445. Σε μια βιομηχανία της επαρχίας

Ολα ωραια ολα καλα.
4 τα χαραματα και η παραγωγη στη φαμπρικα καλα κρατει.
1 2 3 1 2 3..
Δε θα αποκτησω ποτέ ρυθμο.
Οι θορυβοι επαναλαμβανομενοι ομως ηχουν σαν μουσικη στα αυτια μου.

Industrial μουσικη.
Φωτιααα φωτια στο γεμιστικό των 20kg. Νταξει εσβησε. τιποτα το ιδιαιτερο. μηχανες, παντου μηχανες.
Στη νυχτερινη βαρδια εχει τοσο ψωλοκρυο που αρχιζουν να πονανε τα κοκκαλακια σου και νιωθεις γερος. Μπορει και να εισαι γερος. Προσφατα εκλεισα τα 20 και ταυτοχρονως τα 100000.
Χρειαζεται προσοχη, μην επελθει καμια ρηξη χιαστου στο γονατο ή μην παθω καμια θλαση απο τις αποτομες βεβιασμενες λανθασμενες κινησεις.

Έτσι πλέον κινούμαι σαν ρομποτ. Οι φιλες μου οι μηχανες με εμπνεουν. Ιδιες κινησεις, μελετημενες προσεκτικες. Α λα kraftwerk: we are the robots.

Ξημερωσε. 07:15 ηδη. Οι αντικαταστατες μας βρισκονται στο δρομο προς τα εδω.

Ιδεες και εμμονές.
Αξίες σχεδόν ξεπερασμενες.

Θελω να μιλησω για την πιστη σε κάποιο οραμα ομως το μονο που σκεφτομαι αυτη τη στιγμη ειναι μην σκαλωσουν πουθενα τα κουτακια με την ψιλοκομμενη ντοματα και σκασουν και επελθει η λεγομενη "γουρουνοσφαγη" και πρέπει να καθαρίζεις .

Δεν μπορεις να σκεφτεις.
Ειναι αδυνατον. Ο θορυβος ειναι χυδαια εκνευριστικος. Σχεδον εξισου χυδαια εκνευριστικος με το θρασος μιας καργιολας που με πικρανε.


Και απλά περιμένω να επιστρέψω σπίτι να χαθώ σε ένα video game όπου σώζω τον Γαλαξία ολάκερο.
Ας ειναι.

Και οι Σειρήνες του εξωτερικού με καλούν ξανά.. Το μόνο που ξέρω είναι πως αν ξεμείνω εδώ, δέσμιος ενός αβέβαιου μέλλοντος, δεν έχω καμία πιθανότητα πνευματικής εξέλιξης.

444.

Ο μεγάλος συμβιβασμός-

η αντιληπτη πραγματικότητα, το φανερό με άλλα λόγια, είναι εντελώς διαφορετική από την αντικειμενική πραγματικότητα την οποία κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να την κατανοήσει ο άνθρωπος.

Αυτός, το δημιούργημα ενός αρρωστημένα βαρεμένου μυαλού.

Η μόνη ελπίδα να "ψηλαφιστεί" το νόημα του πραγματικού βρίσκεται στο ενδεχόμενο να δουλέψουμε συντονισμένα όλοι ως είδος στρώνοντας το δρόμο προς την κατασκευή υπεράνθρωπης τεχνητής νοημοσύνης που θα δώσει τις απαντήσεις στα γελοία και απαιτητικά ερωτήματα.

Τώρα αν στα απανωτά "γιατί" η απαντήση θα έχει τη μορφή ενός πυρηνικού μανιταριού, αυτό δεν θα πρέπει να τρομάζει. Ίσα ίσα.

443. κονσέρβες

Καχυποψία - αδιαφορία.
Κάποιος έκρυψε τις παντόφλες μου και δεν ξέρω ποιος. Μάνα εσύ? Πατέρα? 

Ένα μυαλό συντονισμένο στο τίποτα που καρτερά να λησμονηθεί.

Η μηχανή στο εργοστάσιο μού έχει σπάσει τα νεύρα. Κρότος. Επαναλαμβανόμενος. Κουτάκια που χτυπιούνται στη σειρά. Αυθεντικοί industrial ήχοι.
Η ησυχία είναι ανεπιθύμητη. Όταν σταματά ο θόρυβος σημαίνει πως κάτι πάει στραβά. Κάτι κάπου σκάλωσε.

Στο καράβι ευτυχώς δεν το είχα ζήσει αυτό, θα ήταν απίστευτα τρομακτικό να έχει απόλυτη ησυχία εκεί, θα συνεπαγόταν την απόλυτη νεκραμάρα.
Ω θεέ μου, τρομάζω μόνο στην ιδέα της ησυχίας εν πλω.

