441. @ Ναυτικη Εστια Δωματιο 423

Αγκαλια με ο,τι μου απεμεινε. Ενα μπουκαλι Teacher's με θεα το ΣΕΦ και το "Γ. Καραϊσκακης". Και στο πολυ βαθος η Ακροπολη.
 Ο μεσηλιξ νυχτοφυλακας φυλαει μιαν αποθηκη που δεν εχω καταλαβει τι εχει αποθηκευμενο και μια μαυρη γατα νωχελικα τον ακολουθει στη βαριεστημενη περιπολια του.
Ακαπνα φουγαρα υψωνονται ως αλλοι μιναρεδες να θυμιζουν μιαν εποχη που κατι καπως κινουνταν εδω κι εκει.

Η θαλασσα, αυτη δειχνει το δρομο.
Το ταξιδι, η απομονωση, η εθελουσια φυλακιση μακρια απο τους ανθρωπους που τοσο πληγωσες μα και απογοητευεσες. Νταξ ας μη γινομαι "μελό", μια χαρα προχωραει η φαση και διχως εσενα.
Ενα γραναζακι στη μηχανη του homo sapiens. Στη μηχανη που μετα τον πλανητη Γη ευελπιστει να μεταδωσει την αρρωστημενη αντιληψη περι νοηματος και σε αλλους πλανητες. Αν φυσικα προλαβει.
Πού στο διαολο πανε κι απο που ερχονται τοσα αμαξια?
Ενα μπουκαλι για να βγαλω την ημερα, κι αυριο εχει ο θεος. Ο ποιος?
 "Αυτος" 1-0.
Δικαιοσυνη, στρατοπεδα συγκεντρωσης, ελλειμμα δημοκρατιας, ξενοκρατια, μα ειναι κατι πιο βαθυ που με λερωνει- γιε μου που πας? μανα θα παω στα καραβια.. Πως τα φεραν η μοιρα και τα χρονια να μην ακουσεις εναν ποιητη..?

 Μη φοβασαι ρε μαλάκα, ενα ψεμα ειναι ολα.

440. Φιλυρα - Γοργογυρι - Προδρομος - τηλεφωνο - Τρικαλα

Οταν υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Και το αντιστροφο. Ειναι δυο αλληλοαποκλειομενες εννοιες οπως ο θανατος με τον ερωτα.


Σκοταδι.
Παγωνιά.
Ερημια.
Αναγκη μιας γενικης επανεκκινησης της φασης.

Δεν ξερω να λεω ιστοριες- μονο να γενναω ελπιδες κι επειτα να απογοητευω. Απο μικρο παιδι το ιδιο πραγμα. Γεμιζω την καρδαρα με το γαλα κι επειτα το χυνω επιδεικτικα μπροστα σε οποιους ειχαν προηγουμενως χαρει.
Υψιστη μορφη δειλιας? Κομπλεξ ισως? Μια γελοια μορφη εκδικησης?

Το μονο που μπορω να σου προσφερω ειναι μια ηλιθια υποκριτικη ηθικολογικη ανωτεροτητα μικροαστικης προελευσης.
Αραγε ποσους ανθρωπους θα γνωρισω που οσο περισσοτερο τους μαθαινω τοσο πιο πολυ θα τους γουσταρω?
Απαξ και σε λυπηθω πρεπει να σε κανω περα, ειδαλλως μονο ο κατηφορος μας περιμενει.
Δεν θελω να σε σωσω κουκλιτσα μου, οσο και να προσπαθεις να με πεισεις δε με πειθεις. Αυτο θα ηταν μια αγαπη φυλακη και για τους δυο μας, δεν εχει σημασια ποιος παιζει το ρολο του δεσμωτη και ποιος του δεσμοφυλακα.

