455. DNA, κάθε Βαλκάνιος το λέει...

No escape from Balkan.

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που είστε εκεί έξω. Στον Κυριάκο, το Γιάννη, τη Μαρία, τον Παναγιώτη, τη Φωτεινή, τον Αλέξανδρο, τον Κώστα, την Κυριακή, την Παναγιώτα, τον Φώτη, τον Αποστόλη, τη Γιώτα, την Αντωνία, τον Λάκη, τον Οδυσσέα, τον άλλον το Γιάννη, τον Αριστείδη. 

Σας περιμένω όλους να γυρίσετε. Και θα γυρίσετε. Τί να κλάσουν εξάλλου οι Αγγλίες, Δανίες, Γερμανίες, Ισπανίες, Ιρλανδίες κτλ

Yes I left my motherland and went so far
To get a good job and a brand new car
Very smart phone, hundred inch TV
American hits on my MP3

I m living in diaspora, I m very proud
Of my house with the pool, master credit card
Thick gold chain hangs around my neck
Mercedes Benz parked in the back

Dont believe the hype I never beat my wife
I m not a macho man who would stab you with a knife
I live by your rules every single day
But some things are written in my DNA

But when I taste rakija
In my head anarchia
Back to original shape
Just cannot escape from Balkan

No escape from Balkan

454. Αποδραση απο τις ιδιες μου τις σκεψεις( πρωτιστη αναγκη)

Σε ένα σύμπαν που ειναι και δεν ειναι δικο σου.
Εκεί κινείσαι, μετεωριζεσαι και αναρωτιέσαι.
Ενώ ενδόμυχα το ξερεις (ή το νιωθεις?) ότι τπτ δεν εχει νόημα εσύ εκει, να επιμένεις να λες πως ψάχνεις, να νομιζεις οτι ψαχνεσαι.
Πού πας;
Τί κανεις;
Θα ήθελα να..
Μπορώ ομως να..?
Τα πάντα μπορείς αλλά δεν τα προλαβαίνεις ολα!! Ποσο μαλλον ταυτόχρονα.

Ξερεις ισως να μπορουσες ομως...?

Οχι. (ηττοπαθεια)

Ναι. (αισιοδοξια)

Ενδεχομένως. (ρεαλισμος)

Να θυμασαι ωστόσο οτι στο τελος τα παντα θα σβησουν και τιποτα δε θα μεινει, ουτε καν σαν μακρινη αναμνηση. Συνεπως τί σκας;

Τα παντα μοιαζουν με ψεμα, ειναι πολυ νωρις ακομα να ειπωθει οτι ολα ΕΙΝΑΙ ψεμα. Αν και..

Τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια στριφογυρνανε στο κλουβιο μου κεφαλι.

Πρεπει να αποδρασω απο τις ιδιες μου τις σκεψεις.

Τις χαμερπεις μου αγκυλωσεις και τις δουλικες συνηθειες που αναπτυσσονται οντας δεσμιος του χρηματος.

Αλλαγη.
Διαρκής βελτίωση. Η στασιμοτητα ως εχθρός.

Εξέλιξη της σκέψης, το τωρα εχει ηδη γινει πριν και εχει χαθει ηδη μια ευκαιρια για κατι καλυτερο.

Ανουσιωδως καλυτερο βεβαια, μιας και κωλοπαζαρευομαστε διαρκως και αεναα με το θανατο σε ενα παιχνιδι που ειμαστε εκ των προτερων χαμενοι, αλλα ετσι να χαμε να λεγαμε για τη φαση.

Αυτα τα ιδια.

453. μπατζίνα με γίδινο τυρί

Γύρνα στην τρούπα σου σκουλήκι να μελετήσεις πώς θα γίνεις πιο αποδοτικός, πώς θα παρέχεις καλύτερες υπήρεσιες στους αφέντες σου. Νυχτώνει νωρίς πλέον και το κρύο ζυγώνει ακόμα πιο νωρίς.

