόμορφα ζωντόβολα γύρω μου. Να πίνω ένα μπουκάλι στην καθησιά μου για να αντέξω την γκρίνια της ώστε να κοιμηθώ γλυκά σαν κούτσουρο και να μην τη βλέπω. Να συλλέγω βιβλία και περιοδικά που δε θα διαβάσω ποτέ αλλά που μού αρέσει να τα κοιτάζω για τη δυναμική που θα προσδώσουν αν τα διαβάσω κάποτε. Να μην έχω κανέναν ηθικό φραγμό για το ποιος και πώς και αν θα πληγωθεί. 

Ποιον κοροϊδεύω? Ποιον προσπαθώ να κοροϊδέψω? Πρώτα και κύρια, εμένα κυρία μου. 

Έχει αποτέλεσμα? Δε βαριέσαι, δε γαμιέται.. ¯\_(ツ)_/¯

Σημείωση: Έχω υποβληθεί γύρω στα 50 υποχρεωτικά πληρωμένα ράπιντ έξω κι άλλα 100 δωρεάν στη φάμπρικα μέσα, μέχρι τώρα στον τελευταίο χρόνο. Κοινώς μού έχει γίνει το ρουθούνι φινιστρίνι, πιο φαρδύ κι από τη σούφρα της Αντριάνας της Τσέτσικ. Σήμερα βαρέθηκα να πάω στη δουλεΊα επικαλούμενος δέκατα κι αδιαθεσία. Χέστηκαν από το φόβο τους. Αφού με θεωρούν κινητή βόμβα ούτως ή άλλως, συνεπώς στα παπάρια μου. Υπάρχουν και τα θετικά τού να είσαι ανεμβολίαστο σκουλήκι. Όχι ότι έχει και καμιά σημασία, απλά ήθελα να καταγραφεί στα πρακτικά. 

20211114

528. Δέκα - δώδεκα μήνες ανάμεσα στους εξωνημένους

Άδειασμα του μυαλού από όσα το βαραίνουν και το στοιχειώνουν όσο σημαντικά ή ασήμαντα είναι ή φαντάζουν να είναι.
Μόνος σε μια πόλη μόνων.
Άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Και γαμώ.

"Emboliasou re, ti sou zitame??"

Το τίμημα της επιλογής, κάθε επιλογή ή μη επιλογή έχει ένα τίμημα - ένα αποτύπωμα πάνω σε αυτό που αποκαλείται γενικά κι αόριστα "ψυχή".
Έχεις προετοιμαστεί για αυτό?
Ωστόσο πιστεύεις, εκτιμάς, νομίζεις, εικάζεις, πιθανολογείς ότι μπορούσες να προετοιμαστείς εκ των προτέρων?

"A den exeis kanei to embolio? Den to iksera.."

Πρόσεχε τί εύχεσαι μπούμπη, γιατί μπορεί και να βγεί αληθινό.
Πρόσεχε τί ζητάς γιατί μπορεί όντως να το βρείς μπροστά σου.  
Πρόσεχε τί και ποιον κρίνεις γιατί μπορεί να βρεθείς στην ίδια θέση, να απαντήσεις στο ίδιο δίλημμα και να κληθείς να κρίνεις υπό το ίδιο πρίσμα τον ίδιο σου τον εαυτό.

"De tha pethanis afou ise neos, alla pos to apokleieis oti de tha sou anoiksi mia tripa ston egkefalo kai meineis fito"

Αυτό δεν επιδίωκες εξάλλου?
Να μη μιλάς στον αέρα και να μετρηθείς, να μετρήσεις τη ρηχότητά σου, ε?
Να τυραννιστείς με το μικρό "ναι" και το μεγάλο "όχι" για να δεις αν θα αντέξεις, ω boy?
Αν δηλαδή θα την παλέψεις "όχι επί βάσης φυσικής ισχύος αλλά οικονομικής και διανοητικής και δευτερευόντως βιολογικής αντοχής" όπως είπε κι ο φίλτατος Felix.
Στα σκοτάδια για πόσο θα κρύβεσαι? Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωρόφυλαξ για πόσο ακόμα θα χαριεντίζεσαι, ω ξεπουλημένο αρχιδάκι?

"Epeidi den exeis emboliastei ta rotas ola auta???"


Πέρασαν ήδη οι επτά μήνες από το κοντράτο.
Μη χαλαρώνεις. Μην κουράζεσαι. Δεν τελείωσε τίποτα.
Μην τολμήσεις να αυτο-υπονομευθείς τώρα καθώς τώρα είναι που πρέπει να είσαι πιο άψογος από ποτέ. 