Μπαλκονι καλοκαιρι μουντιαλ τσιγαρο μπυρα. Κορεα-Αλγερια. Σιχαινομαι τον εαυτο μου. Οσο κι αν προσπαθω να υιοθετησω τα οπια των απλων ανθρωπων και να γαμησω ο,τι σκατα κουβαλαω στο κεφαλι μου δεν το καταφερνω. Νταξ το 2010 επινα ενα μπουκαλι φθηνο whiskey κι εβλεπα τρεις αγωνες + μια αθλητικη εκπομπη. Καθε μερα. Φετος ειμαι καλυτερα, αυτο αποτελει μια καποια εξελιξη.

Καθε μερα κι ενα καινουργιο ονειρο- καθε μερα ξετυλιγεται μπροστα μου μια πιθανη εναλλακτικη πραγματικοτητα. Οσες τις βλεπω καθαρα πώς κυλουν στο περασμα αυτου που συμβατικα εχω ονομασει χρονο, με ξενερωνουν στο τωρα. Για τις αλλες δεν μπορω να ξερω ακομα.

Να βαλω και λιγη καρδια μού λενε.. Λιγο συναισθημα. Να μην το υπεραναλυω. Let it happen.

439. Ν.Κρήνη - Kiwi

Και τελικα? Μια απο τα ιδια. Σουτζουκακι σε ψωμακι απ'ολα χωρις κρεμμυδι.

Αναρωτιεσαι ξανα πού βρίσκονται τα σκατα και η ζωη μοιαζει να εχει παει στραφι αφού όπου κι αν κοιταξεις σε αυτην την πολη βλεπεις στοιχειά ενος παρελθοντος τοσο δικου σου οσο κι αλλων.

Γλυκοπικρες αναμνησεις, προσδοκίες δημιουργιας με στόχο τη βελτιωση του αποκαλουμενου κοινωνικου συνολου που διαψευθησαν.
Μην πεις "δυστυχως" μα ουτε κι "ευτυχως". Απλως διαψευθησαν. Κι επειτα ακολουθησε η σιωπη.

Εδω περα, μάθε, ειναι ησυχα- ξεχνας και ξεχνιεσαι. Ριχνεις κι αλλο χωμα πανω σε οσα εχεις θαψει. Σε όσα θελεις να μεινουν θαμμενα.

Η ηρεμια της αδυναμιας λειτουργει καταπραϋντικα και κανεις δεν πρόκειται να σε ψεξει αν τα εχεις παρατησει εγκαιρως ή αν εχεις παραδοθει στην καθοδηγηση που σου αρμοζει. Που σου ταιριαζει. Στην καθοδηγηση που
σου σερβιρει ΕΚΕΙΝΟ το ψεμα που χρειαζοσουν να ακουσεις και το οποιο αν αναλυσεις θα δεις πως στην πληρως απογυμνωμενη βαση του δε διαφερει καθολου απο τα υπολοιπα ψεματα που γλυκαινουν τα υπολοιπα αυτια:

Ελπίδα λέγεται.

Ψιχαλες στο παρμπρίζ κι ενα ψαραδικο διχως ψαρια επιστρεφει στην αγκαλια του ορμου.

438. Μονολεκτικές Σκέψεις

Ναι

Όχι

Γιατί?

Αν?

Όμως..

Τότε

Συνεπώς

Ξανά?

Άγνωστο

Ευτυχώς

Δυστυχώς

Κάποτε

Τώρα

Εκείνη

Καργιόλα..

Εκείνος

Πέθανε.

Εγώ

Ποιος?

Εγώ.

Κοιμάσαι?

ΞΥΠΝΑ!

Αδύνατον

Στόχοι?

Πολλοί

Ανέφικτοι

Θέληση

Δύναμη

Ισχύς

Επιβολή

Διαφθορά

Φθορά

Δίλημμα

Αξία

Τιμή

Ευθιξία

Μπούρδες

Κατακερματισμός

Ήχος

Παράσιτα

Θόρυβος

Δονήσεις

Συχνότητα

Επανάληψη

Αιωνίως

437. xazeuontas

Καθε στιγμη και μια ευκαιρια για μια μικρη καταστροφη. ολα πιθανα κι
 η θεματολογια παντα ιδια. ερωτας θανατος κτλ δεν μπορεις να ξεφυγεις απο αυτα οσο κι αν προσπαθεις, οσο κι αν κανεις οτι προσπαθεις. μονο η οπτικη αλλαζει που κι αυτη με τη σειρα τς καθοριζεται απο τις συνθηκες διαβιωσης του καθενος homo sapiens.