Μην ελπίζεις. Τί ελπίζεις εξάλλου? Όσοι πίστεψες σε πρόδωσαν. Η λογική της ανάθεσης των ευθυνών έχει πάντα την ίδια κατάληξη: την εκμετάλλευση εκείνου που εμπιστεύθηκε. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άλλοτε πιο βίαιο και τραχύ άλλοτε ωραιοποιημένο και φτιασιδωμένο. Δεν έχει σημασία. Καμία σημασία.

Τρέξε να προλάβεις.
Δούλεψε να εξασφαλίσεις τον ΕΝΦΙΑ, τα τέλη κυκλοφορίας ε και αν μπορέσεις τον φόρο εισοδήματος.
Το πρόσωπο της εξουσίας ίδιο και απαράλλαχτο- μόνο τα ονόματα αλλάζουν.
Τα ντόπια τσιράκια των αρχόντων δρουν πειθήνια προς όφελός τους.
Είπαμε, μόνο τα ονόματα αλλάζουν.

Και εμείς, ο λαουτζίκος είτε χειροκροτάμε ελπίζοντας να εξασφαλίσουμε μιαν καλή θεσούλα είτε λιμοκτονούμε και αργοπεθαίνουμε με ψυχοφάρμακα και κατάθλιψη περιμένοντας την έλευση του αναπόφευκτου τίποτα είτε μεταναστεύουμε προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών διαβίωσης/επιβίωσης.

Και καθημερινά να πνίγονται στο Αιγαίο οι ορδές των ακόμα πιο πτωχών και πεινασμένων εξ Ανατολής που έρχονται έχοντας παρόμοια κίνητρα.

Δεν ξέρω.

Ή μάλλον ξέρω.

Εδώ και  δυόμιση χιλιάδες χρόνια το βιολί παίζει μονότονα τον ίδιο σκοπό.

Αλλά ίσως πια να είναι πολύ αργά. Μπορεί και όχι. Το σίγουρο είναι πως δυσκολεύομαι να βρω μια βάση μιαν αφετηρία να εμπνευστώ για τον τρόπο που οφείλω να συνεχίσω. Η απλή επιβίωση δε μού αρκεί. Ίσως πάλι όμως να πρέπει να ξεφύγω από την απατηλή έννοια της έμπνευσης και να πρέπει να περάσω στην πιο πρακτική και απλή νοοτροπία του παραδείγματος.
Να παραδειγματιστώ δηλαδή για την αρμόζουσα προς εμέ και τους γύρω μου βιοθεώρηση.

Δικαιοσύνη το όνομα της. Δύσκολη η εφαρμογή της, πολλές αλλά όχι άγνωστες οι προϋποθέσεις της.

Η πρώτη; Να μην είσαι άπληστος.
Η δεύτερη; Να συνειδητοποιήσεις τη θέση σου απέναντι στην κοινή μοίρα όλων των βροτών, το θάνατο.
Η τρίτη; Να μην δείχνεις έλεος σε όσους από τρυφηλότητα, μαλακία, απληστία και οίηση αδικούν τους υπόλοιπους.

Το ύστατο πεδίο της μάχης ήταν είναι και θα είναι το μυαλό.

452. μονόχειρος μετακόμισις

Ωραια να πουμε. Τι κατάλαβες?

Ψήφισες τελικά, πήγες ψήφισες. Συμμετείχες στο πανηγύρι της δημοκρατίας τους. Στα ψέμματα της θλίψης του
κοινοβουλευτισμού. Σκατά.

Ξέρεις τί με ενοχλεί όμως περισσότερο?
Που όλα κάτι μού θυμίζουν.
Ήχοι. Πρόσωπα. Καταστάσεις.
Παραδόξως οικεία τα περισσότερα.
Παρότι άλλαξα πόλη.
Μετακόμισα πρόσφατα ναι. Βεβαίως όταν έχεις πάει από Houston στην Ν.Κορέα μέσω θαλάσσης, οι μετακινήσεις εντός Ελλάδος φαντάζουν αστείες. Μηδαμινές. Και όλα μοιάζουν πάλι οικεία.
Ίσως όχι και τόσο παραδόξως οικεία.