 

 

{Intro}
The time has come…to go out of your mind…
Are you ready Ralph? Are you ready to die and be reborn?
No. No, first you must be in a state of grace. First, you must examine yourself in this mirror of confession. What do you see there? Your personality…all your goals…

{Verse 1}
Lose your soul you know it’s true
It takes an average man just a day or two
To see, yeah

{Verse 2}
And the things he wants his kids to do
Are really missing in the histories of fools, yeah

{Chorus}
You’ve never sang so high and
You’ve never felt so fine
You will all turn out alright
And never will you tell of the lies in your tales
Of people losing their souls
To turn into a fool, yeah

{Verse 3}
Sell your soul and feel no pain
You’ll stuff your ignorance and your children band in shame, yeah

{Verse 4}
You’ll make a fortune so you’ll feel okay
You’ll feel an emptiness but will soon be on your way, yeah

{Chorus}
You’ve never sang so high and
You’ve never felt so fine
You will all turn out alright
And never will you tell of the lies in your tales
Of people losing their souls
To turn into a fool, yeah


 

 

20210912

527. Ένα γνωστό κλασικό σχήμα.

Το στοίχημα είναι όλη η ψυχική σου σαπίλα να μετουσιωθεί σε κάτι χρήσιμο, σε κάτι παραγωγικό, σε κάτι που θα σπρώξει την όλη φάση μπροστά. Ή τουλάχιστον να μην την πάει πίσω, άλλα αυτό δεν αρκεί διότι θα μιλάμε για στασιμότητα μετά, όχι όχι δεν αρκεί.

Εντόπισε όλους τους αμυντικούς μηχανισμούς που περιορίζουν την αντίληψη και ανάλυσέ τους με κοφτερά σαν ξουράφι "από πότε? για πόσο? πού? με ποια αφορμή?" για να αποκρυσταλλώσεις το "γιατί".

Αν και επειδή έχω μιαν υποψία ως προς την απάντηση θα σε βοηθήσω για να μην χάνεις χρόνο με πράγματα σχεδόν αυτονόητα:

Νόμισες ότι έγινες ο κυρίαρχος του πλανήτη, ότι τα έχεις όλα υπό έλεγχο επειδή με το συνδυασμό των κατασκευασμάτων σου και του νού σου μηχανεύτηκες κάποια χαζοχαρούμενα συστήματα οδεύοντας προς μια νέα ελπιδοφόρα εποχή (industrial age). Ω μα ποία ύβρις.

Κι όταν ανακάλυψες ότι μπορείς να πετάς, να φτιάχνεις θανατηφόρα (για σένα και τις περισσότερες μορφές ζωής) χημικά αέρια, να παίζεις bowling με νετρόνια και ασταθείς πυρήνες ατόμων, να ταξιδεύεις εκτός της ατμόσφαιρας σου, να συνθέτεις νέους χιμαιρικούς ιούς και ασθένειες, να αλλάζεις τη γενετική υπόσταση οργανισμών κ.ά. ένιωσες όχι απλά κυρίαρχος αλλά ο απόλυτος Άρχων του πλανήτη, ο Destroyer of Worlds. Μέθυσες από την ψευδεπίγραφη ισχύ σου, θέσπισες αυτοπεριοριστικές διακρατικές συνθήκες και έγινες βουλιμικός, κατανάλωσες σαν μην υπάρχει αύριο λειτουργώντας υπό την επίδραση της ψευδαίσθησης της αέναης ανάπτυξης. Η άτη σού θόλωσε το λιγοστό μυαλό που είχες.

Το περιβάλλον γίνεται θερμότερο, τα πάντα καίγονται, οι πάγοι λιώνουν, ο αέρας είναι πλέον μη αναπνεύσιμος, τα νερά βρώμικα με την στάθμη να ανεβαίνει και το χώμα τόξικο, κυκλοφορούν ανεξέλεγκτες ασθενείες. Ξεκίνησες όντως μια νέα εποχή, χωρίς να το θέλεις όμως, την Ανθρωπόκαινο. Κλάψε τώρα μπροστά στη Νέμεσιν ψελλίζοντας μπούρδες περί βιωσιμότητας (sustainability).   

Συγχαρητήρια! Πυροδότησες την εξάφανισή σου μαζί με πολλά άλλα είδη . Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο "τράβα ψόφα Homo sapiens sapiens". Τίσις. 