Έχω πιει μισό λίτρο καφέ και ένα μισόλιτρο Rockstar. Κίτρινο Rockstar. Τρέμουλο.
Καθώς περίμενα στο περίπτερο μπροστά μου είχα έναν κύριο στην ουρά που έτρεμε προφανέστατα λόγω Parkinson. Μού θύμισε το μακαρίτη τον παππού. Δεν τον κοίταξα.

Κουτάκια να ρέουν  μπροστά στα μάτια μου. Χιλιάδες που πρέπει να τα τσεκάρω, να τα κατευθύνω να μην πέσουν να μην σκαλώσουν.

Κι όλο αυτό- για να μάθω.

Πότε θα αποκτήσω τα αρχίδια να στρώσω τον κώλο μου κάτω για να μπορώ να λέω ότι «πλέον ξέρω»? Μακάρι ποτέ να μην ξεστομίσω ετούτη τη φράση.

Εντάξει τις βρήκα τις γαμημένες τις παντόφλες, μπρος στα μάτια μου ήταν. Εγώ τις είχα κρύψει. Τώρα φόρεσα με ήσυχη τη συνείδηση τις άλλες τις «πιο ζεστότερες».

Τενεκεδάκια και βαζάκια και σκατάκια παντού.

Νιώσε μαλάκα, εδώ είσαι. Στο εδώ και στο τώρα. Νιώσε.

Συγκεντρώσου, όχι σε αυτό που γίνεσαι ούτε σε εκείνο που είσαι.

Η πλήρωση κρύβεται στη διαδικασία του γίγνεσθαι, δηλαδή στη ροή ανάμεσα στις διάφορες καταστάσεις και όχι στις καταστάσεις αυτές καθαυτές.

Τενεκεδάκια παντού.

442.

Mόνιμα σημάδια στο κορμί και την ψυχη να μαρτυρούν τις ανεπανόρθωτες αδυναμίες.

Ανασφάλεια.

Αναβλητικότητα.

Ανευθυνότητα.

Υποσχέσεις που δόθηκαν και δεν τηρήθηκαν. Προς τον εαυτό μου.

Άνθρωποι που τους πλήγωσα και τους απογοήτευσα.

Που τους ξεφτίλισα.

Και στην τελική πάντα εγώ καταλήγω ο ξεφτιλισμένος.

Δεν υπάρχει διέξοδος. Δεν υπάρχει διαφυγή.

Το ίδιο μοτίβο πάντα, δίχως συναίσθημα δίχως κατανόηση.

441. @ Ναυτικη Εστια Δωματιο 423

Αγκαλια με ο,τι μου απεμεινε. Ενα μπουκαλι Teacher's με θεα το ΣΕΦ και το "Γ. Καραϊσκακης". Και στο πολυ βαθος η Ακροπολη.
 Ο μεσηλιξ νυχτοφυλακας φυλαει μιαν αποθηκη που δεν εχω καταλαβει τι εχει αποθηκευμενο και μια μαυρη γατα νωχελικα τον ακολουθει στη βαριεστημενη περιπολια του.
Ακαπνα φουγαρα υψωνονται ως αλλοι μιναρεδες να θυμιζουν μιαν εποχη που κατι καπως κινουνταν εδω κι εκει.

Η θαλασσα, αυτη δειχνει το δρομο.
Το ταξιδι, η απομονωση, η εθελουσια φυλακιση μακρια απο τους ανθρωπους που τοσο πληγωσες μα και απογοητευεσες. Νταξ ας μη γινομαι "μελό", μια χαρα προχωραει η φαση και διχως εσενα.
Ενα γραναζακι στη μηχανη του homo sapiens. Στη μηχανη που μετα τον πλανητη Γη ευελπιστει να μεταδωσει την αρρωστημενη αντιληψη περι νοηματος και σε αλλους πλανητες. Αν φυσικα προλαβει.
Πού στο διαολο πανε κι απο που ερχονται τοσα αμαξια?
Ενα μπουκαλι για να βγαλω την ημερα, κι αυριο εχει ο θεος. Ο ποιος?
 "Αυτος" 1-0.
Δικαιοσυνη, στρατοπεδα συγκεντρωσης, ελλειμμα δημοκρατιας, ξενοκρατια, μα ειναι κατι πιο βαθυ που με λερωνει- γιε μου που πας? μανα θα παω στα καραβια.. Πως τα φεραν η μοιρα και τα χρονια να μην ακουσεις εναν ποιητη..?

 Μη φοβασαι ρε μαλάκα, ενα ψεμα ειναι ολα.