Με ενδιαφερει και δε με ενδιαφερει το ελλαδισταν.
νιωθω και δε νιωθω αλληλεγγυη προς τους αλλους.
φθονω και δε φθονω τους μαχητες της επιπλαστης ευημεριας.

keep your fucking mind busy. with what?

συλλογη απο σαυρες?
συλλογη αναμνησεων?
συλλογη εμπειριων?
συλλογη παραστασεων?

αν αρχισεις να καταναλωνεις τα συναισθηματα καποια στιγμη μοιραια θα στερεψουν κι αυτα. ερωτας και θανατος. φοβος. μονο φοβος στο τελος, ενας ερπων φοβος ταυτοσημος της αδυναμιας επικεντρωσης στο τωρα.

νεροβραστες μαλακιες του τυπου "συνειδητοποιηση της διαφορας αναμεσα στο στο ζω και το υπαρχω".

dead man walking.
τι κι αν δε δυναται να καθοριστει με ακριβεια η ημερομηνια ληξης? διανυουμε την περιοδο ληξης του homo sapiens.
οσο παραμενουμε εγκλωβισμενοι σε τουτον τον πλανητη, το τελος πλησιαζει ολο κ πιο γοργα. τα ορια ειναι ασφυκτικα. χρονικα και χωρικα ομως τα μεσα δεν υπαρχουν για το μεγαλο αλμα στο συμπαν. οσο νομιζουμε πως εχουμε επιβαλλει τη θεληση μας πανω στον πλανητη γη και βυθιζομαστε στην ψευδαισθηση της διαρκους ακμης τοσο περισσοτερο πλησιαζουμε στο τελος-αυτη ειναι η περιοδος ληξης.

η καταστροφη κυριαρχει στα ενδοτερα της ψυχης κ καθε αποπειρα πρωτοτυπης δημιουργιας μονο την τραγικη θυμηδια προκαλει.

το κλαμα του τρελου μπλεκεται με το γελιο του ηλιθιου μπρος σε καθε αποπειρα οριστικης ερμηνειας της φασης.
ποιας φασης? της φασης γενικα αλλα και ειδικα.
αν υπαρχει ειλικρινεια παντα θα καταληγεις σε καθε φασης την πρωταρχικη αιτια -την τυχαιοτητα βασει της οποιας δημιουργηθηκαν οι πρωτες ζωντανες δομες στην αρχεγονη σουπα. καθε τι αλλο παραμενει ευσεβης ποθος.

ειμαστε κομματι του παλλομενου κοσμικου χαους και κανενος συμπαντικου νου.
η φιλανθρωπια ειναι χαρακτηριστικο του θεου και η αλληλεγγυη του εωσφορου.

ασυναρτησιες επι του παγκακίου εν Θεσσαλονικη-version 2014. καλως ορισες στο πουθενα μαλάκα.

436. apla zhthmata axaristias

Σκεψεις κι ιδεες που ερχονται και φευγουν.
μια ζωη βυθισμενη στην απορια, στο τιποτα.
Με το κρεας να γερναει και τις αγωνιες να αναλαμβανουν το πανω χερι.
Ποσα τα μερη που δεν εχεις δει.
ποσοι οι ανθρωποι που δεν εχεις συναντησει.
ποσες οι μπυρες που δεν εχεις ακόμα πιει.
ποσες οι γευσεις που δεν εχεις δοκιμασει.
αδηφαγα τα αισθηματα, αγωνιωδης η συμπεριφορα.
τα φερνει έτσι η ζωη ή εσυ τα οδηγεις εκει? μαλλον το δευτερο.
Αχαριστια Νο1.
αντλησε δυναμη και κουραγιο απο τη δικη σου δυναμη απο το δικο σου κουραγιο.
χαμογελα οταν βρισκεσαι με τον εαυτό σου, το να χλευαζεις τη φαση σου ειναι η υψιστη αρετη.
ενας γελοιος αναζητητης χιλιοειπωμενων αληθειων.
η ηδονη του αυτομαστιγωματος.