Kuma the Third - I rest my case

(You still listening gentlemen? That last few minutes might've been a little confusing. You'd like to know who I was talking to wouldn't you? I'll tell you what she looks like)
I rest my case
Middle finger pick up the pace
All solved
Rick James
No puzzles to fake
My fault
My bad
My bitch tryna snake me
Boss a lick
A hit
Mix a bit of nova
I don't want to fall into the sweet talk
Restart
Chilling by myself with a keycard
Be smart
TV projecting the Goyard
Go far
Wasting my time in and time out again

I be ready cutting off friends
Making bands
Heavy hitter
Trigger finger from Japan
No demands
Pissed off
I don’t wanna shake hands with the boss
Hit em like lacrosse
Send him to the posse

Pick him up x2
Let him up
Restart
Stare at the snakеs
Sly fakes as they depart
Victim to powеr
They won't let you keep up
Take a step back right back to the reaper
Yuh

Aye
Dance to this shit when you feeling okay
Watch my back
My watch okay
Mind f*ck riot pull the trigger to my brain
No face no case
No games in this race
Yeah
f*ck that
Midnight rider where the creeps at?
Where the x4
Where the creeps at?
Mid
Midnight
Mid...midnight

(You might find it interesting, she's beautiful but rather cool, she always wears a white shirt and she's got a good figure but enough)
I rest my case
Middle finger pick up the pace
All solved
Rick James
No puzzles to fake
My fault
My bad
My bitch tryna snake me
Boss a lick
A hit
Mix a bit of nova
I don't want to fall into the sweet talk
Restart
Chilling by myself with a keycard
Be smart
TV projecting the Goyard
Go far
Wasting my time in and time out again

20210812

524. ΓΑΙΑ ΠΥΡΙ ΜΙΧΘΗΤΩ

 

Charlotte de Witte at Ancient Messene

 

Είναι εντελώς άγνωστο και περίεργο αυτό που συμβαίνει.
Όχι όμως αδιανόητο. Είχε προβλεφθεί.
 

Αδιανόητο εξάλλου δεν μπορεί να είναι τίποτα μέσα στον ωκεανό των πιθανών κόσμων που πλέει η συνείδηση. 

Μέσα στο σκοτάδι θα βρεθεί το φώς και το φώς θα χαθεί μέσα στο σκότος.

Οι ιστορίες της δημιουργίας συγκλίνουν κι αποκλίνουν ταυτόχρονα, αυτό δε θες να μού πεις, αυτό δε θέλω να σού πω?
Τί γίνεται όμως με τις ιστορίες της καταστροφής, πρέπει να τις δούμε κι αυτές, ίσως και με μεγαλύτερη ζέση.
Ίσως έτσι μόνο να πάρουμε μιαν εικόνα, μιαν υπόνοια της θρυλούμενης διαρκούς εναλλαγής δημιουργίας-καταστροφής.
Έχει ενδιαφέρον το πώς φαίνεται να ξυπνάει από τον φαινομενικά αέναο ύπνο του το Τέλος, πώς πλησιάζει έρποντας κι εξαπλώνεται τρεφόμενο με την ύβρι των Homo Sapiens έτοιμο να τους ξεράσει σιωπηλά με την ίδια αδιαφορία κι απάθεια που θα το έκανε και για τις πιο παχιές καλοαναθρεμμένες βραδυκίνητες κατσαρίδες.  

This is the Way the World Ends: Not with a Bang but a Whimper


Αφού συμφωνούμε γιατί να διαφωνούμε κι αφού διαφωνούμε γιατί να μην συμφωνήσουμε? 


Δε θέλω να κατέχεις καμία απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μιλάω σε τοίχο. Όσο περίτεχνος και να είναι, σκαλιστός, μαρμάρινος, με ψηφιδωτά, με έργα τέχνης και τα @ρχίδια του Μιχαήλ Άγγελου να έχει ζωγραφισμένα, δεν παύει να είναι τοίχος ρε συ πώς να το κάνουμε.
 

Να μιλάς αληθινά, ειλικρινά για ό,τι βλέπεις, καταλαβαίνεις και νομίζεις ότι ισχύει καθώς έτσι αυξάνεται η πιθανότητα οι απαντήσεις που θα λαμβάνεις να είναι παρόμοιας υφής και φύσης. 

~*~*~


Η ώρα είναι μία και δέκα. Με το που το έγραψα, έπαψε να είναι. 

Ωστόσο μία και δέκα ήταν είναι και θα είναι αναρίθμητες φορές, όχι γενικά κι αόριστα αλλά σε αυτό το ίδιο εδώ και τώρα, το ίδιο συγκεκριμένο χωροχρονικό σημείο, όπως και σε όλα τα υπόλοιπα.

Δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη διότι πολύ απλά ποτέ δεν θα έχουμε ζήσει.

20210627

523. pseudo-hope

 Δεν αναγνωρίζω τίποτα. Ξέρω τα πάντα.
Όλα καινούργια και ταυτόχρονα οικεία. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι η κλίμακα και το scope εργασιών αλλά κατά τα άλλα όλα μοιάζουν ίδια.

Τα ίδια παθήματα ξανά και ξανά. Από μένα κι από όλους. Κανένα μάθημα.
Η στατική αντίληψη της όποιας κατάστασης ως η διαρκής νόρμα της σκέψης καθώς απουσιάζει η ολιστική προσέγγιση της επίπτωσης των τωρινών δράσεων πάνω στις βραχυπρόθεσμες ανάγκες που θα προκύψουν από τις αναπόφευκτες αλλαγές πάνω στο όλο πλαίσιο.

Ποιος τις γαμάει τις βραχυπρόθεσμες ανάγκες.


Πρέπει να κάνω ένα σελφ τεστ απόψε για να επιστρέψω στη φάμπρικα αύριο.


Κι έχω δεν έχω εσένα, να κρύβεσαι εγκλωβισμένη ακόμα στα παιδικά σου όνειρα να μην βρίσκεσαι δίπλα μου έστω για λίγο μήπως και σταθείς στα πόδια σου. Ας είναι. Ειλικρινά δεν αντέχω άλλο.

Ποιος τα χέζει τα παιδικά όνειρα.


Έχω ένα bucket list από όταν ήμανε μικρός που περιλαμβάνει συν τοις άλλοις ταξίδι στο Vegas με τον όρο να μη φύγω από εκεί με παραπάνω χρήματα από όσα θα είχα αρχικά. Όσα δλδ κερδίσω (αν κερδίσω) να τα φάω σε έκφυλα γούστα. Φυσικά για να πετύχει το όλο σκηνικό πρέπει να εφαρμοστεί το κόλπο που είναι να έχεις συγκεκριμένο στόχο για να ξέρεις πότε να σταματήσεις.

Δεν ξέρω πότε να σταματάω. Αμφιβάλλω αν θα το μάθω ποτές. 

Απληστία high lvl alert. 

Αυτοπειθαρχία on low.


Το τελευταίο κομμάτι του bucket list περιλαμβάνει ένα ενδιαφέρον τέλος κάποια εικοστή ενάτη Απριλίου που θα έχω πατήσει τα τρίτα -ήντα όπου με φαντάζομαι να βουτάω σε ένα ενεργό ηφαιστείο και τον χρόνο να σταματάει αναλογιζόμενος "τα έργα μου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής μου που βγήκαν όλα πλάνες" και να δω την ύστατη στιγμή αν "ανοφέλετα θα τα θρηνήσω" όλα αυτά ή αν θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου παρατηρώντας τι θα συμβεί πρώτα:
-έμφραγμα από τον τρόμο της πτώσης και την αγωνία του βέβαιου τέλους?
-θερμοπληξία από τις υψηλές θερμοκρασίες?
-λιποθυμία από τις αναθυμιάσεις?
-εγκαύματα?
-πνιγμός σε λάβα?
-oh shit, why the fuck am I doing this?
Θέλω την απορία μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Παπαρίτσες. Bullshit. Hippopish.


Θα δείξει κρατάω μικρό καλάθι. 


Το πιο πιθανό πάντως είναι να τα κακαρώσω ημιπαράφρων σε ένα αποστειρωμένο γηροκομείο, μόνος, προστατευμένος από τον Covid-57, σε ένα δωμάτιο κελί με ένα VR-headset να παρακολουθώ τον εαυτό μου να παίζω τον Butch Coolidge στο "Pulp Fiction".  



Πάρε αυτό για ελπιδοφόρο τέλος να πούμε.

20201017

521. Requiem για έναν επηρμένο coach

 Οσμή μούχλας πλανάται στον αέρα που αναπνέω, έριδες αντιπάθειες αψιμαχίες ετών. Αδυναμίες και μικροπρέπειες κι αδιαφορίες (που λέει κι ο ποιητής). Θάψιμο, ζήλειες, κόμπλεξ και πάλι από την αρχή να πούμε.

Η ατμόσφαιρα βαριά δηλαδή και η υποκρισία η μόνη λύση, η μόνη οδός επιβίωσης.