Αποφεύγω να μιλώ με τους ανθρώπους, πέρα από τα διαδικαστικά. 
Δεν έχω και πολλά να μοιραστώ μαζί τους εξάλλου. Μόνο κουβέντες για την κοινή μοίρα όλων μας, τις κοινές μας ανάγκες.
Τροφή, στέγη, σεξ.
Ουσιαστικά για αυτά μιλάμε μόνο πάντα, αν κατηγοριοποιήσεις τις κουβέντες.

Εν τέλει για το πως κατανέμεται ήδη ή ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ κατανέμεται η ενέργεια ανάμεσα στα θηλαστικά τύπου homo sapiens.

451. Man-made machines. Machine-fostered men.

Καθε μέρα και μια καινούργια ατάκα.

Η σκέψη μπαίνει σε καλούπια επιβίωσης σε αυτόν τον μετα-βιομηχανικό, προ-αποκαλυπτικό και εντόνως ψηφιοποιημένο κόσμο.

Το κρεάτινο κομμάτι της μηχανής.

Αποκωδικοποιώ τα μηνύματα που μου στέλνει. Ο φροντιστής της. Εναρμονισμένος στη λειτουργία της. Παρατηρητής των αναγκών της. Διαμόρφωση του σκέπτεσθαι σε κύκλους (Herz).

Περιοδικότητα.


Από τη διατήρηση των κύκλων της εξαρτάται η συλλογή εκ μέρους μου πιστωτικών μονάδων.

Η μηχανή άμα θέλει να σε γαμήσει θα σε γαμήσει.

450. writer's block

Ωραία λοιπόν.
Ας κάνουμε έναν απολογισμό που έχουμε φτάσει.

Ρε ποιος τον γαμάει και τον απολογισμό να πουμε.

Όλα περιστρέφονται γύρω από την κατανομή της ενέργειας. Αν έχεις μεγάλο μερίδιο της πίτας τότες μπορείς να φιλοσοφήσεις πάνω στο νόημα της ζωής, του σύμπαντος και όλων των υπολοίπων. Όποια και να'ναι αυτά.

Ειδάλλως το μπούλο.

Δεν υπάρχει παρθενογέννηση λέμε. Όσα είναι φυτεμένα στο μυαλό μου, είναι φυτεμένα. Ναι προφανώς το αποδεικνύει και η λέξη.
Μη λες όσα ο άλλος ήδη ξέρει. 
Γράφε και ας είν' και μπούρδες.

Να γκρινιάξω? Όχι.

Δε συνάδει με αυτό που επιθυμώ να γίνομαι. Και τί ακριβώς είναι αυτό?

Κάθε στιγμή καλύτερος από την προηγούμενη.

Στόχος ευγενής και ασύλληπτος μα ταυτόχρονα ο μόνος ρεαλιστικός.
Και δεδομένου ότι είμαι ήδη χειρότερος απ'ό,τι θα μπορούσα αντικειμενικά να είμαι, τότε τα πράγματα ζορίζουν.

(Αντικειμενικά? Μπορούμε να χρησιμοποιούμε αυτόν τον όρο όταν αναφερόμαστε σε κάποιο άτομο? Εδώ ξεκινά μια ατέρμονα κουβέντα περί επιρροών, δυνατοτήτων, περηφάνιας, τύχης, μοίρας, DNA, περιβάλλοντος κ.ά. την οποία ωστόσο αδυνατώ αυτήν τη στιγμή να ακολουθήσω. Σήμερις πλατσουρίζουμε σε ρηχά και γνωστά νερά.)

Η διαρκής αυτοβελτίωση ως αυτοσκοπός συνεπώς. Στη σωματική της διάσταση. Κυρίως στην πνευματική όμως. Αλλά σίγουρα και στην κοινωνική πάντως. (Αυτο)Μορφωτική με λίγα λόγια.

Διότι άλλον τρόπο επιβίωσης στο χάος που πλησιάζει έρποντας, δε βλέπω.

etsi gia to arxeio mas kai sta arxidia mas

Ας κοψουν τις ζωντανες συνδεσεις. Δεν εχει νοημα.