440. Φιλυρα - Γοργογυρι - Προδρομος - τηλεφωνο - Τρικαλα

Οταν υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Και το αντιστροφο. Ειναι δυο αλληλοαποκλειομενες εννοιες οπως ο θανατος με τον ερωτα.


Σκοταδι.
Παγωνιά.
Ερημια.
Αναγκη μιας γενικης επανεκκινησης της φασης.

Δεν ξερω να λεω ιστοριες- μονο να γενναω ελπιδες κι επειτα να απογοητευω. Απο μικρο παιδι το ιδιο πραγμα. Γεμιζω την καρδαρα με το γαλα κι επειτα το χυνω επιδεικτικα μπροστα σε οποιους ειχαν προηγουμενως χαρει.
Υψιστη μορφη δειλιας? Κομπλεξ ισως? Μια γελοια μορφη εκδικησης?

Το μονο που μπορω να σου προσφερω ειναι μια ηλιθια υποκριτικη ηθικολογικη ανωτεροτητα μικροαστικης προελευσης.
Αραγε ποσους ανθρωπους θα γνωρισω που οσο περισσοτερο τους μαθαινω τοσο πιο πολυ θα τους γουσταρω?
Απαξ και σε λυπηθω πρεπει να σε κανω περα, ειδαλλως μονο ο κατηφορος μας περιμενει.
Δεν θελω να σε σωσω κουκλιτσα μου, οσο και να προσπαθεις να με πεισεις δε με πειθεις. Αυτο θα ηταν μια αγαπη φυλακη και για τους δυο μας, δεν εχει σημασια ποιος παιζει το ρολο του δεσμωτη και ποιος του δεσμοφυλακα.

Μπαλκονι καλοκαιρι μουντιαλ τσιγαρο μπυρα. Κορεα-Αλγερια. Σιχαινομαι τον εαυτο μου. Οσο κι αν προσπαθω να υιοθετησω τα οπια των απλων ανθρωπων και να γαμησω ο,τι σκατα κουβαλαω στο κεφαλι μου δεν το καταφερνω. Νταξ το 2010 επινα ενα μπουκαλι φθηνο whiskey κι εβλεπα τρεις αγωνες + μια αθλητικη εκπομπη. Καθε μερα. Φετος ειμαι καλυτερα, αυτο αποτελει μια καποια εξελιξη.

Καθε μερα κι ενα καινουργιο ονειρο- καθε μερα ξετυλιγεται μπροστα μου μια πιθανη εναλλακτικη πραγματικοτητα. Οσες τις βλεπω καθαρα πώς κυλουν στο περασμα αυτου που συμβατικα εχω ονομασει χρονο, με ξενερωνουν στο τωρα. Για τις αλλες δεν μπορω να ξερω ακομα.

Να βαλω και λιγη καρδια μού λενε.. Λιγο συναισθημα. Να μην το υπεραναλυω. Let it happen.

439. Ν.Κρήνη - Kiwi

Και τελικα? Μια απο τα ιδια. Σουτζουκακι σε ψωμακι απ'ολα χωρις κρεμμυδι.

Αναρωτιεσαι ξανα πού βρίσκονται τα σκατα και η ζωη μοιαζει να εχει παει στραφι αφού όπου κι αν κοιταξεις σε αυτην την πολη βλεπεις στοιχειά ενος παρελθοντος τοσο δικου σου οσο κι αλλων.

Γλυκοπικρες αναμνησεις, προσδοκίες δημιουργιας με στόχο τη βελτιωση του αποκαλουμενου κοινωνικου συνολου που διαψευθησαν.
Μην πεις "δυστυχως" μα ουτε κι "ευτυχως". Απλως διαψευθησαν. Κι επειτα ακολουθησε η σιωπη.

Εδω περα, μάθε, ειναι ησυχα- ξεχνας και ξεχνιεσαι. Ριχνεις κι αλλο χωμα πανω σε οσα εχεις θαψει. Σε όσα θελεις να μεινουν θαμμενα.

Η ηρεμια της αδυναμιας λειτουργει καταπραϋντικα και κανεις δεν πρόκειται να σε ψεξει αν τα εχεις παρατησει εγκαιρως ή αν εχεις παραδοθει στην καθοδηγηση που σου αρμοζει. Που σου ταιριαζει. Στην καθοδηγηση που
σου σερβιρει ΕΚΕΙΝΟ το ψεμα που χρειαζοσουν να ακουσεις και το οποιο αν αναλυσεις θα δεις πως στην πληρως απογυμνωμενη βαση του δε διαφερει καθολου απο τα υπολοιπα ψεματα που γλυκαινουν τα υπολοιπα αυτια:

Ελπίδα λέγεται.

Ψιχαλες στο παρμπρίζ κι ενα ψαραδικο διχως ψαρια επιστρεφει στην αγκαλια του ορμου.