~*~*~


Το σωστό το γνωρίζεις ήδη, δε χρειάζομαι εγώ να στο αναφέρω αφού υποτίθεται βρίσκομαι εδώ για να στο εκμαιεύσω και να το παραδεχθείς χαλαρά όμορφα κι ωραία και σωκρατικότατα. Υποτίθεται.

Διότι στην πράξη θα σε ενημερώσω απλά για το τί πρέπει να πράξεις γλυκό μου πιθήκι για να προστατευτείς από τους κινδύνους κι αμαρτία ουκ έχω: μετά απλά θα σε παρατηρώ να βυθίζεσαι στο βούρκο της βλακείας σου όσο θα ανάβω ένα τσιγάρο με ύφος ψυχικού παράσιτου "στα'λεγα εγώ".

Όχι δεν πρέπει να το κάνω αυτό, γαμώτο. Θα ήτο ανηθικότης από την πλευρά μου.


Η ηθική είναι το εφεύρημα των αδυνάμων κι η τελευταία γραμμή ψυχολογικής άμυνας ώστε να βαυκαλίζονται όταν μπαίνουν στον υβριστικό πειρασμό να συγκριθούν με τους "ανήθικους" δυνατότερους.  

GHOSTEMANE - NIHIL



I been in a rut
Ducked off from the sun
Bit my gun
With my black gold gums
I'm no fun
I'm no fun
Blood run marathons
Down my chest (Down my chest)
I'm a mess
Ain't nobody gonna clean up
Bulletproof your limousine
I been in the
Market for a brand new soul
Daddy hit a brand new low
Better yet another agoraphobic episode
Here we go again here we go again here we go
Cut me up to little pieces like you're Ed Poe
Let me rest in pieces underneath the floorboards
Planet on fire no fucks given
I'mma let it all die let 'em all die
Really I


Haven't been good to myself
And you haven't been good to me
I haven't been good to myself
And lately, you haven't been good to me


Lately I decided I'mma stay alive
I just wanna live and see society die
Lookin' around and all I see is at the
End of the line I see a dystopia (Dystopia)
Evil all over and no one is safe
Nihilist I am the finest though I don't align with it
We're all to blame
Keep on denying it


You think that I need you
I'll show you I'm fine


You think that I need you
You think that I need you
You think that I need you
You think that I need you


You think that I need you (Need you)
I'll show you I'm fine (I'm fine)



20200923

518. Ηθική κατήχηση

 
Ανάγκη για έκφραση. Τόσος καιρός στον πάγο, ομφαλοσκοπώντας στο τίποτα.
Και να καλούμαι να εκφράζομαι χωρίς ρήματα, λιτά απλά κατανοητά. Για να κερδίζεται χρόνος και να μπορούμε να πάμε παραπέρα.
Ποιοί? Πώς? Μα κυρίως πού?

Ποιος είναι δηλαδή ο στόχος?
Η ευημερία?
Η δικαιοσύνη?
Η αυτονομία?
Το κέρδος? Το πρόσκαιρο? Το μακροχρόνιο?
Η βέλτιστη λύση?

Ρομαντισμός Vs Ρεαλισμός - Politics

Αν διηύθυνες δλδ ένα εστιατόριο, όχι τίποτα τρομερό με αστέρια Μισελέν κέτσι αλλά ένα αξιόλογο με ποιοτικό φαγητό, φρέσκο λάδι και γενναιόδωρες ποσότητες κι ερχόταν ένας πελάτης με γεμάτο πορτοφόλι και σού ζητούσε να τού φτιάξεις σκατά, θα τα έφτιαχνες? Κυριολεκτικά σκατά, αλλά σε τιμή απίστευτη. Όσο και να σε πλήρωνε, θα τα μαγείρευες τα σκατά?  

Άλλοι απαντούν "ναι" άλλοι "όχι". Εξαρτάται από τις ανάγκες (υπαρκτές ή κατασκευασμένες), τις προσδοκίες καθώς κι από το αξιακό σύστημα του καθενός.


Δεν υπάρχει σωστή και λάθος απάντηση αφού, καλώς ή κακώς, αυτή μπορεί να αλλάξει από τις συνθήκες κι όπως αυτές διαμορφώνονται από παράγοντες εκτός της άμεσης δυνατότητας παρέμβασής μας.
Αν ωστόσο αποφασίσεις να συμβιβαστείς και να παράσχεις "σκατά" έστω και για μία φορά, ελπίζοντας όλα να πάνε καλά, δεν πας μακριά, κάποια στιγμή θα το κλείσεις το μαγαζί.