κουρελια ολες οι προσδοκιες. αν υπαρχει μια αμαρτια αυτη ειναι το πισωγυρισμα- η επιστροφή στα ίδια και τα ίδια.
θαυμάζεις τη μεταβολη της διαταξης των ατομων στο χωρο και σε αυτην ακριβως εχεις εντοπισει το χρονο.. και τωρα τι μας λες? οτι θελεις να επαναφερεις καποιο κομματι του συμπαντος σε μια προτερη του κατασταση διατηρωντας τα υπολοιπα ως εχουν?
Αχαριστια Νο2.

τωρα ισως να μπορουσα

να ειχα προλαβει

να 

να πα γαμηθει το συμπαν. το απαν συμπαν.

ψαρευω στον ουρανιο θολο και χαζευω αστερια στο βυθο.

χαριζω το βλεμμα μου στο απειρο του οριζοντα.

μα κυριως χαμογελω οταν βρισκομαι μονος.

435. ta idia pantelakh mou

Απ'όσα λαχταράς να ξεφύγεις, αυτά εξέτασε γιατί σε εκείνα βρίσκεται ο εαυτός σου.
Αγάπες παλιές, δρόμοι, παρεξηγήσεις μαλακίες. Όλα αυτά στέκονται εμπρός σου κάθε βράδυ που προσπαθείς νηφάλιος να κοιμήθεις. Αλλά δεν κοιμάσαι. Δε γίνεται.
Κι όταν όμως με τα πολλά τα καταφέρνεις και προσπαθείς να σηκωθείς το άλλο πρωί τί σκέφτεσαι.
Τί να σκέφτεσαι άραγε?
Κάθε πρωί και μια μάχη.
Με το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Δίχως κανένα σύμμαχο, εκεί.
Όσο και να πιείς, ό,τι και να πιείς κακομοίρη μου δεν ξεχνιέσαι.
Σκοτεινιάζεις, και μάλιστα ακόμη περισσότερο.
Κι εδώ που βρίσκεσαι τώρα, ναι λαχταράς και ζηλεύεις την απεροντοσύνη του ωκεανού να σε ηρεμήσει.
Φωνές, ανθρώποι, ομιλίες, αγωνίες.
Το άδικο.
Το δίκιο.
Οι παραλείψεις.
Οι προσθήκες.
Βρυκόλακες που χορεύουν.
Ξωτικά που θρηνούν.
Νεράιδες που προσπαθούν να λησμονήσουν και να λησμονηθούν.
Καλικαντζάροι που θέλουν να περνιένται για άνθρωποι.
Αγελάδες που ανυπομονούν να βυζάξουν τα μικρά τους.
Κι εσύ εκεί.
Ένας αμέτοχος παρατηρητής, να μετράς τη θλίψη και την οργή. Μα κυρίως να κατηγοριοποιείς και να υπολογίζεις το μέγεθος της σήψης της ψυχής σου. Μιας ψυχής όμως πουθενά ταγμένης. Μιας ψυχής ψόφιας.

sleep chamber - babes ov babylon

)

Ise poli omorfo.
Μπορείς να με κάνεις να μη σκέφτομαι?
Se telo moro mu.
Το χάος της συνειδητοποίησης των απέραντων δυνατοτήτων σβήσε το σε παρακαλώ. Μπορείς?
Se telo poli.
Αν κουβαλάω μια κατάρα, αυτή είναι η κατάρα της μαλακίας του τίποτα. Όμως και για αυτό δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Βλακείες σού λέω.
Moro mu su areso? Se telo poli.
Αμφισβητώ ακόμη και τη φύση της ύπαρξής μου. Κάνε με να ξεχάσω. I love you when you tell me lies.