Το ανθολόγιο του δήθεν

20140217

431. Νότιος Ατλαντικός , Σεπτέμβρης 2013

Τα όνειρα μου εμένα βουβά.
Στείρα.
Μόνο θόρυβος στο υπόβαθρο.
Τώρα τελευταία όλα εκτυλίσσονται μέσα σε ένα μηχανοστάσιο.
Ξύπνιος και κοιμισμένος το μόνο που βλέπω ένα μηχανοστάσιο.
Όλα εκεί.
Στην άκρη του κόσμου ερμηνεύοντας σκηνικά μέσα από τα πρίσματα της απομόνωσης και
της αγαμίας.
Ανίσχυρος.
Αμέτοχος.
Απομακρυσμένος.
Στα όνειρα μου εμένα η υφή κάθε προσλαμβάνουσας παράστασης ξεγελάει την αντίληψη
της πραγματίκότητας.
Το ίδιο ισχύει και για όταν βρίσκομαι στην κατάσταση της εγρήγορσης.

Τα αστέρια μοιάζουν διαφορετικά εδώ στο Νότο όμως η ουράνια σφαίρα μία.
Η νοητική πλάνη της διάσπασης, δηλαδή της δυαδικότητας, αποκρύπτει λίγο λίγο την
ενότητα των πάντων-τη φύση του Ενός.

430. Houston Δεκαπενταύγουστος 2013

Στα μεταβιομηχανικά κοινόβια του Ατλαντικού, το γιουβέτσι έχει γεύση κέτσαπ.
“Όμως εν παση περιπτωσει, εντάξει να πουμε.”
Μέσα στα σκοτάδια όλα θυμίζουν το παρελθόν, η οικειότης εκπροσωπείται από τη μαυρίλα.
“...και σε κανά μήνα σε βλέπω να κόβεις φλέβες ή να βαράς το κεφάλι σου στους μπουλμέδες. Νέτα.”
Μη θυμάσαι τις επιθυμίες, κοίτα μπροστά. Αφενός η περίπτωση είναι χοντρή, αφέτερου οφείλεις να αντέξεις.
Κι η μορφή της ασαφούς βουβής απάθειας χαράσσεται στην ανάμνηση εκείνης. Όλοι οφείλουμε να αντέξουμε κατά τη στιγμή που ο δράκος κι ο δαίμων παλεύουν να βγουν στην επιφάνεια. Εξίσου υπαρκτοί κι οι δύο..
“Νομίζεις πως θα 'σαι κανονικός αλλά δεν θα 'σαι.”
Τυφλός καθώς πλημμυρίζεσαι από φως, χάνεσαι σε ανούσιες εξαγγελίες και αναρωτιέσαι γιατί παλεύεις σε αυτήν την γκριζογάλαζη πραγματικότητα.
Περί χρωμάτων.
Η Ερυθρά θάλασσα έχει ένα σκατί χρώμα από τη Σαχάρα και στον Περσικό φεγγοβολάνε κάτι φωσοφρίζουσες μαλακίες του βυθού. Στον Ατλαντικό χάνεσαι, τα κάνεις πάνω σου, σκοτεινός κι απέραντος, ανά πάσα στιγμή νομίζεις πως θα σου την πέσει το καραντί και θα σε γαμήσει. (freak wave)
Τις προάλλες είδα ένα όνειρο τόσο ζωντανό, που αμφισβητούσα μέχρι τον τρίτο καφέ όλα τα υπόλοιπα που βίωνα μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το μουνί ήταν υγρό, σφικτό κι είχε οσμή αγάπης.
Τα όνειρα κι αυτά.. “Δε γαμιένται.”
Ο διαχωρισμός του εύκολου από το δύσκολο είναι αποκλειστικά ένα ποσοτικό ζήτημα βούλησης.

429. Βασόρα, αγκυροβόλι 10/7/2013

Βασόρα, αγκυροβόλι

Σάπια σκαριά τα δυο μας που λαχταράμε να ξεκινήσουμε.
Η στασιμότης κουράζει.
Γεννά τη χαλαρότητα. Θρέφει την οκνηρία.

Περιμένουμε.
Εδώ, στης Εδέμ την κόλαση και στων διαβόλων τον παράδεισο.

Περιμένουμε.
Εσύ, τη σειρά σου να αρμέξεις το μαύρο γάλα της απληστίας.
Και μόλις γιομίσεις με αυτό τα μαστάρια σου,
για ακόμη μια φορά
να το βαστάξεις μέχρι την άκρη του κόσμου.

Περιμένουμε.
Τα όνειρα τα παραμύθια και τα ψέματα να ξεφτίσουνε, εγώ.

20140213

428. δήθεν τρυφεροί

Τραγουδιάρες του γλυκού νερού οι καλύτερες γοργόνες

μουσικές για τους κουφούς.

Soothe! soothe! soothe!
Close on its wave soothes the wave behind,
and again another behind, embracing and lapping, every one close,
but my love soothes not me, not me.

[...]

But soft! sink low;
soft! let me just murmur;
and do you wait a moment, you husky-noised sea;
for somewhere I believe I heard my mate responding to me,
so faint-- I must be still, be still to listen;
but not altogether still, for then she might not come immediately to me.

(Walt Whitman)