Ακολουθεί εκ του ασφαλούς ηθική κατήχηση.

Ο πελάτης θεωρώ πως ΔΕΝ έχει πάντα δίκιο.

Which side are on MF?









20200324

516. #ΡεΤίΖούμε

...και που 'σαι ακόμα, μουνάκι.




 There is no help coming once you're outside of the circle
All that's left after that is "Hey there genius, how you doing?"
I was half-way back to my house before the film was even done
Saying "Hey I made that mountain and now it's swallowing me up"

The results are in and it looks like
Everybody gets a big old slice of nothing
Everything was cool, I have no idea how it happened
How about you melt into the pavement and slip on down the drain?
Saying "You should've seen me man, I can almost taste the sale!"

No words, no sounds, no more A.M. dread
No more dead dogs, screw-ups
Hey that doesn't sound so bad, does it?

I'm not gunna pay it back
Have you completely lost your mind?
What if I don't wanna?
What if the money comes alive?
They take turns

Doctor death appears as if from nowhere and says something dumb
Like "If this is the answer then what is the question?"
Then "Oh fantastic! Here come the secret police again"
"Would you buy a guitar off these men,
Would you pay good money for a dinner with LeBron James?"

It's a shame to break up your holiday like this
It seems kinda fishy to me, but the monorail is king
If you lived here you'd be home by now
If you lived here you'd be home by now
My weekend just slipped down the drain
I got all dressed up for nothing

No words, no sounds, no more A.M. dread
No more dead dogs, screw-ups
Hey that doesn't sound so bad

I'm not gunna pay it back
Are you outside, are you mad?
What if I don't wanna?
What if the money comes alive?
They take turns

Why'd you take away my evening?
I got all dressed up
"Hey there genius, how you been feeling?"
We were half-way home before they realised what we'd done

Why'd you take away my evening?
I got all dressed up
"Hey there genius, how you been sleeping?"
Yeah I made that mountain and now it's swallowing me up

I'm not gunna pay it back
Are you outside, are you mad?
What if I don't wanna?
What if i don't wanna?

It wasn't my idea
Not sure who said it first
Go ahead, I dare ya!
You're not fit to wear the shirt

I got all dressed up for nothing!
I got all dressed up for nothing!
I got all dressed up for nothing!
I got all dressed up for nothing!

20200120

513. spam, spate, span

είναι η ευχή και η κατάρα της νέας εποχής.

να μην ειναι τόσο νέα όσο θέλουμε να ευαγγελιζόμαστε αλλά απλά πιο γρήγορη.

ίδιες συνήθειες, ίδιες ιδιοτροπίες, ίδιες ανωμαλίες με το παρελθόν μόνο που τώρα όλα εκδηλώνονται με ταχύτατους ρυθμούς

και σβήνουν ακόμα πιο γρήγορα.




(no_show) - with a vengeance

20200106

511. Χάπι New Fear (Το φίλτρο της σιωπής)

Ὁ κόσμος σκηνή, ὁ βίος πάροδος· ἦλθες, εἶδες, ἀπῆλθες
Δημόκριτος

Τιποτα να μη μείνει πίσω, τίποτα δε χρειάζεται να μείνει πίσω.
Καμία κληρονομιά. Καμία ανάμνηση.

Η ανάμνηση αποτελεί εξάλλου πλάνη του μυαλού αφού το πως θυμάμαι εγώ ένα γεγονός μπορεί να διαφέρει ριζικά από το πώς το θυμάσαι εσύ το ίδιο γεγονός. Και εσύ και ο άλλος και ο παράλλος που έτυχε να βρεθήκαμε εκεί. Δεν έχει σημασία.

Το ωραίο ξέρεις ποιο είναι, έτσι? Ωραίο, τρόπος του λέγειν.. Ότι η απόπειρα συνδυασμού των όποιων δύο, τριών, δέκα, εκατό μαρτυριών-αναμνήσεων δε λειτουργεί συμπληρωματικά και προς την κατεύθυνση της πλήρους και αντικειμενικής απεικόνισης του εν λόγω χωροχρονικού διαστήματος αλλά θολώνει μάλλον τα νερά ακόμα περισσότερο.

"Πλήρης απεικόνιση χωροχρονικού διαστήματος" Ωωω τί μπούρδα θεέ μου (facepalm)

Πρέπει να μπορείς να βγαίνεις από τη στιγμή για να παρατηρείς κάθε δυνατή λεπτομέρεια.

Να μην ξεχνάς την τραγική θεατρικότητα αλλά και τη θεατρική τραγικότητα του εκάστοτε ύπουλου τώρα. 

Να μπορείς να λειτουργείς ταυτόχρονα ως θεατής, δρων και μέλος του χορού του ενθαδικού χθόνιου δράματος.
Πρόσεχε ωστόσο διότι η ενσυναίσθηση έχει και αυτή τα όρια της. Τις φορές που υποκύπτεις στον πειρασμό να προβάλεις τον εαυτό σου στην παρατηρούμενη καταστάση, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος να εγκλωβιστείς μέσα της και να μην μπορείς στη συνέχεια να επανέλθεις στην πιο οικεία πρότερη πραγματικότητα.

Πρέπει συνεπώς να μην παρασύρεσαι σε έντονα συναισθήματα ούτε όμως να ενδίδεις στη μηδενιστική απαθή βουβαμάρα.

Να φιλτράρεις με το μυαλό σου την εναλλαγή κραυγών, ψαλμών και σιωπής.

Πώς φιλτράρεται όμως η γαμημένη σιωπή ρε φιλαράκι, δε μας είπες  

Προκειμένου λοιπόν να το πετύχεις αυτό, πρέπει (όπως ειπώθηκε νωρίτερα) να μπορείς να βγαίνεις από τη στιγμή ώστε να την αποτυπώσεις με κάθε δυνατή λεπτομέρεια όταν και όποτε χρειαστεί. Για να μην αμφιβάλλεις δηλαδή έπειτα για το τί είδες και το τί άκουσες.

Διότι όποιον και αν ρωτήσεις, η πιθανότητα να πρόσεξε την τροχιά που διέγραψε το λουλούδι σου και να άκουσε τον ήχο του χώματος καθώς αυτό επέστρεφε στο λάκκο του, είναι απειροελάχιστη.



20191127

509. Κλάιν

Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω εξαιτίας όλου αυτού του κακοστημένου πανηγυριού που σχετίζεται με την ανθρώπινη φάση.

Ας είναι.

Συνεχίζω κι όπου βγει. Δεν προδικάζω τίποτα.

Ένα όνειρο μέσα στο όνειρο μιας σκιάς είμαι εξάλλου, μέχρις αποδείξεως του εναντίου.



Σιγά τα ωά. Κλάιν.

20180522

493. Ύβριν χρη σβεννύναι μάλλον ή πυρκαϊήν.

Έρχεται η καταστροφή και δεν μπορεί να γίνει τίποτα για να αποτραπεί.

Δέξου την.

Αφουγκράσου τον υφέρποντα φόβο, μύρισε τη σκατίλα στην ατμόσφαιρα και κάθησε παράμερα να καμαρώσεις την πρόβλεψη σου.

Στην ανάγκη μπορείς να την επιταχύνεις την καταστροφή, αλλά τότε θα υποβιβάσεις την ανάλυσή σου στην κατηγορία των αυτοεκπληρούμενων προφητειών.

Δεν χρειάζεται.

Ποτέ δεν χρειάστηκε μέχρι τώρα εξάλλου.

Κάποτε ρωτούσα για [...]
Ήθελα να μάθω επί του θέματος [...]

Η πανανθρώπινη - διαγαλαξιακή - υπερσυμπαντική  αλήθεια είναι μία και είναι:

Το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, όταν πεινάει.
Ή αλλιώς ο ισχυρότερος συντρίβει τον λιγότερο ισχυρό, όταν κρίνει πως είναι μια κίνηση προς το συμφέρον του.
Κανείς που έχει σώας τας φρένας δεν πάει εν γνώσει του κόντρα στο ίδιο του το συμφέρον.

Όλα τα υπόλοιπα δηλαδή ιδεολογίες, συναισθηματισμοί, αγάπες, περί δικαίου αίσθημα, ανώτερες ιδέες κτλ είναι μπούρδες για να συγκινείται και κατά συνέπεια να ποδηγετείται η πλειονότητα των πιθήκων, αυτή αυτή... η νοητική πλέμπα. 



Amelie Lens - In Silence

20170515

489. Αν ημασταν εξυπνοι εδω θα βρισκομασταν?

Σε καθε περιπτωση πρεπει να κοιτας τον ανθρωπο.

Σαν ειδος, σαν συνολο, σαν ενωση.
Δεν εισαι μια αυθυπαρκτη οντοτητα ξεκομμενη, φυλλο στον ανεμο.
Ολα ειμαστε ενα.
Ξεκινα να κοιτας τον ανθρωπο και ισως επειτα δεις και την υπολοιπη πλαση.

Ο πόνος της ύπαρξης είναι ο ίδιος, άσχετα αν είσαι δισεκατομμυριούχος της Silicon walley είτε παιδικός εργάτης σε βιομηχανία ρούχων στην Ντάκα. Το μόνο που αλλάζει είναι τα μέσα που έχει στην διάθεση του κάθε ένας από εμάς προκειμένου να ξεγελάσει την κοσμική φρίκη που σέρνεται κάτω από κάθε πράξη και σκέψη.

Η φθοροποιός ματαιόπονη αναζήτηση νοήματος εκεί που δεν υπάρχει οδηγεί στην παράνοια. Νομίζεις ότι διαφέρεις ενώ στην ουσία είσαι και εσύ όπως και γω όπως και όλοι μας μελλοντική σκουληκοτροφή ή καύσιμη ύλη για τον κλίβανο. Αργά ή γρήγορα θα ξεχαστείς και ό,τι θεωρείς σημαντικό θα θεωρείται ασήμαντο. Ό,τι σοβαρό σε ανησύχησε θα προκαλεί γέλιο.  

Σε αδικησα; (Απεκρυψα δλδ εν γνωσει μου καποιες παραμετρους προκειμνου να εχω οφελος;)

Η αδικια παλευεται, η ηλιθιοτητα οχι.

Απορω.

Ειναι καποιες δραστηριοτητες που με κανουν να νιωθω γαματος και αλλες που με κανουν να νιωθω σκουπιδι. Απορω λοιπον γιατι επιλεγω την περισσοτερη ωρα τις δευτερες.

Κατακερματισμενες σκεψεις και αδυναμια συγκεντρωσης.
Σκεψεις μονο με ατακες.
Ολοι εδω μπροστα απο μια οθονη να επικοινωνουμε με καποιον χιλιαδες μιλια μακρια και να χανουμε τον διπλανο μας. Δεν υπαρχει ο διπλανος.

Εχω δικιο, εχεις αδικο τελος. Θα γινει αυτο που λεω γιατι ετσι. Μην το παίρνεις προσωπικά, δεν αντλώ καμία περηφάνια από αυτό το αναμφισβήτητο γεγονός διότι είναι αποκλειστικά και μόνο προϊόν τύχης.

Οτιδηποτε με απομακρυνει όμως απο τον στοχο να μην θετω αυτούς τους έστω εφήμερους, ανούσιους στοχους θεωρειται βλαβερο.


Η στιγμη. Η χαρα της στιγμης; Οχι. Η χαρα της συνειδητοποιησης της μοναδικοτητας καθε στιγμης.

Επαναληψη μητηρ πασης μαθησεως.
Αργια μητηρ πασης κακιας.

Ξεκινα να τρεχεις μεχρι να μην ξερεις που εχεις φτασει.
Run forest, run. To the forests, where heavenly things await you. But beware: dont get caught up by them.

Ολα φανταζαν ιδανικα στην αρχη, μα οταν διαπιστωνεις προσωπα αριθμους καταστασεις συμμαχιες αλληλοσυσχετισεις κλικες ευνοιες αδικιες κτλ τοτε επερχεται το ξενερωμα. Τοτε καταλαβαινεις οτι πρεπει να την κανεις.

Να μου πεις, πού δεν θα τα βρεις αυτα;

Παντου.



20160508

471. αυτοκίνητο καφές τσιγάρα...

...κάνοντας κύκλους στον περιφερειακό* της Τρίκκης με το τραγούδι να παίζει στο repeat


Sons of Perdition - Psalm of Retribution

A secret space and moldy bones,
a wall where one shouldn't be.

There's a cricket hiding in my cellar, calling up to me.

A tarp and a trowel and a broken lamp,
the stench of eternity.



There's a dozen crickets in my cellar, calling up to me.

A shifting of bones and a rustle of cloth,
the clatter of lime-crusted teeth.

There's a hundred crickets in my cellar, calling up to me.

Pray to your Maker, absolve thee of sin.
And pray to ancestors, to all your dead kin.
Pray to your mother and pray to your father
and pray to your uncle and sister and brother.
Aim your prayers skyward to Heaven on high
and cast those prayers into that cold lake of fire.
And then you'll discover with your final breath,
your prayers were all futile, unheeded by Death.

A scratching and scraping of fumbling claws
from the shores of Erebus' sea.

There's a thousand crickets in my cellar, calling up to me.

The thud of decay-withered limbs on the floor,
a ragged croak summoning me.

I'm going down now to the cellar, say a prayer for me.


*19.8 km μετρημένα.